Κακοποιητές

 

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ για ποιο λόγο βλέπουμε τόσο συχνά ανθρώπους με εξουσία, πολιτικούς, επιχειρηματίες, ανθρώπους με χρήμα και κύρος, να εμπλέκονται σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών;

Για ποιο λόγο αυτό το φαινόμενο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και μοιάζει σαν να μην τους αγγίζει τίποτα, σαν να είναι άτρωτοι, σαν να βρίσκονται πάνω από το νόμο και τις συνέπειες;

Η εξουσία δεν δημιουργεί παιδοφιλία, δεν μετατρέπει ένα ψυχικά υγιή άνθρωπο σε κακοποιητή.

Η παιδοφιλία, ο βιασμός, η βία, είναι παθολογίες που υπάρχουν πολύ πριν την εξουσία.

Αυτό που κάνει η εξουσία είναι να επιτρέπει σε αυτές τις παθολογίες να εκφραστούν χωρίς φρένο.

Πολλοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν ανέβηκαν στην κορυφή παρά την παθολογία τους, αλλά εξαιτίας αυτής.

Τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να αναρριχηθεί κάποιος αδίστακτα σε θέματα απόλυτης ισχύος, ο ναρκισσισμός, η έλλειψη ενσυναίσθησης, η ψυχρότητα, η ικανότητα να βλέπεις τους άλλους σαν εργαλεία, είναι χαρακτηριστικά αρπακτικού.

Η ικανότητά τους να χειραγωγούν, να ψεύδονται χωρίς ενοχές και να πατούν επί πτωμάτων, είναι αυτά τα προσόντα που τους οδηγούν στα υψηλά αξιώματα.

Η παθολογία τους δηλαδή είναι το όχημα και η εξουσία είναι ο προορισμός. Ξέρεις, όσο βρίσκονται χαμηλά στην ιεραρχία αυτοί οι άνθρωποι συγκρατούνται, όχι από ηθική φυσικά, αλλά από στρατηγική.

Φοβούνται τις συνέπειες. Όταν φτάσεις στην κορυφή όμως, ο φόβος σου εξαφανίζεται. Και όταν φύγει ο φόβος, βγαίνει στην επιφάνεια αυτό που υπήρχε πάντα από κάτω.

Η εξουσία, ξέρεις, αλλοιώνει την αυτοαντίληψη. Όταν κάποιος ελέγχει ανθρώπους για χρόνια, ο εγκέφαλός του εκπαιδεύεται να υπερεκτιμά τον εαυτό του και να υποτιμά τους άλλους. Η ανθρώπινη αξία του άλλου μειώνεται.

Δεν είναι πια ίσος, είναι κατώτερος. Και αν αυτό συνδυαστεί με ήδη διαστρεβλωμένα όρια, τότε η εξουσία δεν αποκαλύπτει απλώς την παθολογία, αλλά την ενισχύει. Πολλοί αναρωτιούνται αν η δύναμη, τους κάνει αχόρταγους.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για μια απεγνωσμένη αναζήτηση κυριαρχίας. Το χρήμα και η κοινωνική αναγνώριση κάποια στιγμή παύουν να προκαλούν διέγερση, γιατί ο εγκέφαλος συνηθίζει. Και τότε χρειάζεται κάτι πολύ πιο ακραίο για να νιώσουν την απόλυτη υπεροχή.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται η σεξουαλική βία. Όχι σαν σεξουαλική ανάγκη, αλλά σαν τελική πράξη εξουσίας. Και όταν το θύμα είναι παιδί, η αίσθηση ελέγχου είναι απόλυτη.

Μηδενική αντίσταση, μηδενική δύναμη, απόλυτη ανισορροπία. Αυτό ακριβώς είναι που διεγείρει αυτούς τους ανθρώπους. Όχι το σεξ, αλλά η εξουσία πάνω σε έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο.

Η επιβεβαίωση ότι είναι θεοί που μπορούν να διευθύνουν το πιο ανυπεράσπιστο κομμάτι της κοινωνίας χωρίς να τιμωρηθούν.

Το χειρότερο βέβαια είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος. Δεν υπάρχει άγνοια δηλαδή, αλλά ξεκάθαρη επιλογή.

Και η επιλογή αυτή βασίζεται στην πεποίθηση ότι δε θα υπάρξουν συνέπειες. Ότι μπορεί να αγοράσουν την σιωπή, να χειραγωγήσουν συστήματα και να καλυφθούν από θεσμούς που προστατεύουν τους ισχυρούς.

Άρα, το ερώτημα αν ήταν έτσι από πριν ή αν τους έκανε έτσι η εξουσία, έχει πολύ ξεκάθαρη απάντηση γιατί οι παθολογικές τάσεις υπήρχαν από πολύ πιο πριν. Δεν τις δημιούργησε η εξουσία, απλά τις απελευθέρωσε.

Το θέμα είναι ότι όσο σαν κοινωνία συνεχίζουμε να δίνουμε δύναμη σε ανθρώπους χωρίς έλεγχο, χωρίς διαφάνεια και χωρίς συνέπειες θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τα ίδια εγκλήματα να επαναλαμβάνονται. Και αυτό δεν είναι θέμα της ανθρώπινης φύσης γενικά.

Σε τι είδους άνθρωποι επιτρέπουμε εμείς να ανέβουν στην κορυφή, στην εξουσία και τι τους επιτρέπουμε εμείς να κάνουν όταν βρίσκονται εκεί.

Άρα το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί αυτοί οι άνθρωποι κάνουν ό,τι κάνουν αλλά για ποιο λόγο εμείς συνεχίζουμε να τους δίνουμε εξουσία χωρίς έλεγχο.

Για ποιο λόγο τείνουμε να πιστεύουμε περισσότερο εκείνους από τα θύματα.

Και τελικά γιατί επιλέγουμε κάθε φορά να σοκαριζόμαστε σαν να πέφτουμε από τα σύννεφα ενώ το σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο για να τους προστατεύει.