Οι παραβολές, μας διδάσκουν μια πνευματική αλήθεια παραβάλλοντάς την
με μια φυσική κατάσταση.
Η λέξη “παραβάλλω” σημαίνει βάζω δίπλα, συγκρίνω και παραβολή σημαίνει
αντιπαράθεση.
Ο βασικός σκοπός της παραβολής είναι να διδάξει ένα πνευματικό μάθημα.
Α. ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ
ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΠΡΙΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΠΕΤΑΣΜΑ
Το
Θυσιαστήριο του θυμιάματος είναι τύπος της προσευχής και της δοξολογίας μας στο
Θεό, καθώς βυθιζόμαστε μέσα σ’ Αυτόν δια του Πνεύματος.
Η προσευχή είναι αυτή που μας φέρνει πιο κοντά στο Θεό από οτιδήποτε άλλο που μπορούμε να κάνουμε. Τη στιγμή της προσφοράς του θυμιάματος στο θυσιαστήριο, ο ιερέας ήταν πιο κοντά στο Θεό από οποιαδήποτε άλλη στιγμή, γιατί αυτή ήταν η τελευταία ενέργεια που γινόταν πριν να περάσει το καταπέτασμα.
Α. ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΤΟΥ
ΙΕΡΕΑ
Οι ιερείς έτρωγαν τον άρτο της προθέσεως και έπαιρναν δύναμη και σθένος απ’ αυτό. Αυτός ο άρτος συμβολίζει το λόγο του Θεού, τη Βίβλο. Αυξανόμαστε εν Χριστώ και λαβαίνουμε δύναμη καθώς διαβάζουμε το λόγο Του.
Α. ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ
ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ
Αφού περνούσε το χάλκινο θυσιαστήριο και το χάλκινο νιπτήρα, ο ιερέας μπορούσε τώρα να εισέλθει στα Άγια. Δεν υπήρχε δάπεδο στη Σκηνή του Μαρτυρίου. Από το ταβάνι κρεμόταν ένα όμορφο λινό κάλυμμα, το οποίο αποτελούσαν δέκα κουρτίνες διακοσμημένες με φιγούρες των χερουβίμ.
Α. ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ
ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΖΟΝΤΑΙ.
Ο Θεός έδωσε αυστηρή οδηγία στο Μωυσή ότι οι ιερείς πρέπει να πλένονται στο χάλκινο νιπτήρα, πριν να «λειτουργήσουν» στο χάλκινο θυσιαστήριο ή πριν μπουν μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου.
Παρόλο που οι αμαρτίες μας «συγχωρούνται», στο θυσιαστήριο της μετάνοιας δεν έχουν πλυθεί και σβηστεί μέχρι τη στιγμή που θαβόμαστε μαζί Του στο βάπτισμα. Διάβασε Πραξ.κβ:16 και Α’ Πετρ.γ:20-21.
Α. ΤΟΠΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ.
(Στην
αριστερή μεριά της εικόνας υπάρχει αυτό που συμβολίζεται στη Σκηνή του
Μαρτυρίου και στη δεξιά η εκπλήρωση).
Χωρίς το χύσιμο αίματος στο θυσιαστήριο δεν γινόταν άφεση των αμαρτιών. Το αίμα των ταύρων και των τράγων δεν καθάριζε τις αμαρτίες τους, απλά τις μετέθετε προς το μέλλον, μέχρι τη στιγμή που ο Ιησούς Χριστός θα γινόταν η τέλεια θυσία, για τη συγχώρηση των αμαρτιών μας. Διαβ. Εβρ.θ:2 και Ησ.νγ: 7.
Η ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ- ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΥΠΟΙ.
Α. Η ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ
(ΤΥΠΟΣ).
Ας εξετάσουμε τώρα τη Σκηνή του Μαρτυρίου, την οποία κατασκεύασε στην έρημο ο Μωυσής, σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού. Αυτό το οικοδόμημα έχει πολύ μεγάλη σημασία, αφού αποτελεί το πρώτο «μάθημα» για την απολύτρωση. Το θαυμαστό σχέδιο της σωτηρίας, όπως αποκαλύπτεται στην Καινή Διαθήκη, μέσ’ απ’ το αίμα που χύθηκε πάνω στο σταυρό, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στον άνθρωπο με τρόπο απλό και κατανοητό μέσα από τύπους στην Παλαιά Διαθήκη. Το κάθε μέρος της Σκηνής του Μαρτυρίου μαζί μ’ όλα τα αντικείμενα που βρίσκονταν μέσα σ’ αυτή, «μιλούν» καθαρά για τον Ιησού Χριστό. Ήταν ο τύπος, η σκιά, ένα παράδειγμα των επουρανίων τα οποία ο Παντοδύναμος ευδόκησε να αποκαλύψει στον άνθρωπο.
Το όνομά της δεν το γνωρίζουμε.
Έμεινε όμως γνωστή στην ιστορία με το όνομα του άντρα της.
Ο Ιησούς αναφέρει δύο καταστροφές
σαν παράδειγμα θείας τιμωρίας πάνω στην ανθρώπινη αμαρτία (Λουκ.ιζ:26-29).
Την καταστροφή που έγινε «εν ταις ημέραις του Νώε» και την καταστροφή που συνέβη «εν ταις ημέραις του Λωτ».
Η
γέννηση του Μωυσή μέχρι την είσοδο στη γη της επαγγελίας
Α. ΜΩΥΣΗΣ, Ο ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ.
Η σημερινή μελέτη αφορά έναν απ’ τους σημαντικότερους άντρες της Βίβλου.
Ο Θεός είπε ότι δε θα μιλούσε σ’ αυτό τον άνθρωπο με τον συνηθισμένο τρόπο, αλλά στόμα με στόμα και πρόσωπο με πρόσωπο.
H ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ (ΥΠΟΣΧΕΣΗΣ) ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΗ
ΣΚΛΑΒΙΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ.
Α. Ο ΙΩΣΗΦ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΟΥ
Απ’ τους δώδεκα γιους του Ιακώβ, ο Ιωσήφ ήταν ο αγαπημένος του. Πιθανότατα έμοιαζε στη Ραχήλ, που είχε πεθάνει και σα δείγμα της αγάπης του, ο Ιακώβ, έδωσε απερίσκεπτα στον Ιωσήφ ένα πανωφόρι με πολλά χρώματα, στα οποία σύντομα προστέθηκε το χρώμα του αίματος.
ΙΣΑΑΚ ΚΑΙ ΙΑΚΩΒ
Α. ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΗΣΑΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒ
Ο Ισαάκ ζούσε μια ήσυχη ειρηνική ζωή. Είχε την πίστη του πατέρα του, αλλά του έλειπε η ενεργητικότητα κι ο δυνατός χαρακτήρας του Αβραάμ. Ο Ισαάκ παντρεύτηκε τη Ρεβέκκα όταν ήταν 40 χρονών, η οποία έμεινε άτεκνη είκοσι χρόνια. Ο Ισαάκ προσευχήθηκε και η Ρεβέκκα γέννησε δύο δίδυμους γιους.
ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
Α. Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΣΗΣ (Επαγγελία).
Αυτή η περίοδος αποτελείται απ’ τις υποσχέσεις που έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ. Ο διασκορπισμός του πληθυσμού της γης είναι το τελευταίο κεφάλαιο για το ανθρώπινο γένος που καταγράφεται στη Βίβλο. Με την κλήση του Αβραάμ απ’ το Θεό η προσοχή συγκεντρώνεται πάνω στον εκλεκτό λαό Του, τον Ισραήλ.
Α. Η
ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΕΕΤΑΙ.
Οι μάζες ήταν έτοιμες ν’ ακολουθήσουν τις αποφάσεις του Νεβρώδ κι άρχισαν να κτίζουν ένα πύργο με ψημένες πλίνθους τις οποίες στερέωσαν μεταξύ τους με λάσπη για να μη μπαίνει νερό. «Εάν ο Κύριος δεν οικοδομήσει οίκον, εις μάτην κοπιάζουσιν οι οικοδομούντες αυτόν,» Ψαλ.ρκζ:1. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι τη στιγμή που κατέβηκε ο Κύριος για να δει την πόλη και τον πύργο που έκτιζαν «οι υιοί των ανθρώπων» (Γεν.ια:5). Είδε το κίνητρο πίσω απ’ αυτή την πράξη και την επιθυμία της καρδιάς τους να Τον αψηφήσουν.
.jpg)
