Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Ο εργάτης του Θεού



II. Χαρακτήρας

Η προσωπική ζωή του εργάτη με το Θεό είναι το μυστικό του Χριστιανικού χαρακτήρα, η πηγή της δύναμης για υπηρεσία, η γραμμή ζωής για όλα όσα ο εργάτης πρέπει να είναι και να κάνει. Η εσωτερική ζωή της ψυχής τρέφει την εξωτερική ζωή που ο καθένας μπορεί να δει.

Η πρώτη μας ευθύνη είναι να είμαστε άγιοι μπροστά στον Κύριο και να επιζητούμε να Τον ευχαριστούμε. Μόνο τότε θα μπορούμε να υπηρετούμε επαρκώς τους ανθρώπους Του.


Η λέξη ακεραιότητα είναι πολυχρησιμοποιημένη, αλλά σίγουρα εφαρμόζεται στη διακονία. Η Εβραϊκή ρίζα αυτής της λέξης σημαίνει ολόκληρος, στερεός, αψεγάδιαστος. Για να το πούμε απλά, σημαίνει ότι ένα άτομο είναι το ίδιο εσωτερικά όπως και εξωτερικά. Δεν υπάρχει ασυμφωνία ανάμεσα στον τρόπο που περπατάει και στον τρόπο που μιλάει. Η προσωπική του ζωή ταιριάζει στη δημόσια εικόνα του. Ακεραιότητα είναι η απουσία διπλοπροσωπίας (να ψεύδεται στον εαυτό του), και είναι επίσης η απουσία υποκρισίας.

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα ακεραιότητας είναι ο Δανιήλ. Ο βασιλιάς Δαρείος αποφάσισε να διορίσει 120 σατράπες να διοικήσουν ολόκληρο το βασίλειο. Πάνω από αυτούς όρισε τρεις προέδρους, και ο Δανιήλ ήταν ένας από αυτούς τους τρεις. Προτιμήθηκε από τους άλλους επειδή είχε έξοχο πνεύμα. Η θέση του προκάλεσε ζήλεια ανάμεσα στους σατράπες και προέδρους, που ζητούσαν να βρουν κάτι εναντίον του, «πλην δεν ηδύναντο να εύρωσιν ουδεμίαν πρόφασιν, ουδέ αμάρτημα διότι ήτο πιστός, και δεν ευρέθη εν αυτώ ουδέν σφάλμα, ουδέ αμάρτημα» (Δαν.ς:4-5).

Όταν ο Δανιήλ φέρθηκε στο συμπόσιο του Βαλτάσαρ για να ερμηνεύσει τη γραφή με το χέρι στον τοίχο, η φήμη του και ο χαρακτήρας του είχαν προηγηθεί. «Τότε εισήχθη ο Δανιήλ έμπροσθεν του βασιλέως. Και ο βασιλεύς ελάλησε, και είπε προς τον Δανιήλ, ... Ήκουσα τωόντι περί σου, ότι το πνεύμα των θεών είναι εν σοι, και φως, και σύνεσις, και σοφία έξοχος, ευρέθησαν εν σου» (Δαν.ε:13-14).

Η διακονία είναι επάγγελμα του χαρακτήρα. Πολιτικοί, δικηγόροι, γιατροί, και άλλοι επαγγελματίες μπορεί να είναι πολύ πετυχημένοι στο επάγγελμά τους παρά τους ατελείς χαρακτήρες τους, αλλά όχι οι κήρυκες. Αυτό που κάνει την κλήση μας μοναδική είναι ότι η υπηρεσία μας προς τους ανθρώπους βασίζεται στην πεποίθησή τους σχετικά με το βάδισμά μας με το Θεό. Η πεποίθηση είναι κάτι που μπορούμε να απαιτήσουμε πρέπει να κερδηθεί σε κάποιο διάστημα χρόνου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πεποίθηση και η εμπιστοσύνη είναι εύθραυστες. Ό,τι έχει χρειαστεί χρόνια να οικοδομηθεί μπορεί να συντριβεί σε μία στιγμή.

Σαν εργάτες μπορεί να γοητεύουμε τους ανθρώπους από τον άμβωνα. Αλλά, αν εκείνοι τους οποίους υπηρετούμε, έχουν λόγους να αμφιβάλουν για την ηθική μας ακεραιότητα, η διακονία μας προς αυτούς έχει τελειώσει. Μπορεί να σκεφτόμαστε τη διακονία με όρους κηρύγματος, αλλά υπάρχει μία διακονία του χαρακτήρα που είναι ακόμα πιο ισχυρή. Αργότερα οι άνθρωποι ίσως έχουν ξεχάσει τι έχουμε πει, μα θα θυμούνται τι είμαστε. Μερικά πράγματα μπορεί να είναι προσποιητά, μα δεν μπορούμε να κρύβουμε μονίμως το ποιοι στ' αλήθεια είμαστε.

Δεν μπορούμε να βρούμε στην Αγία Γραφή ένα πρόσωπο που ενώ είχε μεγάλη ορίζοντα διακονίας να ήταν συμβιβασμένο ηθικά και αργότερα να ξεπέρασε το παρελθόν του με τέτοιον τρόπο που να έφτασε στην ίδια κορυφή ξανά ή να συνέχισε τη διακονία του με την ίδια επιτυχία. Ίσως ο Δαβίδ να πλησίασε, αφού παρέμεινε βασιλιάς. Μετά θα παρατηρήσουμε ότι δεν εκπλήρωσε το αξίωμά του σαν προφήτης ή ιερέας. Επιπλέον, ο Δαβίδ δεν έφτασε στην ίδια ακμή όπως πριν από την αμαρτία του έστω κι αν ήταν γνωστός σαν ένας άνθρωπος που είχε την καρδιά που ήθελε ο Θεός. Ακόμα, η αμαρτία του παρέμεινε μία κηλίδα στο ιστορικό του. «Διότι ο Δαβίδ έκαμνε το ευθές ενώπιον Κυρίου, και δεν εξέκλινε πάσας τας ημέρας της ζωής αυτού από πάντων όσα προσέταξεν εις αυτόν, εκτός της υποθέσεως Ουρίου του Χετταίου» (Α' Βας.ιε:5).

Τα προσόντα όσων εργάζονται στο έργο του Κυρίου βρίσκονται στην Α' Τιμοθέου γ' και στον Τίτο α'. Αυτά που δηλώνονται σ' αυτά τα κεφάλαια μπορούν να γίνουν εύκολα κατανοητά δεν υπάρχουν κρυμμένα νοήματα. Σύμφωνα με την Α' Τιμ.γ:2-3 ένας ποιμένας πρέπει να είναι «άμεμπτος, μιας γυναικός ανήρ, άγρυπνος, σώφρων, κόσμιος, φιλόξενος, διδακτικός Ουχί μέθυσος, ουχί πλήκτης, ουχί αισχροκερδής' αλλ' επιεικής, άμαχος, αφιλάργυρος». Κάθε ένα από αυτά τα στοιχεία έχουν να κάνουν με το χαρακτήρα. Στα εδάφια 4-6 συνεχίζει, «Κυβερνών καλώς τον εαυτού οίκον, έχων τα τέκνα αυτού εις υποταγή ν μετά πάσης σεμνότητος (Διότι εάν τις δεν εξεύρη να κυβερνά τον εαυτού οίκον, πώς θέλει επιμεληθή την εκκλησίαν του Θεού;) Να μη ήναι νεοκατήχητος, δια να μη υπεηφανευθή και πέση εις την καταδίκη ν του διαβόλου». Ο Σατανάς έχει πολλά εργαλεία για να προκαλέσει την καταστροφή ενός εργάτη, αλλά η περηφάνια είναι που δίνει λαβή για όλα. Η επόμενη δήλωση είναι πολύ σημαντική: «Πρέπει δε αυτός να έχη και παρά των έξωθεν μαρτυρίαν καλήν, δια να μη πέση εις ονειδισμόν και παγίδα του διαβόλου» (Α' Τιμ.γ:7).

«Μήπως η πηγή από της αυτής τρύπης αναβρύει το γλυκύ και το πικρόν;» (Ιάκ.γ:11). Ούτε στο φυσικό, ούτε στο πνευματικό. Παρόλο που ένας εργάτης μπορεί να είναι πάντα τόσο δημοφιλής και να μπορεί να ελκύει μεγάλα πλήθη στις συναθροίσεις του, τα ελαττώματα του χαρακτήρα του που μπορεί να είναι άγνωστα στον καθένα θα αρχίσουν αν αιμοραγούν και να επηρεάζουν ό,τι λέει.

Τίποτα δεν είναι πιο αποκρουστικό από την υποκρισία, και τίποτα δεν είναι πιο ελκυστικό από την ειλικρίνεια. Οι κήρυκες δεν είναι λέκτορες, οι οποίοι μπορούν να μιλάνε πάνω σε θέματα που είναι άσχετα με τη δική τους εμπειρία και πίστη οφείλουν να είναι προσωπικά δεσμευμένοι στο μήνυμά τους. Ένας κήρυκας μπορεί να εννοεί ό,τι κηρύττει από τον άμβωνα, και πρέπει να εφαρμόζει αυτά που κηρύττει όταν δεν είναι πάνω σ' αυτόν.

Αυτός που διακηρύττει το ευαγγέλιο πρέπει να εγκολπωθεί ο ίδιος το ευαγγέλιο, και αυτός που κηρύττει το Χριστό οφείλει να γνωρίζει το Χριστό.

Ένας ποιμένας δίχως Χάρη είναι ένας τυφλός άνθρωπος που έχει επιλεγεί να κάνει το επάγγελμα του οπτικού: φιλοσοφεί σχετικά με το φως και το όραμα ενώ ο ίδιος βρίσκεται στο απόλυτο σκοτάδι! Είναι ένας μουγγός πάνω στο βάθρο της μουσικής, ένας κουφός με ευχέρεια σε συμφωνίες και αρμονίες. Είναι ένας τυφλοπόντικας που προσπαθεί να εκπαιδεύσει αετόπουλα.

Η εφαρμογή του κηρύγματος δεν μπορεί να είναι χωρισμένη από το πρόσωπο του κήρυκα. Ο Παύλος επέστηκε την προσοχή στους κήρυκες στις Πράξ.κ:28: «Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς, και εις όλον το ποίμνιον, εις το οποίον το Πνεύμα το Αγιον σας έθεσεν επισκόπους, δια να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε δια του ιδίου αυτού αίματος».

Τίποτα δεν αποκαλύπτει την καρδιά του αποστόλου Παύλου περισσότερο από τη δήλωση στην Β’ Κορ.ς:3: «Μη δίδοντες μηδέν πρόσκομμα κατ' ουδέν, δια να μη προσαφθή μώμος εις την διακονίαν». Εδώ βρίσκεται η αληθινή ουσία: ότι η διακονία πρέπει να είναι ανέγκλητη, άμεμπτη.