Η Θλίψη και η εκκλησία (2)

 

3. Η Αρπαγή της εκκλησίας

Η Αρπαγή θα λάβει χώρα όταν ο Ιησούς Χριστός πάρει την Εκκλησία Του από αυτόν τον κόσμο. 

Θα συμβεί ξαφνικά και χωρίς καμία προειδοποίηση. 

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η Αρπαγή της Εκκλησίας και η Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού είναι εντελώς διαφορετικά γεγονότα. 

Στην Αρπαγή ο Ιησούς έρχεται για τους αγίους Του. 

Στην Δεύτερη Έλευση η Εκκλησία θα επιστρέψει με τον Ιησού Χριστό.

Στον Ιούδα 14 διαβάζουμε, «Ιδού, ήλθεν ο Κύριος με μυριάδας αγίων αυτού».

Στην Α’ Κορ.ιε:51-52 ο Παύλος λέει: «Ιδού, μυστήριον λέγω προς εσάς· πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή, εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού».

Δεν θα καταλάβεις καν τι συνέβη μέχρι να τελειώσει. Ξαφνικά, είσαι στην παρουσία του Κυρίου με το ένδοξο σώμα σου, με όλη την Εκκλησία!

Εμείς, η Εκκλησία, θα μεταμορφωθούμε. Ο Παύλος έγραψε στους Φιλιπ.γ:20,21: «Διότι το πολίτευμα ημών είναι εν ουρανοίς, οπόθεν και προσμένομεν Σωτήρα τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, όστις θέλει μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών, ώστε να γείνη σύμμορφον με το σώμα της δόξης αυτού».

Περιγράφοντας τη μεταμόρφωση, ο Παύλος έγραψε στους Κορίνθιους: 

«Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν» (Α ́ Κορ.ιε:53).

Μιλώντας στους Θεσσαλονικείς είπε: 

«επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου. Λοιπόν παρηγορείτε αλλήλους με τους λόγους τούτους» (Α ́ Θες.δ:16-18).

Όσο για την ώρα της Αρπαγής, ο Ιησούς είπε: 

«Περί δε της ημέρας εκείνης και της ώρας ουδείς γινώσκει, ουδέ οι άγγελοι οι εν ουρανώ, ουδέ ο Υιός, ειμή ο Πατήρ». 

Το να υποθέτουμε ή να μιλάμε για κάποια ημερομηνία ή ώρα για την Αρπαγή, είναι απόλυτα λάθος.

Ο Θεός μας έδωσε τα σημάδια που θα προηγούνταν του ερχομού του Ιησού Χριστού.

Ένα από τα μεγαλύτερα σημάδια στον κόσμο σήμερα είναι η αποκατάσταση του έθνους Ισραήλ. 

Για χρόνια οι μελετητές της Βίβλου πρόσβλεπαν και ανυπομονούσαν για την ανασυγκρότηση του έθνους Ισραήλ, βασισμένοι σε πολλές γραφές (συμπεριλαμβανομένου του Ματθ.κδ:32) και την εφαρμογή της παραβολής της συκιάς (η συκιά ή τα σύκα στις παραβολές, συμβολίζουν το έθνος Ισραήλ).

Οι σκεπτικιστές χλευάζουν αυτή την προφητεία. Ποτέ στην ιστορία δεν γεννήθηκε ένα έθνος από το παρελθόν, αλλά στην περίπτωσή μας, ένα θαύμα έχει γίνει και ένα έθνος έχει ξαναγεννηθεί. Ο Θεός έχει επανιδρύσει το Ισραήλ ανάμεσα στα έθνη της γης. Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεσή Του.

Ο Ψαλμός ρβ:16 δηλώνει: «Όταν ο Κύριος οικοδομήση την Σιών θέλει φανή εν τη δόξα αυτού». 

Επειδή ο Κύριος οικοδομεί τη Σιών, οι ορθόδοξοι Εβραίοι σήμερα αναζητούν τον Μεσσία τους. Κι εμείς το ίδιο! Ανυπομονούμε για αυτή την εκπλήρωση της υπόσχεσης του Θεού - τον ερχομό και πάλι του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.

Μετά την Αρπαγή της εκκλησίας, ο Θεός θα ασχοληθεί και πάλι με το Ισραήλ, τους εκλεκτούς Του. Ο Θεός θα εκπληρώσει τις πολλές υποσχέσεις και προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης σχετικά με το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της εβδομηκοστής εβδομάδας του Δανιήλ. Έτσι, ακόμη μια επταετής περίοδος θα εκπληρωθεί στην ιστορία του Ισραήλ. 

Ο Ιερεμίας την ονομάζει «καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ». Το Ισραήλ θα βιώσει την  παραμένουσα δύναμη του Θεού κατά τη διάρκεια της Θλίψης, καθώς 144.000 Εβραίοι θα σφραγιστούν από τον Θεό κι έτσι θα προστατεύονται από τις κρίσεις που θα έρθουν πάνω στην γη (Αποκ.ζ:3, θ:4).

 

4. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης

Το Βιβλίο της Αποκάλυψης χωρίζεται σε τρία γενικά τμήματα. Στην Αποκ.α:19 ο άγγελος έδωσε εντολή στον Ιωάννη να γράψει όσα είδε και όσα είναι και όσα μέλλουσι να γείνωσι μετά ταύτα. Στο πρώτο κεφάλαιο ο Ιωάννης έγραψε την όραση που είδε: Τον Χριστό στην αναστημένη δόξα Του, να στέκεται στη μέση των επτά χρυσών λυχνιών, κρατώντας επτά αστέρια στο δεξί Του χέρι. Στα κεφάλαια 2 και 3 ο Ιωάννης έγραψε για τα πράγματα που είναι: τα μηνύματα του Ιησού Χριστού στις επτά εκκλησίες της Ασίας (που αντιπροσωπεύουν επίσης τις επτά περιόδους της ιστορίας της Εκκλησίας).

Στο τέταρτο κεφάλαιο, αρχίζει το τρίτο τμήμα της Αποκάλυψης. Το κεφάλαιο ξεκινά με την ίδια φράση, «Μετά ταύτα είδον…». Το εύλογο ερώτημα είναι, «Μετά από ποια πράγματα;» Η προφανής απάντηση είναι, «Μετά τα πράγματα των κεφαλαίων 2 και 3». Τα πράγματα της Εκκλησίας. 

Έτσι, θα μπορούσε να ξεκινήσει το Αποκ.δ:1, «Μετά τα πράγματα της Εκκλησίας, είδον, και ιδού, θύρα ανεωγμένη εν τω ουρανώ, και η φωνή η πρώτη, την οποίαν ήκουσα ως σάλπιγγος λαλούσης μετ' εμού, έλεγεν· Ανάβα εδώ και θέλω σοι δείξει όσα πρέπει να γείνωσι μετά ταύτα». 

Αυτό πιστεύω ότι είναι μια αναφορά της αρπαγής της εκκλησίας, η φωνή της σάλπιγγας που καλεί τους αγίους να ανέβουν. Ο Παύλος μιλά για την σάλπιγγα του Θεού που συνοδεύει την αρπαγή της Εκκλησίας (Α’  Θες.δ:16; Α' Κορ.ιε:52).

Η ανοιχτή πόρτα στον Ουρανό μας φέρνει πίσω στο μήνυμα του Ιησού στην εκκλησία της Φιλαδέλφειας, το πιστό και αληθινό υπόλοιπό Του στις έσχατες ημέρες. Είπε, «ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείση αυτήν». Τώρα αυτή η πόρτα είναι ανοιχτή στον Ουρανό, και η φωνή καλεί σαν σάλπιγγα.

Το μήνυμα προς την εκκλησία των Θυατείρων προειδοποιούσε ότι ένα μέρος αυτής της εκκλησίας θα περνούσε από την Θλίψη. Ο Ιησούς είπε ότι είχε ολίγα εναντίον τους, επειδή επέτρεψαν στη γυναίκα Ιεζάβελ, να διδάξει και να πλανήσει τους δούλους Του να διαπράξουν πορνεία και να τρώνε πράγματα που είχαν θυσιαστεί σε είδωλα. Της έδωσε χώρο για να μετανοήσει για την πορνεία της, και δεν μετανόησε. Ως εκ τούτου, επρόκειτο να την ρίξει σε ένα κρεβάτι και αυτούς που διαπράττουν μοιχεία μαζί της σε μεγάλη θλίψη, εκτός αν μετανοούσαν για τις πράξεις τους.

Εδώ, το μήνυμα προς την εκκλησία είναι να μετανοήσουν, διαφορετικά  θα αντιμετωπίσουν την Θλίψη. Το προφανές συμπέρασμα είναι ότι θα μπορούν να ξεφύγουν από την Θλίψη αν μετανοήσουν.

Στην Αποκ.γ:10 ο Κύριος απευθυνόμενος στην εκκλησία της Φιλαδέλφειας είπε «Επειδή εφύλαξας τον λόγον της υπομονής μου, και εγώ θέλω σε φυλάξει εκ της ώρας του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθη επί της οικουμένης όλης, διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης». Αυτή είναι μια σίγουρη υπόσχεση ότι αυτή η εκκλησία θα ξεφύγει από τη Θλίψη.

Απ’ την άλλη μεριά, τουλάχιστον ένα μέρος της Εκκλησίας θα αντιμετωπίσει την Θλίψη. Ο αμετανόητος της εκκλησίας των Θυατείρων, ο οποίος δεν θα εγκαταλείψει την πνευματική του πορνεία, θα περάσει από την Θλίψη και θα χάσει την Αρπαγή.

Καθώς προχωρούμε στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, το κεφ.4 μας δίνει μια περιγραφή του θρόνου του Θεού. 

Βλέπουμε τους 24 πρεσβύτερους να κάθονται στους θρόνους τους και τα 4 ζώα. Βλέπουμε επίσης μια εικόνα της επουράνιας λατρείας και δοξολογίας του Θεού.

Στο κεφ.5 βλέπουμε έναν βιβλίον γεγραμμένον έσωθεν και όπισθεν, κατεσφραγισμένον με σφραγίδας επτά. Ένας άγγελος διακηρύσσει με δυνατή φωνή, «Τις είναι άξιος να ανοίξη το βιβλίον και να λύση τας σφραγίδας αυτού;».

Βλέπουμε τον Ιωάννη να κλαίει πολύ, γιατί κανένας άνθρωπος δεν βρέθηκε άξιος να ανοίξει το βιβλίο και να λύσει τις σφραγίδες. Τότε ο Ιησούς, ο Λέων της φυλής του Ιούδα, εμφανίζεται σαν αρνί «ως εσφαγμένον».

Παίρνει το βιβλίο από τα δεξιά του Πατέρα. Μετά ακούμε τη «νέαν ωδήν» των λυτρωμένων στον ουρανό: 

«Άξιος είσαι να λάβης το βιβλίον και να ανοίξης τας σφραγίδας αυτού, διότι εσφάγης και ηγόρασας ημάς εις τον Θεόν διά του αίματός σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους, και έκαμες ημάς εις τον Θεόν ημών βασιλείς και ιερείς, και θέλομεν βασιλεύσει επί της γης».

Ποιος μπορεί να ψάλει για λύτρωση διά του αίματος του Ιησού Χριστού από όλα τα έθνη και τις φυλές των ανθρώπων πάνω στη γη; 

Προφανώς, μόνο μία ομάδα μπορεί να ψάλει αυτή την ωδή, η Εκκλησία.

Στο Λουκ.κα όπου ο Ιησούς μοιράζεται με τους μαθητές Του τα σημάδια της δευτέρας παρουσίας Του, μιλά για τα γεγονότα της μεγάλης θλίψης που θα προηγηθεί της επιστροφής Του.

Στη συνέχεια (εδ.36) είπε: 

«Αγρυπνείτε λοιπόν δεόμενοι εν παντί καιρώ, διά να καταξιωθήτε να εκφύγητε πάντα ταύτα τα μέλλοντα να γείνωσι (δηλαδή αυτά που θα συμβούν στην Θλίψη) και να σταθήτε έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου».

Αυτό ακριβώς βλέπουμε εδώ, στην Αποκ.ε, την εκκλησία να στέκεται ενώπιον του Υιού του Ανθρώπου, του Αμνού του Θεού, στους ουρανούς.

Είναι σημαντικό ότι η Εκκλησία ψάλει ενώπιον του θρόνου του Θεού ωδή δοξολογίας προς τον Ιησού Χριστό, πριν ακόμα ανοίξει καμία σφραγίδα του βιβλίου. Η Εκκλησία ψάλει στον Ουρανό πριν καν αρχίσει η Μεγάλη Θλίψη. Η Εκκλησία σαν ομάδα δεν φαίνεται ξανά στη γη, στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, μέχρι να επιστρέψει στη γη ιππεύοντας σε λευκά άλογα με τον Ιησού Χριστό, στην Αποκ.ιθ.

Η ομάδα στον ουρανό στο κεφ.ζ που προήλθε από την Μεγάλη Θλίψη, δεν είναι η Εκκλησία. Ο Ιωάννης δεν τους αναγνώρισε όταν ο πρεσβύτερος τον ρώτησε: «Ποιοι είναι αυτοί;» Η θέση τους δεν είναι ίδια με της Εκκλησίας. Αυτός ο όχλος ίστατο ενώπιον του θρόνου του Θεού και του Αρνίου. Δεν καθόταν όπως οι 24 πρεσβύτεροι, δεν ήταν εν μέσω του θρόνου και κύκλω του θρόνου όπως τα 4 ζώα, αλλά στεκόταν ενώπιον του θρόνου του Θεού και του Αρνίου ντυμένοι λευκές στολές και με φοίνικες στα χέρια τους.

Το Αποκ.ιγ αναφέρεται στον ερχομό του ανθρώπου της αμαρτίας που κάνει «πόλεμο με τους αγίους». Αυτοί οι «άγιοι» δεν θα μπορεί να είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας, επειδή ο άνθρωπος της αμαρτίας τους νικά.

Ο Δανιήλ μιλάει επίσης γι' αυτό το γεγονός. Στο Δαν.ζ:21 περιγράφει το «μικρό κέρατο», τον Αντίχριστο: «Εθεώρουν, και το κέρας εκείνο έκαμνε πόλεμον μετά των αγίων και υπερίσχυε κατ' αυτών».

Ωστόσο, ο Ιησούς είπε ότι «επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ' αυτής». 

Είναι αδύνατο οι άγιοι της Αποκ.ιγ και του Δαν.ζ να είναι η Εκκλησία, επειδή ο Αντίχριστος δεν μπορεί να θριαμβεύσει επί της Εκκλησίας.

Αυτό είναι ένας άλλος συλλογισμός με αρνητικές και θετικές βάσεις και μπορεί να παράγει μόνο ένα αρνητικό συμπέρασμα. 

Σημαντική βάση: πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατά της Εκκλησίας. Μικρή βάση: οι άγιοι νικώνται από τον Αντίχριστο. Συμπέρασμα: οι άγιοι δεν είναι η Εκκλησία.

 

5. Ο κολύων

Στη Β' Θες.β:6-8 ο Παύλος λέει: «Και τώρα γνωρίζετε εκείνο, το οποίον κωλύει αυτόν, ώστε να αποκαλυφθή εν τω εαυτού καιρώ·  διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται, μόνον έως να εκβληθή εκ μέσου ο κωλύων τώρα· και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θέλει απολέσει με το πνεύμα του στόματος αυτού και θέλει εξαφανίσει με την επιφάνειαν της παρουσίας αυτού».

Ποια είναι αυτή η δύναμη που καθυστερεί την αποκάλυψη του Αντίχριστου; Πιστεύω ότι είναι η δύναμη του Αγίου Πνεύματος που εργάζεται μέσα από την Εκκλησία.

Όσο η γεμάτη με Άγιο Πνεύμα Εκκλησία βρίσκεται πάνω στην γη, η αποκάλυψη του Αντίχριστου θα συγκρατείται. Μόλις η Εκκλησία βγει από τη μέση, τίποτα δεν θα σταθεί εμπόδιο στον Αντίχριστο. Στη συνέχεια θα αναλάβει όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου.

Το Άγιο Πνεύμα δεν θα απομακρυνθεί από τον κόσμο, γιατί είναι πανταχού παρών. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα εκχυθεί  στο Ισραήλ.

Ιεζ.λθ:29 και δεν θέλω κρύψει πλέον το πρόσωπόν μου απ' αυτών, διότι εξέχεα το πνεύμά μου επί τον οίκον Ισραήλ, λέγει Κύριος ο Θεός.

Βλέπω όλη την εικόνα να ταιριάζει πολύ όμορφα. Μετά την Αρπαγή της Εκκλησίας, ο Αντίχριστος θα αποκαλυφθεί. 

Στην Αποκ.ς το πρώτο γεγονός που συμβαίνει όταν ανοίγει το βιβλίο με τις επτά σφραγίδες, είναι το λευκό άλογο που εξέρχεται με τον αναβάτη του. Αυτός είναι προφανώς ο Αντίχριστος που έρχεται πάνω στην γη. Δεδομένου ότι η Εκκλησία έχει αρπαχτεί και τώρα χαίρεται με τον Κύριο στους Ουρανούς, τίποτα δεν περιορίζει τον άνομο από το να κινηθεί και να εξουσιάσει στον κόσμο.

 

7. Η πρώτη ανάσταση

Ένα άλλο σημαντικό επιχείρημα που χρησιμοποιείται από εκείνους που διδάσκουν ότι η Εκκλησία θα περάσει από την Θλίψη, περιστρέφεται γύρω από την Αποκ.κ:4-5. Ο Ιωάννης είπε:

«Και είδον θρόνους, και εκάθησαν επ' αυτών, και κρίσις εδόθη εις αυτούς και είδον τας ψυχάς των πεπελεκισμένων διά την μαρτυρίαν του Ιησού και διά τον λόγον του Θεού, και οίτινες δεν προσεκύνησαν το θηρίον ούτε την εικόνα αυτού, και δεν έλαβον το χάραγμα επί το μέτωπον αυτών και επί την χείρα αυτών· και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού τα χίλια έτη. Οι δε λοιποί των νεκρών δεν ανέζησαν, εωσού πληρωθώσι τα χίλια έτη. Αύτη είναι η ανάστασις η πρώτη».

Το επιχείρημα που φέρνουν είναι ότι όταν λέμε «πρώτη ανάσταση» αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχε ανάσταση πριν από αυτήν. Πρώτη σημαίνει πρώτη, και τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πριν από αυτήν.

Ωστόσο, αν προσπαθείς να πεις ότι πρώτη ανάσταση είναι μόνο αυτή που διαβάζουμε στην Αποκ.κ:20, μετά που ο Σατανάς δένεται και ρίχνεται στην άβυσσο για χίλια χρόνια, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να εξηγήσεις γιατί ο Ιησούς ονομάζεται «απαρχή των κεκοιμημένων»; Δεν αναστήθηκε ο Ιησούς;

Επίσης, υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος στον ουρανό στην Αποκ.ζ που κράζει: «Η σωτηρία είναι του Θεού ημών, του καθημένου επί του θρόνου, και του Αρνίου».

Όταν ο πρεσβύτερος ρώτησε τον Ιωάννη: «Ούτοι οι ενδεδυμένοι τας στολάς τας λευκάς τίνες είναι και πόθεν ήλθον;», Ο Ιωάννης απάντησε ότι δεν ήξερε. Ο πρεσβύτερος απάντησε: 

«Ούτοι είναι οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης, και έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου. Διά τούτο είναι ενώπιον του θρόνου του Θεού και λατρεύουσιν αυτόν ημέραν και νύκτα εν τω ναώ αυτού, και ο καθήμενος επί του θρόνου θέλει κατασκηνώσει επ' αυτούς».

Εδώ στο κεφ.ζ είναι ένα πλήθος στον ουρανό που έχουν βγει από την Θλίψη, άρα αναστήθηκαν πριν από την Αποκ.κ.

Στην Αποκ.ιε βλέπουμε μια άλλη ομάδα στον ουρανό. Ο Ιωάννης βλέπει «θάλασσαν υαλίνην μεμιγμένην με πυρ και εκείνους οίτινες ενίκησαν κατά του θηρίου και κατά της εικόνος αυτού και κατά του χαράγματος αυτού και κατά του αριθμού του ονόματος αυτού, ισταμένους επί την θάλασσαν την υαλίνην, έχοντας κιθάρας του Θεού. Και έψαλλον την ωδήν Μωϋσέως του δούλου του Θεού και την ωδήν του Αρνίου».

Προφανώς αυτοί είναι οι άγιοι της θλίψης που νίκησαν το θηρίο. Ο Ιωάννης τους βλέπει στον ουρανό πριν εκχυθούν οι επτά τελικές φιάλες της οργής του Θεού.

Εδώ έχουμε δύο αναστημένες ομάδες στον ουρανό που είχαν μέρος στην πρώτη ανάσταση - πριν από την Αποκ.κ, τότε που ο Ιωάννης βλέπει τους «πεπελεκισμένους διά την μαρτυρίαν του Ιησού και διά τον λόγον του Θεού» και αναφέρεται στην «πρώτη ανάσταση».

Στην Αποκ.κ:4 ο Ιωάννης βλέπει διαφορετικές ομάδες. Πρώτα απ' όλα, βλέπει θρόνους και αυτούς που κάθονται πάνω σ’ αυτούς. Τους δόθηκε το δικαίωμα κρίσης. Χωρίς αμφιβολία, αυτή είναι η Εκκλησία. 

Ο Κύριος έδωσε μια υπόσχεση σε εκείνους που θα υπερνικούσαν στην εκκλησία της Λαοδίκειας. Υποσχέθηκε: 

«Όστις νικά, θέλω δώσει εις αυτόν να καθήση μετ' εμού εν τω θρόνω μου, καθώς και εγώ ενίκησα και εκάθησα μετά του Πατρός μου εν τω θρόνω αυτού».

Ο Ιωάννης βλέπει μια δεύτερη ομάδα στην Αποκ.κ:4. Είναι οι πεπελεκισμένοι για τη μαρτυρία του Ιησού, που δεν προσεκύνησαν το θηρίον ούτε την εικόνα αυτού, και δεν έλαβον το χάραγμα επί το μέτωπον αυτών και επί την χείρα αυτών. Αυτές είναι τελείως ξεχωριστές ομάδες. Οι μεν κάθονται πάνω σε θρόνους. Οι δε βγήκαν από τη Μεγάλη Θλίψη, έχοντας νικήσει τη δύναμη του Αντίχριστου μη υπακούοντας στην εξουσία του.

Η πρώτη ανάσταση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου. Εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η Εκκλησία θα περάσει αυτή την περίοδο της οργής του Θεού, λένε ότι η πρώτη ανάσταση είναι η ανάσταση της τελευταίας ημέρας.

Επιμένουν σε μια κυριολεκτική 24ωρη μέρα. Η Γραφή λέει ότι μια μέρα είναι σαν χίλια χρόνια για τον Κύριο και χίλια χρόνια σαν μια ημέρα. Γνωρίζουμε ότι η ημέρα του Κυρίου δεν είναι μια 24ωρη ημέρα, αλλά μια χρονική περίοδος.

Η πρώτη ανάσταση καλύπτει μια χρονική περίοδο και περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά γεγονότα. Υπάρχουν εκείνοι που αναστήθηκαν όταν ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς (Ματθ.κζ:52). Εκείνοι που μαρτύρησαν για τη μαρτυρία τους για τον Ιησού Χριστό και οι οποίοι θα αναστηθούν κατά την περίοδο της Θλίψης.

Όλοι έχουν μέρος στην πρώτη ανάσταση. Η πρώτη ανάσταση υπάρχει σε αντίθεση με τη δεύτερη ανάσταση, την ανάσταση των άδικων που θα σταθούν ενώπιον του Μεγάλου Λευκού Θρόνου της κρίσης του Θεού.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την πρώτη ανάσταση μπορείς να δεις εδώ: https://epistoligr.blogspot.com/2016/01/blog-post_95.html

 

8. Να αγρυπνάς και να είσαι έτοιμος

Είναι προφανές ότι ο Ιησούς σκόπευε για τους μαθητές Του και την Εκκλησία σε κάθε περίοδο, να περιμένουν την επιστροφή Του ανά πάσα στιγμή.

Ο λόγος Του προς τους μαθητές ήταν να αγρυπνούν και να είναι έτοιμοι, γιατί δεν θα ξέρουν την ημέρα ή την ώρα του ερχομού Του, αφού θα ερχόταν σε μια στιγμή που δεν θα το περίμεναν. Ως εκ τούτου, θα πρέπει πάντα να αγρυπνούν και να είναι έτοιμοι.

Αν ισχυρίζεσαι ότι η Εκκλησία πρέπει να περάσει από την Θλίψη, τότε αφαιρείς την ανά πάσα στιγμή επιστροφή του Ιησού Χριστού.

Η Εκκλησία δεν χρειάζεται να αγρυπνεί για την επιστροφή Του, αν πρέπει πρώτα να περάσει από την Θλίψη.

Σ’ αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να περιμένει την Θλίψη ή τα αποκαλυπτήρια του Αντίχριστου.

Το πρώτο σημαντικό γεγονός θα είναι η αποκάλυψη του Αντίχριστου. Θα εδραιώσει την βασιλεία του και θα καθιερώσει το νέο νομισματικό του σύστημα.

Οι Χριστιανοί θα πρέπει τότε να επινοήσουν κάποιο τρόπο για να επιβιώσουν χωρίς να αγοράζουν ή να πουλούν.

Στη συνέχεια, θα παρακολουθούν τις μεγάλες κρίσεις που προβλέπεται να έρθουν πάνω στην γη.

Θα δουν τον Αντίχριστο να στέκεται στα Άγια των αγίων του Ναού που θα έχει ανοικοδομηθεί, να διακηρύττει τον εαυτό του σαν Θεό και να σταματά τις καθημερινές θυσίες και προσευχές. Σύμφωνα με τον Δανιήλ, γνωρίζουμε από εκείνο το σημείο ότι ο Κύριος θα επιστρέψει σε 1.290 ημέρες (Δαν.ιβ:11).

Η Βίβλος λέει ότι κανένας άνθρωπος δεν ξέρει την ημέρα ή την ώρα. Αυτό δεν μπορεί να αναφέρεται στην ημέρα που ο Χριστός επιστρέφει για να βασιλεύσει στη γη, επειδή αυτή ακριβώς η ημέρα μας έχει δοθεί στην προφητεία του Δανιήλ.

Κανείς δεν γνωρίζει την ημέρα ή την ώρα που ο Κύριος θα αρπάξει την Εκκλησία Του από την γη. Ως εκ τούτου, πρέπει να αγρυπνούμε - όχι για την Θλίψη ή την αποκάλυψη του Αντίχριστου - αλλά για τον Ιησού Χριστό που έρχεται για μας ανά πάσα στιγμή!

 

Να πούμε δυο λόγια σχετικά με το επιχείρημα ότι η Αρπαγή δεν είναι ένα παραδοσιακά ιστορικό δόγμα της Εκκλησίας.

Αν εξετάσουμε την παραδοσιακή εκκλησιαστική ιστορία και αν εξετάσουμε προσεκτικά την εκκλησία στην Καινή Διαθήκη σαν μέρος της ιστορικής εκκλησίας, πιστεύω ότι οι Γραφές δείχνουν σαφώς ότι η πρώτη Εκκλησία αναζητούσε την επικείμενη επιστροφή του Ιησού Χριστού. Οι Χριστιανοί Τον περίμεναν να έρθει οποιαδήποτε στιγμή.

Ο Παύλος είπε στους Φιλιπ.γ:20,21 «Διότι το πολίτευμα ημών είναι εν ουρανοίς, οπόθεν και προσμένομεν Σωτήρα τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, όστις θέλει μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών, ώστε να γείνη σύμμορφον με το σώμα της δόξης αυτού κατά την ενέργειαν, διά της οποίας δύναται και να υποτάξη τα πάντα εις εαυτόν».

Είναι αλήθεια ότι η αναμονή της επιστροφής του Κυρίου μειώθηκε κατά τη διάρκεια ενός μέρους της ιστορίας της Εκκλησίας, ειδικά κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

Επιπλέον, υπάρχουν πολλά πράγματα στην διδαχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τα οποία δεν συμφωνώ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει νηπιοβάπτισμα. Δεν πιστεύω ότι η Βίβλος διδάσκει κάτι τέτοιο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει τη μεσολάβηση των νεκρών αγίων. Δεν πιστεύω ότι η Βίβλος διδάσκει τη μεσολάβηση των νεκρών αγίων. 

Η Καθολική Εκκλησία διδάσκει το αλάθητο του Πάπα. Δεν πιστεύω στο αλάθητο του Πάπα. Υπάρχουν πολλά πράγματα στην Καθολική Εκκλησία, τα οποία πιστεύω ότι δεν είναι γραφικά και δεν συμφωνώ. Δεν βλέπω την διδαχή της Ορθόδοξης ή Καθολικής Εκκλησίας σαν σωστή σε κάθε μορφή και έννοια, ούτε βλέπω ότι είναι σωστό να ακολουθήσει κανείς αυτές τις εκκλησίες.

Το μόνο αληθινό μοντέλο βρίσκεται στο βιβλίο των Πράξεων. Μέχρι την στιγμή που ο Ιωάννης έγραψε το βιβλίο της Αποκάλυψης, τόσες πολλές ψευδοδιδασκαλίες είχαν παρεισφρήσει στην εκκλησία, που ξανά και ξανά ο Ιησούς καλούσε την εκκλησία να μετανοήσει. Αποκ.β & γ.

Στον Δανιήλ ιβ ο προφήτης προσπαθεί να καταλάβει τους έσχατους καιρούς. Ο Κύριος είπε στον Δανιήλ «έγκλεισον τους λόγους και σφράγισον το βιβλίον, έως του εσχάτου καιρού· τότε πολλοί θέλουσι περιτρέχει και η γνώσις θέλει πληθυνθή».

Καθώς πλησιάζουμε την ημέρα κατά την οποία ο Κύριος θα αρπάξει την Εκκλησία Του από αυτόν τον κόσμο, θα ήταν πρέπον να συνειδητοποιήσουμε περισσότερο την υπόσχεση προς την Εκκλησία ότι αυτό το γεγονός θα συμβεί πριν από την Θλίψη.

Το Βιβλίο του Δανιήλ θα σφραγιζόταν μέχρι το τέλος, και είμαστε τώρα σε αυτό τον καιρό. Το Δαν.ιβ:4 κατηγορηματικά υπόσχεται ότι η γνώση θα αυξηθεί. Είναι σωστό να υποθέσουμε ότι ο Θεός θα μας δώσει νέα γνώση για την κατανόηση των υποσχέσεών Του και του λόγου Του σε αυτές τις μέρες που ζούμε.