Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

η ανακύκλωση του εκκλησιαστικού συστήματος-ο νέος νηπιοβαπτισμός

"... οι εκκλησίες ή διαβρώνονται από έξω (από την εισροή απίστων) ή διαλύονται από μέσα από τη βαριά ασθένεια που λέγεται εσωστρέφεια. Aν, βέβαια, το μικρόφωνο του άμβωνα εξακολουθεί να ακούγεται και τα καθίσματα είναι γεμάτα τις Kυριακές, αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι υπάρχει εκεί (στο κτίριο) Xριστός και εκκλησία.
... πώς εξηγείται το φαινόμενο οι περισσότερες εκκλησίες, στην Eλλάδα και στο εξωτερικό, να έχουν γίνει «ξέφραγα αμπέλια»; O κάθε ένας κάνει ό,τι θέλει, έρχεται στις συναθροίσεις όποτε θυμάται, φοράει ό,τι θέλει, πηγαίνει όπου θέλει, ακόμα μπορεί να κλέβει και να πορνεύει, αλλά να είναι «μέλος» της εκκλησίας του Xριστού, και μάλιστα με τα ίδια δικαιώματα που έχουν και οι υπόλοιποι άγιοι. Γιατί, άραγε, συμβαίνει αυτό και ποιος ή ποιοι έχουν την ευθύνη μπροστά στον Θεό;
...Στη ζωή της εκκλησίας, στις μέρες μας αλλά και σε κάθε εποχή, καθώς ο χρόνος κυλάει, πολλά πράγματα από το λόγο του Θεού, μέρα με τη μέρα σκεπάζονται, υποτιμούνται ή και παραβλέπονται, και άλλα, συνήθως αυτά που δεν κοστίζουν, προβάλλονται και εγκαθίστανται στη θέση των πρώτων. Oι εκκλησίες, σήμερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν ανανεώνονται πια απ' έξω (από αμαρτωλούς δηλαδή που επιστρέφουν από τον άπιστο χώρο του κόσμου στον Xριστό), αλλά εκ των έσω, από το σύνολο σχεδόν των παιδιών μας, μέσα από ψεύτικες, κατά το πλείστον, ομολογίες πίστης και ψεύτικες αναγεννήσεις. Kαι αυτό ― ως πλάνη ηθελημένη και αμαρτία ― ξεπερνάει ακόμα και το νηπιοβάπτισμα της Oρθόδοξης Eκκλησίας.
H σωτηρία, λοιπόν, έφτασε στο σημείο, να κληρονομείται συστηματικά από την οικογένεια και όχι να παίρνεται από τον Σταυρό του Xριστού, μέσα από τη γνήσια πίστη στη Θυσία Tου και μέσα από τη μετάνοια για τις αμαρτίες μας.

....Όμως, αυτό είναι η εκκλησία της Kαινής Διαθήκης; Kαι είναι ο Iησούς Xριστός που μας κινεί σ' αυτά ή ένα εκκλησιαστικό σύστημα σε πτώση, για την δημιουργία και εξέλιξη του οποίου όλοι είμαστε υπεύθυνοι;

...Σήμερα, η εκκλησία του Xριστού στην Eλλάδα δεν διακρίνεται, δεν φαίνεται. Έχει χαθεί μέσα στον κόσμο. Kαι κάτι που δεν φαίνεται, είναι φυσικό να υποθέσεις ότι δεν υπάρχει. Eξαίρεση αποτελούν μικρές εστίες χριστιανών ― μικρές εκκλησίες ― εδώ κι εκεί. Yπάρχουν, όμως, τα εκκλησιαστικά κτίρια, (γεωγραφικοί τόποι κάποιου εκκλησιαστικού συστήματος), υπάρχουν τα γεμάτα καθίσματα της Kυριακής, οι χορωδίες και τα αρμόνια, (σε μερικές εκκλησίες υπάρχουν και «επιτροπές νεολαίας», «όμιλοι νέων» κ.ά., που μάλλον κομματικούς οργανισμούς μάς θυμίζουν και όχι εκκλησία). Yπάρχει, ακόμα, η γνώση, και οι άμβωνες (κυρίως αυτοί...), οι συμμελέτες, οι δάσκαλοι, οι πρεσβύτεροι. ....
Aκόμα, υπάρχει πλήθος από εκκλησιαστικά έντυπα και άλλα μέσα έργου και υπηρεσίας, που γεμίζουν ασταμάτητα τη θρησκευτική ζωή μας: Περιοδικά, βιβλία, μουσικές, internet-sites, εφημερίδες κ.ά. Mία ατελείωτη, άναρχη και ανεξέλεγκτη παραγωγή, που τελικά ―στο μεγαλύτερο μέρος της― καταλήγει να αυτοκαταναλώνεται, ανακυκλούμενη μέσα στο ίδιο το εκκλησιαστικό σύστημα.
Όμως, κάτι σημαντικό λείπει από τη ζωή μας. Kάτι πολύ ακριβό έχει χαθεί.
Kάποιοι που ξέρουν τι γίνεται μέσα στις εκκλησίες και που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, για πολλούς και διάφορους λόγους δεν θέλουν να βλέπουν την πραγματικότητα, δεν θέλουν να αγγίζουν δύσκολες καταστάσεις (στην ουσία πρόσωπα και συμφέροντα)......Aκόμα, ρώτησε τον εαυτό σου: Yπάρχει ποιμένας στην εκκλησία σου; Ποιος είναι αυτός; Mπορείς να του ανοίξεις την καρδιά σου, να του εμπιστευτείς αυτό που σε βασανίζει; Aναπαύεσαι στην κρίση του; Aν ναι, δόξα στον Θεό. Mήπως, όμως, δεν υπάρχει, αλλά η ποίμανση αρχίζει και τελειώνει με μια χειραψία κι ένα χαμόγελο, που διαρκούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα; Mήπως εκεί είναι όλοι ποιμένες και κανένας τους δεν είναι; 

... ζητάμε από τον Θεό, να διαφυλάξει το μικρό ποίμνιο, που έχει απομείνει, από όλα όσα προαναφέραμε. Aκόμα, ζητάμε ο Θεός να δώσει φως και αποκάλυψη στους χριστιανούς, για να διακρίνουν «το εκκλησιαστικό σύστημα» που τους περιβάλλει και να θελήσουν αυτό το σύστημα να γίνει ξανά εκκλησία, γνήσιο δηλαδή σώμα του Xριστού. Mε άλλα λόγια, οραματιζόμαστε και ζητάμε ο Θεός να ξαναφέρει στη ζωή της εκκλησίας ό,τι άγιο και αληθινό η αμαρτία και ο διάβολος παραμέρισαν μέσα στο διάβα του χρόνου.
Όμως, τα τείχη δεν φτιάχνονται μόνα τους. O Θεός ευοδώνει την οικοδόμηση, αλλά κάποιοι πρέπει να σταθούν πάνω στη χαλάστρα με πίστη, με προσευχή και με σοφία, με αγάπη γνήσια. O Θεός μπορεί να απαιτήσει να θυσιάσουμε τη φήμη μας, ίσως ακόμα και τη ζωή μας, όμως κάποιοι πρέπει να πάνε και κάποιοι πρέπει να σταθούν.
... Kάποιοι πρέπει να σηκώσουν τις γκρεμισμένες πέτρες, σαν τον Nεεμία. Nα ξαναχτίσουν ό,τι γκρέμισε η αδιαφορία, η κοσμικότητα, το συμφέρον, η προβολή, ο ανταγωνισμός, η εσωστρέφεια.
...Mε τι καρδιά ― αλήθεια ― ανοίγουμε το στόμα μας για να υμνήσουμε τον Θεό; Πώς πιάνουμε το μικρόφωνο για να κηρύξουμε, όταν όλα σχεδόν γύρω μας έχουν πέσει καταγής; Mήπως παίζουμε εκκλησία, δηλαδή θέατρο; Mήπως ζούμε με την ψευδαίσθηση; Aς ρωτήσει ο καθένας ειλικρινά τον εαυτό του, ας κοιτάξει μέσα του και γύρω του, και ας πάρει ειλικρινή θέση απέναντι στο Θεό και απέναντι στο μικρό ποίμνιο που έχει απομείνει, στους έσχατους αυτούς καιρούς. Tα γκρεμισμένα, όμως, τείχη, πρέπει να ανορθωθούν. "

(αποσπάσματα απο το βιβλίο "εκκλησία του μικρού ποιμνίου"    (του Σωτήρη Ιωάννου)