Η Θλίψη και η εκκλησία (1)

Ματθ.κδ:21 Διότι τότε θέλει είσθαι θλίψις μεγάλη, οποία δεν έγεινεν απ' αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει.

Η απάντηση του Ιησού στην ερώτηση: «τι το σημείον της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος;».

§  Μπορείς να φανταστείς χαλάζι βάρους 23 κιλών να πέφτει από τον ουρανό;

§  Μπορείς να αντιληφθείς την καταστροφή από μια χαλαζόπτωση με χαλαζόλιθους βάρους 23 κιλών;

§  Πού θα κρυβόσουν; Πώς θα μπορούσες να είσαι ασφαλής;

Οι χαλαζόλιθοι θα διέλυαν το σπίτι σου, θα κατέστρεφαν το αυτοκίνητό σου. Θα κατέστρεφαν σχεδόν τα πάντα. Τι θα μπορούσε να σταθεί κάτω από τέτοιου είδους βομβαρδισμό;

Τέτοια γεγονότα σύντομα θα συμβούν στην γη. Ο Θεός θα εκχύσει την οργή Του στον κόσμο και την κρίση Του στους ανθρώπους που έχουν απορρίψει το σχέδιο της σωτηρίας Του. Από τις προφητείες που εκπληρώνονται στην γη σήμερα, πιστεύουμε ότι αυτή η Θλίψη θα ξεκινήσει σύντομα.

Συζητιέται έντονα τελευταία, αν η Εκκλησία θα είναι εδώ ή όχι όταν η οργή του Θεού πέσει πάνω στην γη.

Πολλοί λένε ότι η Εκκλησία πρέπει να περάσει αυτή τη χρονική περίοδο της κρίσης, γνωστή σαν Μεγάλη Θλίψη.

Μιλούν υποτιμητικά για την ευλογημένη ελπίδα ότι ο Χριστός θα έρθει για την Εκκλησία Του πριν οι κρίσεις του Θεού επέλθουν στην γη.

Εφόσον υποστηρίζουν ότι δεν θα υπάρξει διαφυγή για την Εκκλησία, προσεύχονται όπως ο Κύριος μας είπε στο Λουκ.κα:36, χωρίς νόημα.

Λουκ.κα:36 Αγρυπνείτε λοιπόν δεόμενοι εν παντί καιρώ, διά να καταξιωθήτε να εκφύγητε πάντα ταύτα τα μέλλοντα να γείνωσι και να σταθήτε έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου.

Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να εξετάσει τους βιβλικούς λόγους για τους οποίους πιστεύω ότι η Εκκλησία δεν θα είναι εδώ κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.

1.    Οι δύο θλίψεις

Το γεγονός ότι μια εποχή Θλίψης έρχεται επάνω στη γη είναι σταθερά εδραιωμένο στις Γραφές.

Στο Δαν.ιβ:1 διαβάζουμε:

«Και εν τω καιρώ εκείνω θέλει εγερθή Μιχαήλ, ο άρχων ο μέγας, ο ιστάμενος υπέρ των υιών του λαού σου· και θέλει είσθαι καιρός θλίψεως, οποία ποτέ δεν έγεινεν αφού υπήρξεν έθνος, μέχρις εκείνου του καιρού· και εν τω καιρώ εκείνω θέλει διασωθή ο λαός σου, πας όστις ευρεθή γεγραμμένος εν τω βιβλίω».

Αυτή η αναφορά του «βιβλίου» είναι, χωρίς αμφιβολία, μια αναφορά στο Βιβλίο της Ζωής. Τι υπέροχη υπόσχεση απελευθέρωσης!

Στο Ματθ.κδ:21-22 ο ίδιος ο Ιησούς είπε:

«Διότι τότε θέλει είσθαι θλίψις μεγάλη, οποία δεν έγεινεν απ' αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει. Και αν δεν συνετέμνοντο αι ημέραι εκείναι, δεν ήθελε σωθή ουδεμία σάρξ· διά τους εκλεκτούς όμως θέλουσι συντμηθή αι ημέραι εκείναι».

Οι «εκλεκτοί» εδώ αναφέρονται στο Ισραήλ, όπως αποδεικνύεται από τα συμφραζόμενα (εδ.16,20). Τόσο ο Δανιήλ όσο και ο Ιησούς μίλησαν για τον ίδιο «καιρό θλίψης» που πρόκειται να έρθει πάνω σε όλη την γη.

Το Βιβλίο της Αποκάλυψης μας δίνει πολλές λεπτομέρειες για τα γεγονότα που θα συμβούν στην γη κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου της Θλίψης.

Το κεφ.ς αρχίζει με το άνοιγμα των επτά σφραγίδων της κρίσης. Η Θλίψη συνεχίζεται μέσα από τις επτά σάλπιγγες και τις επτά φιάλες της οργής του Θεού που θα εκχυθούν.

Αν θέλετε να καταλάβετε ακριβώς πώς θα είναι αυτή η Θλίψη, διαβάστε τα κεφάλαια Αποκ.ς-ιθ.

Είναι σημαντικό να κάνουμε μια σαφή διάκριση σχετικά με τις θλίψεις, όπως διδάσκονται στην Αγία Γραφή.

Υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη θλίψης:

(1) Η Μεγάλη Θλίψη που αναφέρεται από τον Ιησού, τον Δανιήλ και λεπτομερώς από τον Ιωάννη στην Αποκάλυψη.

(2) Η θλίψη που υποσχέθηκε ο Ιησούς ότι θα περάσει η Εκκλησία.

Μιλώντας στους μαθητές Του στο Ιωάν.ις:33 ο Ιησούς είπε: «Ταύτα ελάλησα προς εσάς, διά να έχητε ειρήνην εν εμοί. Εν τω κόσμω θέλετε έχει θλίψιν· αλλά θαρσείτε, εγώ ενίκησα τον κόσμον».

Η Εκκλησία θα έχει θλίψη στον κόσμο. Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι η «θλίψη» που αντιμετωπίζει η Εκκλησία προέρχεται από τον κόσμο, από το παγκόσμιο σύστημα που ελέγχεται από τον Σατανά. Ο Σατανάς είναι πίσω από όλες τις επιθέσεις στην Εκκλησία.

Ο Παύλος μας λέει ότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου. Οι πνευματικές δυνάμεις πολεμάνε ενάντια στα παιδιά του Θεού, η πηγή της θλίψης μας είναι σίγουρα το παγκόσμιο σύστημα που διέπεται από τον Σατανά.

Η Θλίψη που θα έρθει στην γη προέρχεται από τον Ουρανό. Η οργή του Θεού εκχέεται σαν κρίση ενάντια στους αμαρτωλούς κατά την διάρκεια αυτής της θλίψης.

Όταν η έκτη σφραγίδα ανοίγει στην Αποκ.ς:12, οι κάτοικοι της γης έκρυψαν εαυτούς εις τα σπήλαια και εις τας πέτρας των ορέων, και λέγουσι προς τα όρη και προς τας πέτρας· Πέσατε εφ' ημάς και κρύψατε ημάς από προσώπου του καθημένου επί του θρόνου και από της οργής του Αρνίου και αναρωτιούνται, «τις δύναται να σταθή;».

Το Αποκ.ια:18 δηλώνει: «και ήλθεν η οργή σου».

Στην Αποκ.ιδ:10 η Θλίψη αναφέρεται σαν θυμός και οργή του Θεού. Όταν οι σφραγίδες ανοίγουν στον Ουρανό, οι αντίστοιχες κρίσεις έρχονται επάνω στην γη. Οι άγγελοι σαλπίζουν στον ουρανό, και καθώς ηχούν οι σάλπιγγες, αντίστοιχες κρίσεις έρχονται επάνω στην γη.

Οι φιάλες ανοίγονται από τους επτά αγγέλους, και πάλι αντίστοιχες κρίσεις έρχονται επάνω στη γη. Όλες αυτές οι κρίσεις προέρχονται από τον Θεό, από τον ουρανό.

Στον Ψαλμ.ξθ:20-28 έχουμε μια προφητεία σχετικά με τον Ιησού - μιλάει για αυτούς που Τον εγκατέλειψαν την ώρα της ανάγκης και για το ξίδι που του έδωσαν να πιει στη δίψα Του. Στη συνέχεια ζητά από τον Θεό: «Έκχεε επ' αυτούς την οργήν σου· και ο θυμός της αγανακτήσεώς σου ας συλλάβη αυτούς».

Η «αγανάκτηση» είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται στην Παλαιά Διαθήκη για να περιγράψει ειδικά την εποχή της Θλίψης (Ης.κς:19,20, Ης.λδ:1-8, Ιερεμ.ι:10, Δαν.η:19, Δαν.ια:36, Ναούμ α:5,6, Σοφον.γ:8).

Σημειώστε ότι στον Ησαΐα ξς:14 «η χειρ του Κυρίου θέλει γνωρισθή προς τους δούλους αυτού, η δε οργή προς τους εχθρούς αυτού».

Ο Παύλος μας λέει στην Ρωμ.β:6 ότι ο Θεός θέλει αποδώσει εις έκαστον κατά τα έργα αυτού. εις μεν τους ζητούντας δι' υπομονής έργου αγαθού, δόξαν και τιμήν και αφθαρσίαν ζωήν αιώνιον, εις δε τους φιλονείκους και απειθούντας μεν εις την αλήθειαν, πειθομένους δε εις την αδικίαν θέλει είσθαι θυμός και οργή.

Εβρ.ι:27 αλλά φοβερά τις απεκδοχή κρίσεως και έξαψις πυρός, το οποίον μέλλει να κατατρώγη τους εναντίους.

Η θλίψη που βιώνει το παιδί του Θεού προέρχεται από τον σατανοκινούμενο κόσμο. Η θλίψη που πρόκειται να έρθει πάνω στον αμαρτωλό κόσμο θα προέλθει από τον Θεό.

Γιατί έρχεται αυτή η Μεγάλη Θλίψη; Η Γραφή λέει ότι ο σκοπός της είναι τριπλός:

(1) διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης (Αποκ.γ:10)

(2) είναι η φανέρωση του θυμού του Θεού προς τους αμαρτωλούς (Αποκ.ιε:7)

(3) για να διαφθείρει τους διαφθείροντας την γη (Αποκ.ια:18).

Όσοι εμπίπτουν σε μία ή σε όλες αυτές τις κατηγορίες θα είναι στην γη για να βιώσουν την περίοδο της Θλίψης.

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Κύριος μίλησε στον Αβραάμ και του είπε για την επικείμενη κρίση στα Σόδομα και Γόμορρα. Η αντίδραση του Αβραάμ ήταν να αμφισβητήσει την δικαιοσύνη του Θεού.

Ρώτησε, «Μήπως θέλεις απολέσει τον δίκαιον μετά του ασεβούς; εάν ήναι πεντήκοντα δίκαιοι εν τη πόλει, θέλεις άρα γε απολέσει αυτούς; και δεν ήθελες συγχωρήσει εις τον τόπον διά τους πεντήκοντα δικαίους, τους εν αυτώ;».

Ο Κύριος απάντησε ότι «Εάν εύρω εν Σοδόμοις πεντήκοντα δικαίους εν τη πόλει, θέλω συγχωρήσει εις πάντα τον τόπον δι' αυτούς» (Γέν.ιη:23-29).

Παρατηρήστε ότι η όλη υπόθεση της μεσολάβησης του Αβραάμ προς τον Θεό ήταν ότι δεν θα ήταν δίκαιο για τον Θεό να κρίνει τους δίκαιους με τους άδικους. Αν η κρίση προχωρήσει από τον Θεό, τότε σίγουρα δεν θα ήταν δίκαιο για τον Θεό να κρίνει τους δίκαιους μαζί με τους άδικους.

Πουθενά στη Γραφή, όταν βρίσκουμε μια κρίση να έρχεται απευθείας από τον Θεό, δεν βρίσκουμε τους δίκαιους να κρίνονται με τους άδικους.

Όταν οι άγγελοι έφτασαν στα Σόδομα, δεν μπορούσαν να βρουν ούτε δέκα δίκαιους για τους οποίους είχε μεσολαβήσει ο Αβραάμ. Έτσι, απελευθέρωσαν τον ένα δίκαιο άνθρωπο, τον Λωτ, έξω από την πόλη. Η κρίση του Θεού δεν έπεσε μέχρι που απομακρύνθηκε ο Λωτ. Ο Κύριος είπε στον Λωτ στη Γέν.ιθ:22: τάχυνον, διασώθητι εκεί· διότι δεν θέλω δυνηθή να κάμω ουδέν, εωσού φθάσης εκεί·

Στο Λουκ.ιζ, όταν ο Ιησούς αναφέρεται στην απελευθέρωση του Λωτ, επισημαίνει ότι τη στιγμή που ο Λωτ βγήκε από την πόλη, έπεσε η κρίση του Θεού.

Στην Β’ Πέτρ.β, ο απόστολος επισημαίνει ότι οι πόλεις Σόδομα και Γόμορρα καταστράφηκαν και «έγιναν παράδειγμα». Ωστόσο, ο Θεός ελευθέρωσε τον δίκαιο Λωτ, που ήταν εξοργισμένος από τον τρόπο που ζούσαν οι άνθρωποι γύρω του.

Τότε ο Πέτρος συνεχίζει λέγοντας: «εξεύρει ο Κύριος να ελευθερόνη εκ του πειρασμού τους ευσεβείς, τους δε αδίκους να φυλάττη εις την ημέραν της κρίσεως, διά να κολάζωνται» (Β’ Πέτρ.β:9).

Η Α’ Θες.ε μας λέει ότι ο Θεός δεν μας έχει προσδιορίσει σε οργή. Επίσης, στην Ρωμ.ε:9, λέει ότι «Πολλώ μάλλον λοιπόν αφού εδικαιώθημεν τώρα διά του αίματος αυτού, θέλομεν σωθή από της οργής δι' αυτού».

Κάθε επιχείρημα που θα μπορούσε να αναπτυχθεί για να αποδείξει ότι η Εκκλησία θα περάσει από την Μεγάλη Θλίψη και θα βιώσει την οργή του Θεού που έρχεται επάνω στη γη, πρέπει με κάποιο τρόπο να εξηγήσει το ακόλουθο σημείο:

Πότε άλλαξε ο Θεός τους τρόπους Του για να τιμωρήσει τώρα τους δίκαιους με τους άδικους; Αυτό θα ήταν μια αλλαγή στην φύση του Θεού να αναγκάσει τα παιδιά Του να υποστούν το ξέσπασμα της οργής Του. Ωστόσο, ο Θεός είπε ότι δεν αλλάζει (Μαλαχ.γ:6).

Στην αφαιρετική λογική η πιο κοινή μορφή συλλογισμού είναι γνωστή σαν συλλογισμός.

Ένας συλλογισμός αποτελείται από μια κύρια προϋπόθεση, μια δευτερεύουσα προϋπόθεση, και ένα συμπέρασμα.

Όταν η μία προϋπόθεση είναι αρνητική και η άλλη θετική, μόνο ένα αρνητικό συμπέρασμα μπορεί να ακολουθήσει. Για παράδειγμα, μια κύρια προϋπόθεση μπορεί να είναι θετική: όλα τα πουλιά έχουν φτερά.

Η δευτερεύουσα προϋπόθεση είναι αρνητική: τα σκυλιά δεν έχουν φτερά. Το συμπέρασμα πρέπει να είναι αρνητικό: οι σκύλοι δεν είναι πουλιά.

Η κύρια προϋπόθεσή μας είναι αρνητική: η Εκκλησία δεν προορίζεται για οργή, «θέλομεν σωθή από της οργής» (Ρωμ.ε:9). «ο Θεός δεν προσδιώρισεν ημάς εις οργήν» (Α’ Θες.ε:9).

Η δευτερεύουσα θετική προϋπόθεση είναι: η Θλίψη είναι καιρός της οργής του Θεού. «Πέσατε εφ' ημάς και κρύψατε ημάς από προσώπου του καθημένου επί του θρόνου και από της οργής του Αρνίου, διότι ήλθεν η ημέρα η μεγάλη της οργής αυτού, και τις δύναται να σταθή;» (Αποκ.ς:16-17).

Το συμπέρασμα πρέπει να είναι αρνητικό και σαφές: η Εκκλησία δεν θα βιώσει την Θλίψη. Για να υποστηρίξουμε οτιδήποτε διαφορετικό, πρέπει να αψηφήσουμε την λογική, και κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να αποδείξει ότι το σκυλί είναι πουλί. Κανένα άλλο επιχείρημα που να αποδεικνύει ότι η Εκκλησία δεν θα περάσει από την Θλίψη δεν είναι απαραίτητο, το βάρος των αποδεικτικών στοιχείων είναι συντριπτικό. Ας συνεχίσουμε.

 

2. Οι 70 εβδομάδες

Γύρω στο 538 π.Χ. ο προφήτης Δανιήλ περίμενε τον Θεό μήπως είχε κάτι να του πει. Ο Δανιήλ κατάλαβε ότι τα 70 χρόνια της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας είχαν τελειώσει. Ξαφνικά, ο άγγελος Γαβριήλ εμφανίστηκε στον Δανιήλ.

Στο Δαν.θ:24 ο Γαβριήλ είπε ότι «Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου (Ισραήλ) και επί την πόλιν την αγίαν σου, (Ιερουσαλήμ) διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι, και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος και να σφραγισθή όρασις και προφητεία και να χρισθή ο Άγιος των αγίων».

Ο άγγελος συνέχισε λέγοντας: «Γνώρισον λοιπόν και κατάλαβε ότι από της εξελεύσεως της προσταγής του να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Χριστού του ηγουμένου θέλουσιν είσθαι εβδομάδες επτά και εβδομάδες εξήκοντα δύο· (δηλαδή 69 εβδομάδες) θέλει οικοδομηθή πάλιν η πλατεία και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς στενοχωρίας» (Δαν.θ:25).

Δεδομένου ότι κάθε εβδομάδα αντιπροσωπεύει μια περίοδο 7 ετών, 69 εβδομάδες είναι 483 έτη. Αυτή η περίοδος πρέπει να στηριχτεί στο Βαβυλωνιακό ημερολόγιο των 360 ημερών το χρόνο.

Έτσι, 483 χρόνια είναι 173.880 ημέρες. Στις 14 Μαρτίου, 445 π.Χ., ο βασιλιάς Αρταξέρξης της Περσίας έδωσε την εντολή στον Νεεμία να αποκαταστήσει και να ανοικοδομήσει την Ιερουσαλήμ. 173.880 μέρες αργότερα μας φέρνει στις 6 Απριλίου του 32 μ.Χ. Αυτή ήταν η ημερομηνία κατά την οποία ο Χριστός έκανε την θριαμβευτική είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ.

Το πρώτο μέρος της προφητείας που δόθηκε στον Δανιήλ εκπληρώθηκε κυριολεκτικά μέχρι σήμερα. Αλλά ο άγγελος συνέχισε λέγοντας ότι «θέλει εκκοπή ο Χριστός, πλην ουχί δι' εαυτόν και ο λαός του ηγουμένου, όστις θέλει ελθεί, θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον».

Η καταστροφή της πόλης αναφερόταν στον αφανισμό της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο το 70 μ.Χ.

Ο Τίτος ήταν ο στρατηγός των ρωμαϊκών λεγεώνων, αλλά δεν ήταν ο ηγούμενος του λαού. Ο Νέρωνας ήταν ο ηγούμενος που διέταξε την καταστροφή, αν και πέθανε πριν ολοκληρωθεί η καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

Η πόλη της Ιερουσαλήμ και το αγιαστήριο καταστράφηκαν όπως είπε ο άγγελος και οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν. Μέχρι στιγμής, βλέπουμε την θαυμάσια ακριβή εκπλήρωση αυτής της προφητείας στην ιστορία. Ωστόσο, ο Γαβριήλ είπε ότι «Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου» (Ισραήλ). Ο Μεσσίας κόπηκε μετά από 69 εβδομάδες. Πού είναι τότε η 70^η εβδομάδα;

Στο Δαν.θ:27 ο άγγελος μιλάει και πάλι για τον ηγούμενο: «Και θέλει στερεώσει την διαθήκην εις πολλούς εν μιά εβδομάδι».

Οι 69 «εβδομάδες» είναι η περίοδος από την εντολή για την αποκατάσταση και την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ μέχρι τον ερχομό του Ιησού Χριστού. Όπως είχε προβλεφθεί, ο Μεσσίας «κόπηκε» χωρίς να λάβει το Βασίλειο, και οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν. Η εβδομηκοστή και τελευταία «εβδομάδα» του Δανιήλ είναι ακόμα στο μέλλον.

Ο Ιησούς αναφέρθηκε σ’ αυτή την προφητική «εβδομάδα» στο Ματθ.κδ.

Οι μαθητές Τον ρώτησαν για τα σημάδια του ερχομού Του και του τέλους του αιώνος.

Στο εδ.15 ο Ιησούς είπε, «Όταν λοιπόν ίδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το λαληθέν διά του προφήτου Δανιήλ, ιστάμενον εν τω τόπω τω αγίω -ο αναγινώσκων ας εννοή» και στη συνέχεια, «τότε οι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν επί τα όρη· όστις ευρεθή επί του δώματος, ας μη καταβή διά να λάβη τι εκ της οικίας αυτού».

Ο Ιησούς προέβλεψε μια εποχή «μεγάλης θλίψης», «οποία δεν έγεινεν απ' αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει». Αυτό το βδέλυγμα που ενεργοποιεί την ερήμωση λαμβάνει χώρα στα μέσα της εβδομηκοστής εβδομάδας.

Ο Δανιήλ μιλά για το «βδέλυγμα της ερήμωσης» στο κεφ.θ. Ο ηγούμενος «θέλει στερεώσει την διαθήκην εις πολλούς εν μιά εβδομάδι· (7 χρόνια) και εν τω ημίσει της εβδομάδος θέλει παύσει η θυσία και η προσφορά, και επί το πτερύγιον του Ιερού θέλει είσθαι το βδέλυγμα της ερημώσεως, και έως της συντελείας του καιρού θέλει δοθή διορία επί την ερήμωσιν».

Δεδομένου ότι ο Ιησούς αναφέρθηκε σ’ αυτή την τελική επταετή περίοδο – μελλοντική για την εποχή Του - και επειδή ο Αντίχριστος δεν έχει ακόμη συνάψει τη διαθήκη με το Ισραήλ, πρέπει να συμπεράνουμε ότι είναι ακόμα μελλοντικό γεγονός. Το γεγονός ότι ο Αντίχριστος κάνει την διαθήκη για επτά χρόνια, δείχνει ότι υπογράφεται στην αρχή της τελικής επταετούς περιόδου.

Στα μισά των επτά χρόνων ο Αντίχριστος θα σπάσει την διαθήκη με το Ισραήλ, καθώς σταματά τις καθημερινές θυσίες και τις προσφορές στον Ναό.

Σύμφωνα με το Δαν.ιβ:11, από εκείνη ακριβώς την ημέρα μέχρι το τέλος θα είναι 1.290 ημέρες. Τότε ο Ιησούς θα επιστρέψει ξανά με την Εκκλησία Του στα σύννεφα με μεγάλη δόξα.

Ο Παύλος είπε, «όταν ο Χριστός, η ζωή ημών, φανερωθή, τότε και σεις μετ' αυτού θέλετε φανερωθή εν δόξη» (Κολ.γ:4).

Ο καιρός της Εκκλησίας ταιριάζει μεταξύ της εξηκοστής ένατης και της εβδομηκοστής εβδομάδας της προφητείας του Δανιήλ. Σύμφωνα με τον Παύλο στην Εφες.γ:5 αυτό το μυστήριο ήταν κρυμμένο από τους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης. Επί του παρόντος, ο Θεός έχει εκχύσει το Πνεύμα της χάρης Του επάνω στους Εθνικούς, από της οποίους σχεδιάζει μια νύφη για τον Γιο Του. Όταν μπει το πλήρωμα των Εθνικών, ο Θεός θα αρπάξει την Εκκλησία Του, τη νύφη που περιμένει.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ