Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Περισσότερα, κι όμως λιγότερα...



ο πολιτισμός στη ζούγκλα, αποτελεί εφεύρεση των ισχυρών για να καταβροχθίζουν χωρίς κόπο τους ανίσχυρους.

Το παράδοξο στους καιρούς που ζούμε είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτίρια, όμως μικρότερη υπομονή και ψυχική διάθεση, φαρδύτερους εθνικούς δρόμους, όμως στενότερες (στενοκέφαλες) απόψεις.

Ξοδεύουμε περισσότερα, όμως έχουμε λιγότερα, αγοράζουμε περισσότερα, όμως απολαμβάνουμε λιγότερα.


Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια, όμως μικρότερες (ολιγομελείς) οικογένειες, περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο ελεύθερο χρόνο, περισσότερους τίτλους σπουδών, όμως μειωμένη λογική, περισσότερες γνώσεις, αλλά μειωμένη ευθυκρισία, περισσότερους ειδικούς και επαΐοντες, μα και συνάμα περισσότερα προβλήματα, περισσότερα φάρμακα, όμως λιγότερη καλή υγεία.

Ξοδεύουμε τα χρήματά μας απερίσκεπτα, εξοργιζόμαστε εύκολα, γελάμε ελάχιστα, οδηγούμε πολύ γρήγορα, ξαγρυπνάμε, ξυπνάμε νιώθοντας χάλια, διαβάζουμε ελάχιστα, βλέπουμε με τις ώρες τηλεόραση, και προσευχόμαστε πολύ σπάνια. Έχουμε πολλαπλασιάσει τα υπάρχοντά μας, μα απ’ την άλλη έχουμε μειώσει δραστικά τις αξίες μας.

Μιλάμε πολύ, αγαπάμε στη χάση και στη φέξη, ενώ απ’ την άλλη μισούμε για ψύλλου πήδημα. Έχουμε μάθει πώς να εξοικονομούμε τα προς το ζην, όμως όχι και πώς να ζούμε. Έχουμε προσθέσει χρόνια στη ζωή μας, όμως όχι και ζωή στα χρόνια μας.

Πήγαμε στο φεγγάρι και γυρίσαμε, όμως δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε το δρόμο για να γνωρίσουμε τους νέους μας γειτόνους. Κατακτήσαμε το εξώτερο διάστημα, όχι όμως και το εσώτερο, αυτό που υπάρχει εντός μας. Καταφέραμε μεγαλύτερα πράγματα, όχι όμως και καλύτερα.

Παλεύουμε για καθαρότερο περιβάλλον, όμως στην πορεία μολύναμε τις ψυχές μας. Διασπάσαμε το άτομο, όμως αφήσαμε άθικτες τις προκαταλήψεις μας.

Γράφουμε περισσότερο, όμως μαθαίνουμε λιγότερα. Είμαστε όλο ιδέες και σχέδια, όμως στο τέλος πετυχαίνουμε ελάχιστα. Έχουμε μάθει να βιαζόμαστε, όχι όμως και να κάνουμε υπομονή. Κατασκευάζουμε περισσότερους ηλεκτρονικούς υπολογιστές για να χωράνε περισσότερες πληροφορίες, και να παράγουν περισσότερα αντίγραφα από ποτέ, όμως μεταξύ μας επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Είναι οι καιροί μας καιροί των ταχυφαγείων, της δυσπεψίας,- σημαίνοντες άνθρωποι, ασήμαντοι σαν χαρακτήρες, μεγάλα κέρδη, επιδερμικές (ανθρώπινες) σχέσεις.

Οι καιροί των περισσότερων διαζυγίων, των όμορφων και με γούστο φτιαγμένων σπιτιών, μα και των διαλυμένων σπιτικών.

Οι καιροί των γρήγορων ταξιδιών, της πάνας αλλά και της ηθικής μιας χρήσης, των ερωτικών συνευρέσεων της μιας βραδιάς, της παχυσαρκίας, και των θαυματουργών χαπιών που μας χαρίζουν τα πάντα, από ευεξία και γαλήνη, μέχρι το θάνατο.

Οι καιροί που στις βιτρίνες υπάρχουν τα πάντα, και στις αποθήκες με το στοκ απολύτως τίποτε.

Κάναμε την εγωπάθεια ευαγγέλιό μας, κι απ’ την άλλη όλως βλακωδώς θέλουμε να ελπίζουμε σ’ ένα καλύτερο αύριο (ένα καλύτερο αύριο για να το μοιραστούμε με ποιους, αλήθεια;)

Θυμήσου, ξόδεψε λίγο χρόνο με τους αγαπημένους σου, επειδή δεν θα είναι για πάντα κοντά σου. Θυμήσου, να πεις μια ευγενική κουβέντα σε κάποιο που σε κοιτάζει με δέος, επειδή αυτό το μικρό παιδί σύντομα θα μεγαλώσει και θα ζει δίπλα σου.

Αγκάλιασε με θέρμη το διπλανό σου, επειδή είναι ο μοναδικός θησαυρός που μπορείς να δώσεις μέσα απ’ την καρδιά σου και δεν κοστίζει ούτε ένα λεπτό. 

Θυμήσου να πεις «σ’ αγαπώ» στο συνεργάτη σου και σε αγαπημένα σου πρόσωπα, αλλά προσοχή, να το εννοείς! Ένα φιλί κι ένας εναγκαλισμός μπορούν να επιδιορθώσουν βλάβες όταν βγαίνουν από βαθιά μέσα μας.

Θυμήσου να σφίγγεις τα χέρια και να εκτιμάς αυτή τη στιγμή γιατί μια μέρα αυτό το άτομο δεν θα είναι πια εκεί. Δώσε χρόνο να αγαπήσεις, να μιλήσεις, να μοιραστείς τις πολύτιμες σκέψεις που έχεις στο μυαλό σου.

Ονειρευόμαστε για πάρτη μας, κι έτσι μοιραία στους εφιάλτες μας πάντα ο κακός δαίμονας είναι ο διπλανός μας.

Αναμασάμε αυτά τα περί «θετικής ενέργειας» με περισσή αφέλεια και ανεγκεφαλιά, που θα πει γυρνάμε την πλάτη σε ό,τι απειλεί να μας χαλάσει τη ζαχαρένια, και ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος που δεν στέκεται να αναμετρηθεί με τον πόνο, τις δυσκολίες και της ζωής τ’ ανάποδα, είναι μισός άνθρωπος, μιας και ποτέ δεν ωριμάζει, ούτε γίνεται σοφότερος.

Είναι οι καιροί που ακούς κάποιους να λένε πως, «Η μετριοφροσύνη είναι ίδιον των μετρίων» - ένα ωραίο κόλπο για να αναχθεί η ξιπασιά σε αρετή. Όπως και να ‘χει, ο Θεός να μας φυλάει από τους κομπορρήμονες μέτριους.