Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Ποια είναι η μεγαλύτερη πνευματική ανάγκη της Εκκλησίας σήμερα;


Αν σε οποιαδήποτε τοπική εκκλησία έκανα την ερώτηση αυτή, να ποια απάντηση θα έπαιρνα: 

•    Δεν υπάρχει αφιέρωση που έπρεπε να υπάρχει!
•    Δεν υπάρχει η αφιέρωση που κάποτε υπήρχε!
 
Όμως τι είναι η αφιέρωση και γιατί είναι τόσο σημαντική. Γιατί η έλλειψή της να είναι το μεγαλύτερο πνευματικό μας πρόβλημα;

Ξέρετε ποια είναι η διαφορά του «φλερτ» από το «γάμο»;
Ποια είναι η διαφορά ενός να 'χει «φλερτ» με μια κοπέλα, απ' το να είναι παντρεμένος με μια κοπέλα;
 
Γάμος σημαίνει αφιέρωση, σημαίνει ισόβια δέσμευση, σημαίνει ευθύνη, ταύτιση. Φλερτ σημαίνει επιπόλαιο παιχνίδι χωρίς δέσμευση, απόλαυση των χαρών και των συγκινήσεων της αγάπης χωρίς καμιά αφιέρωση στο πρόσωπο ή το δεσμό, χωρίς ευθύνες, χωρίς καμιά ταύτιση!
 
Τραγική η κατάσταση του κόσμου που προτιμάει το φλερτ από το γάμο, όπως τραγική και η κατάσταση των χριστιανών που θέλουν να έχουν μόνο ένα «φλερτ» με το Θεό, χωρίς καμιά αφιέρωση ή δέσμευση! Μήπως κι εσύ θέλεις μόνο να έχεις ένα φλερτ με το Θεό; Μήπως κι εσύ θέλεις τη σωτηρία και τις ευλογίες του Θεού, χωρίς όμως να είσαι έτοιμος να ζήσεις με αφιέρωση στο Θεό, ταυτισμένος με την εκκλησία, με υποχρεώσεις προς τους αδελφούς σου;
Και ο πιο επιπόλαιος μελετητής των γραφών καθώς αρχίζει το Ρωμ.ιε, αισθάνεται μεγάλη αλλαγή στο ύφος και το περιεχόμενο της επιστολής.
 
Ο απ. Παύλος τελειώνει στο τέλος του ενδέκατου κεφαλαίου τη θεολογική του συζήτηση, στο πώς ο αμαρτωλός άνθρωπος μπορεί να έρθει σε σωστή σχέση με το Θεό. Καθώς ξεκινά το δωδέκατο κεφ. ο Απ. Παύλος ξεκινά την πρακτική συζήτηση, στο τι επιπτώσεις έχει η σωστή σχέση με το Θεό στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου.
 
Ενώ στο πρώτο μέρος μας εξηγεί, το πώς μπορούμε να σταθούμε δικαιωμένοι μπροστά στο Θεό, στο δεύτερο μέρος μιλάει για το πώς να ζήσουμε με δικαιοσύνη πρακτική στις σχέσεις μας με τους άλλους. Έτσι λοιπόν τώρα θα σταθούμε και θ' ακούσουμε, πώς πρέπει να ζούμε γνωρίζοντας όλα αυτά που έκανε ο Θεός για μας. Γνωρίζοντας όλα αυτά που έκανε ο Θεός για μας το λαό Του, θα δούμε τώρα πώς πρέπει να ζούμε σαν δικός Του λαός.
 
Ο λόγος του Θεού θα μας δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση:
 
Σαν λαός του Θεού θα πρέπει να ζούμε με αφιέρωση γιατί αυτή είναι η μόνη σωστή λατρεία στο Θεό και μόνο αυτή μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους άλλους.
 
Είναι λοιπόν ευχή μου και προσευχή μου σήμερα όλοι μας να εξετάσουμε και ν' ανανεώσουμε την αφιέρωσή μας στο Θεό για να δούμε να βελτιώνεται η λατρεία μας στο Θεό και η υπηρεσία μας στους άλλους.

Σαν λαός του Θεού πρέπει να ζούμε με αφιέρωση γιατί η αφιέρωση είναι η μόνη σωστή λατρεία στο Θεό
 
«Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, με το προνόμιο που έχετε χάρη στις εκδηλώσεις του ελέους του Θεού, να προσφέρετε τους εαυτούς σας θυσία ζωντανή, άγια, τέτοια που να είναι αρεστή στον Θεό, η οποία και αποτελεί την πνευματική σας λατρεία.» (Pωμ.ιη:1)

Η αφιέρωση είναι η μόνη σωστή λατρεία στο Θεό.
 
Οι θυσίες των ζώων που πρόσφεραν στην Π. Διαθήκη, αχρηστεύθηκαν από τη μοναδική προσφορά του Χριστού ως Αμνού του Θεού. Αλλ' αυτό δεν σημαίνει ότι η θυσία δεν πρέπει να χαρακτηρίζει το Χριστιανό. Ίσα-ίσα μάλιστα σαν πιστοί, πρέπει καθημερινά να ανταποκρινόμαστε στη θυσία του Χριστού προσφέροντας τον εαυτό μας σαν «ζωντανή θυσία» στο Θεό! Ναι, είσαι παιδί του Θεού, αν δέχτηκες το έργο του Χριστού. Η θυσία του Χριστού σε δικαιώνει στα μάτια του Θεού, αν με μετάνοια και πίστη δέχτηκες τη βασιλεία Του. Αλλά σήμερα πρέπει να ζεις τη ζωή σου με αφιέρωση στο Θεό!
 
Ο απ. Παύλος μας παρακαλεί, λόγω της χάρης του Θεού «να παραστήσουμε τα σώματά μας θυσία ζώσα, αγία, ευάρεστη στο Θεό». Μας ζητά ν' αφιερώσουμε ολόκληρο τον εαυτό μας στο Θεό, όπως τις θυσίες που οι ιερείς στην Π. Διαθήκη προσέφεραν πάνω στο θυσιαστήριο, θυσίες που ευαρεστούσαν το Θεό.
 
Το Θεό σήμερα δεν ευαρεστούν τα φυσικά ολοκαυτώματα, αλλά τα πνευματικά, οι «ζωντανές θυσίες», οι άνθρωποι που ζουν μία αφιερωμένη ζωή σ' Αυτόν. Ο λόγος του Θεού μας διευκρινίζει, ότι αυτή η «ζωντανή θυσία» είναι αγία, ξεχωρισμένη στο Θεό. Αφιέρωση στο Θεό πρώτα απ' όλα, σημαίνει αγιασμός, σημαίνει αποστροφή της αμαρτίας και υπακοή στο θείο θέλημα.
 
Άραγε εσύ ανταποκρίθηκες στην αγάπη του Θεού, αφιερώνοντας ολόκληρη την ύπαρξη σου ως ένδειξη ευγνωμοσύνης; Άραγε είσαι μια «ζώσα θυσία» αγία και ευάρεστη στο Θεό; Άραγε είμαι το πνευματικό ολοκαύτωμα που θέλει ο Θεός;
 
«Kι αυτή η αφιέρωσή σας είναι», λέει ο Παύλος, «η λογική σας λατρεία», η πραγματική λατρεία, η σωστή λατρεία, η πνευματική λατρεία.
 
Αφιέρωση είναι να πάρουμε απόφαση να υπηρετούμε το Θεό χωρίς να φοβόμαστε τη θυσία! Ο Θεός δεν θέλει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ούτε το καλύτερο. Ο Θεός θέλει ολόκληρη τη ζωή μας. Ο Θεός θέλει να «καώ», να δαπανηθώ γι' Αυτόν στο έργο Του, στον αγρό Του. Ο Θεός θέλει να είμαστε τα «ζωντανά ολοκαυτώματα», άνθρωποι που καθημερινά θα καιγόμαστε και θα θυσιαζόμαστε για το Θεό και το έργο Του.
 
Λατρεία πραγματική δεν υπάρχει χωρίς Αφιέρωση. Λατρεία σημαίνει «θυσία ζωντανή»! Δεν μπορείς να λατρεύσεις το Χριστό χωρίς ν' απαρνηθείς τον εαυτό σου, χωρίς να σηκώσεις το σταυρό σου κάθε μέρα, χωρίς να Τον ακολουθείς!
 
«Η κότα και το γουρούνι πέρασαν μπροστά από την πινακίδα της εκκλησίας που έγραφε το θέμα του κηρύγματος της Κυριακής:
«Τι μπορούμε να κάνουμε για τους πεινασμένους;»
- «Α», γυρίζει η κότα και λέει στο γουρούνι, «αυτό είναι εύκολο, για τους πεινασμένους μπορούμε να κάνουμε αυγά και μπέικον»!
- «Καλή είσαι και του λόγου σου», της απαντά το γουρούνι. «Εσύ θέλεις να έχεις μια απλή συνεισφορά αλλά από μένα ζητάς μια ολοκληρωτική θυσία»!
 
Αγαπητέ μου ο Θεός δεν θέλει τα «αυγά» σου. Δεν θέλει τα λεφτά σου για την εκκλησία και λίγες ώρες για κάποια διακονία. Ο Θεός ζητάει το «μπέικον» το δικό σου. Ο Θεός ζητάει το σώμα μας, τα μάτια μας, το μυαλό μας, τα χέρια μας, τα πόδια μας, την καρδιά μας, το νου μας, την ψυχή μας, μας θέλει ολόκληρους σε αφιέρωση.

Η Αφιέρωση είναι ο καθημερινός αγιασμός μας και πρακτική υπακοή μας στο θέλημά Του.
 
Ο λόγος του Θεού μας λέει: «Και μην προσαρμόζεστε στον τρόπο ζωής του κόσμου αυτού, αλλά να μεταμορφώνεστε καλλιεργώντας έναν καινούργιο τρόπο σκέψης, έτσι ώστε να διακρίνετε εξετάζοντας, ποιο είναι το θέλημα του Θεού, που είναι καλό και ικανοποιητικό και τέλειο» (Pωμ.ιβ: 2)
 
Τι να το κάνει ο Θεός το ότι πηγαίνουμε στην εκκλησία Του να Τον λατρέψουμε, αν η αφιέρωση δεν χαρακτηρίζει ολόκληρη τη ζωή μας; Η λατρεία δεν πρέπει να μας χαρακτηρίζει μόνο τις Κυριακές το πρωί, αλλά κάθε μέρα καθώς ζούμε σε αφιέρωση στο Θεό με Αγιασμό και Υπακοή.
Αντί λοιπόν να ζούμε τη κάθε μέρα μας σύμφωνα με την νοοτροπία του κόσμου πρέπει να ανανεώνουμε το πνεύμα μας για να ζούμε μια ζωή σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
 
Ο Παύλος μας δίνει εδώ το μυστικό του πώς καθημερινά μπορούμε ν' ανανεώνουμε την αφιέρωσή μας στο Θεό.
 
Αν δεν συμμορφωνόμαστε με τον «αιώνα» τούτο, αν δεν αφήνουμε τον κόσμο να μας θαμπώσει, αν αντισταθούμε στην αμαρτία να μας σκλαβώσει, τότε μπορούμε να διατηρούμε την αφιέρωσή μας στο Θεό. Ο μόνος τρόπος να μην επηρεαζόμαστε από το πνεύμα του κόσμου, είναι να «μεταμορφωνόμαστε» ανανεώνοντας κάθε μέρα την αφιέρωσή μας στο Θεό. Μόνο τότε καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο κόσμος: όταν εξετάζουμε να δούμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού κι αποφασίζουμε ν' απορρίπτουμε τον κόσμο για να εκτελούμε το θέλημα του Θεού! Για να είμαστε «ζωντανές θυσίες» πρέπει να διακρίνουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας, «το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο».
 
Άραγε, είσαι εσύ για «ζωντανή θυσία»; Αγωνίζεσαι να εκτελέσεις το θέλημα του Θεού και ν' αντισταθείς στις πιέσεις του κόσμου; Άραγε σε κάθε περίπτωση, αναζητάς το θέλημα του Θεού, «ποιο είναι το καλό», «τι αρέσει στο Θεό», «τι οδηγεί στην τελειότητα»; Μην αγαπάτε τον κόσμο κι ούτε αυτά που έχει ο κόσμος. Αν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, αυτόν η αγάπη του Θεού δεν τον έχει κυριεύσει...Ο κόσμος όμως ήρθε και φεύγει και μαζί του η επιθυμία που προκαλεί. Ενώ, όποιος εκτελεί το θέλημα του Θεού μένει αιώνια.
 
(Α΄ Iωαν.β:15,17).
 
Ο κόσμος είναι φοβερός κίνδυνος στην πνευματική μας ζωή! Σβήνει το ζήλο μας για το έργο, κλέβει την αφιέρωσή μας στο Θεό, μας καθιστά άκαρπους! Λατρεία πραγματική λοιπόν, δεν υπάρχει χωρίς αφιέρωση, χωρίς αγιασμό και υπακοή! Είδαμε λοιπόν, ότι ο πρώτος λόγος που σαν λαός του Θεού θα πρέπει να ζούμε με αφιέρωση είναι το ότι η αφιέρωση είναι η μόνη σωστή λατρεία στο Θεό. Υπάρχει όμως κι ένας δεύτερος λόγος.

Σαν λαός του Θεού πρέπει να ζούμε με αφιέρωση γιατί η αφιέρωση μόνο μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους αδελφούς μας!

Η αφιέρωση μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους αδελφούς μας γιατί μας καλεί στην ταπείνωση.
 
«Με τη χάρη λοιπόν που μου δόθηκε, λέω στον καθένα από σας ξεχωριστά: Μην έχετε μεγαλύτερη ιδέα απ' ό,τι πρέπει για τον εαυτό σας, αλλά να έχετε ιδέα τέτοια που να σας κρατά συνετούς, σύμφωνα με το βαθμό της πίστης που μοίρασε ο Θεός στον καθένα» (Pωμ.ιβ:3).
 
Σημάδι της αληθινής αφιέρωσης στο Θεό είναι η ταπείνωση. Ο αφιερωμένος χριστιανός ποτέ δεν καβαλάει το καλάμι! Αν δεν υπάρχει ταπείνωση δεν υπάρχει σωστή υπηρεσία στους άλλους και δεν μπορεί να υπάρχει ταπείνωση αν δεν υπάρχει αφιέρωση στο Θεό.

Η αφιέρωση μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους αδελφούς όχι μόνο γιατί μας καλεί σε ταπείνωση, αλλά επίσης, γιατί μας καλεί σε ενότητα και συνεργασία.
 
«Γιατί όπως ακριβώς υπάρχουν πολλά μέλη σ' ένα σώμα και τα μέλη αυτά δεν επιτελούν το ίδιο έργο, (5) έτσι κι εμείς οι πολλοί είμαστε ένα σώμα σαν πιστοί του Χριστού, και απαρτίζουμε ο καθένας μας μαζί με τους άλλους τα διάφορα μέλη του σώματος αυτού.» (Pωμ. ιβ' 4-5). Οι αφιερωμένοι χριστιανοί στο Θεό δεν μπορούν παρά να συνεργάζονται για την πρόοδο της βασιλείας του Θεού. Για να υπάρχει σωστή υπηρεσία στους άλλους χρειαζόμαστε πνευματική ενότητα και συνεργασία και για να υπάρχει πνευματική ενότητα και συνεργασία χρειάζεται να μας χαρακτηρίζει αφιέρωση στο Θεό!
 
Οι αφιερωμένοι χριστιανοί δεν πολεμούν τα μέλη του σώματος, γιατί ξέρουν ότι όταν ένας πάθει όλο το σώμα ασθενεί. Η αφιέρωση στο Θεό μας φέρνει ενότητα και συνεργασία!

Η αφιέρωση μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους αδελφούς γιατί μας καλεί σε ταπείνωση, ενότητα και συνεργασία και τέλος σε ακεραιότητα.
 
«Έτσι, λοιπόν, έχουμε διάφορα χαρίσματα, σύμφωνα με τη χάρη που μας παραχωρήθηκε: Είτε το χάρισμα της προφητείας, ανάλογα με την πίστη του καθενός, (7) είτε το χάρισμα της υπηρεσίας, για τις ανάγκες της υπηρεσίας, είτε το χάρισμα να διδάσκει κανείς, για τις ανάγκες της διδασκαλίας, (8) είτε το χάρισμα να μπορεί κανείς να παρηγορεί, για να δίνει παρηγοριά σε όποιον τη χρειάζεται. Εκείνος που μεταδίδει το λόγο του Θεού, ας το κάνει με τρόπο κατανοητό. Ο προϊστάμενος ας επιτελεί το έργο του με αυστηρή επιμέλεια. Εκείνος που ελεεί, ας ελεεί με χαρά.» (Ρωμ.ιβ: 6-8)
 
Μόνο με αφιέρωση οι υπηρεσίες μας γίνονται όπως πρέπει! Μόνο με αφιέρωση τα χαρίσματα λειτουργούν σωστά! Μόνο με αφιέρωση οι διακονίες δοξάζουν το Θεό! Μόνο με αφιέρωση ο κήρυκας μένει στην ταπείνωση. Μόνο με αφιέρωση ο πρεσβύτερος είναι στο ύψος του. Μόνο με αφιέρωση ο διάκονος ή η διακόνισσα υπηρετεί σωστά. Μόνο με αφιέρωση ο κάθε αδελφός ή αδελφή έχει προτεραιότητα την υπηρεσία του και κάνει σωστά την διακονία του.

Συμπέρασμα: Ποιος ήταν ο λόγος του Θεού για μας από την περικοπή αυτή;
 
Σαν παιδιά του Θεού θα πρέπει να ζούμε με αφιέρωση, γιατί η αφιέρωση είναι η μόνη σωστή λατρεία στο Θεό και η αφιέρωση μόνο μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους άλλους.
 
Άραγε λατρεύω σωστά το Θεό; Υπηρετώ σωστά τους άλλους; Αυτό εξαρτάται από το αν έχω αφιέρωση στο Θεό! Ζεις με αγιασμό και υπακοή; Υπηρετείς σωστά το Θεό ή τους αδελφούς σου; Υπηρετείς με ταπείνωση στην εκκλησία; Υπηρετείς με συνεργασία ενότητας στο σώμα του Χριστού; Υπηρετείς με ακεραιότητα στο έργο του Θεού; Τελικά είσαι αφιερωμένος στο Θεό;
 
Τρέχουν τα δύο αγοράκια να αγκαλιάσουν το μπαμπά τους. Ο μεγαλύτερος φτάνει πιο μπροστά αγκαλιάζει σφιχτά το μπαμπά του και λέει στο μικρό του αδελφό που κοντοστάθηκε πιο πίσω.
- «Εγώ έχω ολόκληρο το μπαμπά σήμερα».
Έτοιμος να κλάψει ο μικρότερος ρίχνει το κεφάλι του, ο μπαμπάς τους γέρνει μπροστά και ενώ ακόμα ο μεγάλος τον έχει αγκαλιασμένο, αγκαλιάζει τώρα αυτός το μικρό.
- «Εσύ έχεις ολόκληρο το μπαμπά, αλλά ο μπαμπάς έχει ολόκληρο εμένα» λέει τότε ο μικρός.
 
Μη χαίρεσαι αν έχεις το Θεό αλλά να χαίρεσαι αν ο Θεός σ' έχει ολόκληρο! Γιατί τώρα δεν αφήνεις ολόκληρο να σε πάρει στην αγκαλιά Του ο Χριστός; Γιατί τώρα δεν τον ζητάς να γίνει Κύριος ολόκληρος της ζωής σου; Γιατί τώρα δεν ανεβαίνεις στο θυσιαστήριο του Θεού να είσαι από δω και μπρος «ζώσα θυσία»; Μη μένεις ικανοποιημένος από την «απλή συνεισφορά» σου για το Θεό αλλά να γίνεις μια «ολοκληρωτική θυσία» για το Θεό! Καλά τα «αυγά» μας! Ας συνεχίσουμε να τα δίνουμε στο Θεό, αλλά ο Θεός ζητάει το μπέικον μας, εμάς τους ίδιους.
 
Ας γίνουμε τώρα λοιπόν από δω και τώρα ζωντανή θυσία, αγία και ευπρόσδεκτη στο Θεό που είναι και η πραγματική λατρεία στο Θεό και να μας οδηγεί εκείνος στην σωστή υπηρεσία στον αδελφό μας, την εκκλησία και τον συνάνθρωπό μας. Ας γίνουμε το «μπέικον»!