Η γυναίκα του Λωτ

Το όνομά της δεν το γνωρίζουμε. Έμεινε όμως γνωστή στην ιστορία με το όνομα του άντρα της.

Ο Ιησούς αναφέρει δύο καταστροφές σαν παράδειγμα θείας τιμωρίας πάνω στην ανθρώπινη αμαρτία (Λουκ.ιζ:26-29).

Την καταστροφή που έγινε «εν ταις ημέραις του Νώε» και την καταστροφή που συνέβη «εν ταις ημέραις του Λωτ».

Το κοινό σημείο αυτών των καταστροφών, είναι ότι έγιναν απρόσμενα, όταν οι άνθρωποι ήταν πολυάσχολοι, απορροφημένοι απ' τις δουλειές και τις διασκεδάσεις τους:

«έτρωγον, έπινον, ενύμφευον, ενυμφεύοντο, ηγόραζον, επώλουν, εφύτευον, οικοδόμουν»

Δύο εποχές που, όπως είπε ο Ιησούς, θα θυμίζουν τις μέρες που θα επιστρέψει.

Το θλιβερό αποτέλεσμα της αναποφάσιστης στάσης του Λωτ, που αντικατοπτρίζει την στάση μιας ολόκληρης ζωής, ήταν η απώλεια της γυναίκας του και η διεστραμμένη διαγωγή των θυγατέρων του.

Το να φιλοξενηθείς από κάποιον είναι μια πράξη πολύ σημαντική και έκφραση πλήρους κοινωνίας μ’ εκείνον από τον οποίο φιλοξενείσαι.

Η απάντηση των αγγέλων στον Λωτ περιέχει μια καταδίκη της θέσης που είχε στα Σόδομα.

Προτιμούσαν να περάσουν την νύχτα στο δρόμο παρά να μπουν μέσα στο σπίτι κάποιου που βρίσκεται σε λάθος θέση.

Χωρίς αμφιβολία ο Λωτ πίστευε ότι όλα θα πήγαιναν καλά, γι’ αυτόν και την οικογένειά του πηγαίνοντας στα Σόδομα.

Είναι πολύ καλύτερα ν’ αφήνουμε στον Θεό να χαράζει το δρόμο μας, εμπιστευόμενοι Αυτόν σαν μικρά παιδιά, επειδή ο Θεός μπορεί και θέλει να μας φροντίζει, μέσα από την άπειρη σοφία και αγάπη Του.

Πολλοί αργούν ν’ αφήσουν τον κόσμο - γιατί τον αγαπούν ακόμα - αλλά εμείς σαν τους αγγέλους πρέπει να τους βιάζουμε και να τους βγάζουμε από την φωτιά.

Ιουδ.23 άλλους δε σώζετε μετά φόβου, αρπάζοντες αυτούς εκ του πυρός, μισούντες και τον χιτώνα τον μεμολυσμένον από της σαρκός.

Οι άγγελοι δεν παραβίασαν την ελευθερία και το θέλω του Λωτ.

Αν ο Λωτ δεν ήθελε να φύγει, οι άγγελοι θα τον άφηναν.

Για την γυναίκα του Νώε δεν μιλάει κανείς ούτε την αναφέρει ο Κύριος σαν παράδειγμα.

Είναι μία από τις αθόρυβες και άγιες εκείνες γυναίκες που ζουν για να εκτελούν το θέλημα του Θεού στην ζωή τους.

Αντίθετα, την γυναίκα του Λωτ δεν την έκανε διάσημη η πιστότητά της, αλλά η ανυπακοή της στην εντολή του Θεού και η παραδειγματική τιμωρία που ακολούθησε.

Μα τι έκανε αυτή η γυναίκα που ήταν άξιο τέτοιας τιμωρίας;

«Περιέβλεψε όπισθεν», λέει η Γραφή.

Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να έκανε κάτι τόσο τρομερό ώστε να τιμωρηθεί με τέτοιο άμεσο και αμετάκλητο τρόπο.

Γιατί κοίταξε πίσω η γυναίκα του Λωτ;

Η κρίση αυτής της γυναίκας, συχνά περιορίζεται σε ένα μάθημα για υπακοή.

Ο Θεός είπε να μην κοιτάξει πίσω, κοίταξε πίσω και κρίθηκε.

Αλλά το απόσπασμα γίνεται ανησυχητικό όταν το διαβάσουμε λίγο πιο προσεκτικά.

Η εντολή των αγγέλων προς την οικογένεια του Λωτ ήταν ξεκάθαρη:

«Διάσωσον την ζωήν σου· μη περιβλέψης οπίσω σου, και μη σταθής καθ' όλην την περίχωρον· διασώθητι εις το όρος, διά να μη απολεσθής» (εδ.17).

Αυτή η οδηγία δεν ήταν αυθαίρετη.

Ο Θεός δεν τους έβγαζε απλά από μια επικίνδυνη πόλη.

Τους έβγαζε από έναν κόσμο που ήταν ήδη προσημειωμένος για κρίση.

Τα Σόδομα στις Γραφές είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία αμαρτωλή πόλη.

Αντιπροσωπεύουν την οργανωμένη ανθρωπότητα σε εξέγερση εναντίον του Θεού, μια κοινωνία της οποίας η διαφθορά είχε γίνει τόσο πλήρης που η κρίση δεν καθυστερούσε πλέον.

Η καταστροφή που έπεσε στην πόλη δεν ήταν τυχαία.

Ήταν θεϊκή κρίση ενάντια στην επίμονη κακία.

Ωστόσο, καθώς ο Λωτ και η οικογένειά του έφυγαν, η Γένεση λέει:

«Αλλ' γυνή αυτού περιβλέψασα όπισθεν αυτού έγεινε στήλη άλατος» (εδ.26)

Το κείμενο δεν δίνει σχεδόν καμία εξήγηση. Δεν περιγράφει πανικό, σύγχυση ή μια απλή περιέργεια.

Αυτή η σιωπή έχει σημασία επειδή η Γραφή φαίνεται να ενδιαφέρεται λιγότερο για την σωματική δράση και περισσότερο για αυτό που αποκάλυψε η δράση.

Ο Ιησούς αργότερα επιβεβαιώνει αυτή τη σοβαρότητα στο Λουκ.ιζ:32 με μια εντυπωσιακή εντολή:

«Ενθυμείσθε την γυναίκα του Λωτ».

Το πλαίσιο της προειδοποίησης του Ιησού είναι σημαντικό.

Μιλάει για την επερχόμενη βασιλεία του Θεού και για ανθρώπους που παραμένουν βαθιά προσκολλημένοι στον παρόντα κόσμο ακόμη και όταν πλησιάζει η κρίση.

Το ζήτημα δεν είναι απλά πού στέκεσαι σωματικά, αλλά πού ανήκει η καρδιά σου.

Το βλέμμα της προς τα πίσω δεν ήταν σημαντικό γιατί παραβίασε έναν κανόνα.

Φανέρωνε προσκόλληση.

Αν και το σώμα της έφευγε από τα Σόδομα, ένα μέρος της παρέμενε ακόμα εκεί.

Ήταν αρκετά κοντά στην απελευθέρωση από την πόλη, αλλά ενδόμυχα απρόθυμη να την αφήσει εντελώς.

Αυτό είναι που κάνει την αφήγηση αφυπνιστική.

Η Γραφή δείχνει επανειλημμένα ότι η εξωτερική εγγύτητα στη σωτηρία δεν είναι το ίδιο με την εσωτερική μεταμόρφωση.

Η γυναίκα του Λωτ ήταν κοντά στην οικογένεια της διαθήκης, κοντά στους αγγέλους και κοντά στο δρόμο διαφυγής, ωστόσο τα συναισθήματά της εξακολουθούσαν να μένουν πίσω, στον κόσμο που έκρινε ο Θεός.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Ιησούς συνδέει την ιστορία της με τη μαθητεία.

Αμέσως αφού είπε «Ενθυμείσθε την γυναίκα του Λωτ», λέει:

«Όστις ζητήση να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν, και όστις απολέση αυτήν, θέλει διαφυλάξει αυτήν».

Το ένστικτο να κοιτάξουμε πίσω είναι τελικά η προσπάθεια να διατηρήσουμε κάτι από την παλιά ζωή αντί να παραδοθούμε πλήρως στην ελευθερία του Θεού.

Θεολογικά, η αφήγηση αποκαλύπτει ότι η κρίση εκθέτει την πίστη.

Ένα άτομο μπορεί εξωτερικά να αφήσει την αμαρτία ενώ εσωτερικά τη λαχταρά ακόμα.

Το σώμα μπορεί να αναχωρήσει από τα Σόδομα ενώ η καρδιά συνεχίζει να ανήκει σε αυτό.

Επομένως, η σύζυγος του Λωτ γίνεται προειδοποίηση για διχασμένο αγιασμό.

Η καρδιά θέλει τη σωτηρία από την κρίση, αλλά εξακολουθεί να θρηνεί για τον που χάνει.

Αυτή η προειδοποίηση εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα.

Πολλοί άνθρωποι θέλουν την άνεση της σωτηρίας χωρίς να απελευθερώνουν πραγματικά τις ταυτότητες, τις ασφάλειες και τις επιθυμίες που καθόριζαν την παλιά ζωή.

Κινούνται προς τον Θεό εξωτερικά, ενώ συνεχώς στρέφονται εσωτερικά προς αυτό που τους καλεί να εγκαταλείψουν.

Αλλά η Γένεση παρουσιάζει την απελευθέρωση διαφορετικά.

Ο Θεός δεν οδηγούσε απλά την οικογένεια του Λωτ μακριά από την καταστροφή. Τους καλούσε σε αποχωρισμό από τον υπό κρίση κόσμο.

Η γυναίκα του Λωτ κοίταξε πίσω επειδή η καρδιά της δεν είχε φύγει εντελώς από τα Σόδομα ακόμη και όταν τα πόδια της έφευγαν από αυτά.

Και η Γραφή διατηρεί την ιστορία της επειδή ο κίνδυνος που αντιπροσωπεύει δεν τελείωσε με τα Σόδομα.

Η εντολή του Ιησού παραμένει:

«Θυμήσου τη γυναίκα του Λωτ».

Επειδή τελικά, αυτό που κοιτάμε συνεχώς πίσω μπορεί να αποκαλύψει πού ανήκουμε πραγματικά.

Η τόσο σαφής και κατηγορηματική προειδοποίηση του Θεού, δεν συγκράτησε την εσωτερική της παρόρμηση και γύρισε να κοιτάξει .

Το βλέμμα έχει δύναμη, καθώς εξωτερικεύει τον εσωτερικό μας κόσμο, αυτό που έχουμε στην καρδιά μας.

«Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός», είπε κάποτε ο Κύριος Ιησούς (Ματθ.ς:2).

Φαίνεται πως ο Θεός, δίνει μεγάλη σημασία στο βλέμμα μας, γιατί φανερώνει τις διαθέσεις της καρδιάς μας.

Γι' αυτό και μας προτρέπει: «Εις εμέ βλέψατε και σώθητε».

Η καρδιά της ήταν προσκολλημένη στα Σόδομα.

Τι κι αν άκουσε τα λόγια των αγγέλων.

Μέσα της υπήρχε «πονηρά καρδία απιστίας» και προτιμούσε να «ενατενίζει εις τα βλεπόμενα» και σ' αυτά να ελπίζει.

Δεν λέει «μην πάς πίσω» αλλά «μη κοιτάξεις πίσω»!

Φαίνεται ότι δεν είχε σε μεγάλη εκτίμηση τον λόγο του Θεού και τον αψήφησε, επειδή η καρδιά της ήταν δοσμένη εκεί.

Ίσως να σκέφτηκε ότι δεν είναι και τόσο κακό, όμως ο Θεός εννοούσε αυτό που έλεγε! 

Ας μην προσπαθήσουμε ποτέ να δοκιμάσουμε τον Θεό αν θα κρατήσει τον λόγο Του σε κάτι.