Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Που πηγαίνουν οι νεκροί;



Ξέρουμε από την Αγία Γραφή, ότι μετά το θάνατο, οι ψυχές των ανθρώπων συνεχίζουν να ζουν. Πηγαίνουν σε κάποιο τόπο και περιμένουν την ανά­σταση, οπότε θα ενωθούν με το νέο σώμα που θα τους δώσει ο Θεός.
Στην Παλαιά Διαθήκη ο τόπος διαμονής όλων των νεκρών μέχρι την ανάσταση του Χριστού ήταν ο Άδης. Ο Άδης δεν ήταν τόπος βασάνων για όλους τους νεκρούς. Ένα τμήμα του, που ο Χριστός το ονομάζει «Κόλπο του Αβραάμ» (αγκαλιά του Αβραάμ), ήταν τόπος ανάπαυσης και παρηγοριάς. Εκεί πήγαν ο Αβραάμ και οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης. Εκεί πήγε και ο Λάζαρος (Λουκ.ις:19-31). Το τμήμα αυτό ήταν ο παράδεισος[1] των ψυχών των δίκαιων της Παλαιάς Διαθήκης. Όταν πέθανε ο Χριστός η ψυχή του πήγε εκεί (Πράξ.β:27). Λίγες ώρες αργότερα πήγε εκεί και ο ληστής που μετανόησε, όπως του είχε υποσχεθεί ο Χριστός (Λουκ.κγ:43: «σήμερον[2] θέλεις είσθαι μετ' εμού εν τω παραδείσω»).

Ο Χριστός όμως, σαν Γιος του Θεού, δεν ήταν δυνατό να μείνει εκεί (Πράξ.β:24). Μετά τρεις ημέρες αναστήθηκε παίρνοντας μαζί Του τα κλειδιά του τόπου αυτού, δηλα­δή την εξουσία στο χώρο αυτό (Αποκ.α:18). Από τότε οι νεκροί είναι στη διάθεση του Χριστού, θα τους αναστήσει την ορισμένη ημέρα για να κριθούν.
Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Χριστός, καθώς πήρε την εξουσία του Άδη στα χέρια Του, ήταν να μεταφέρει τους ευσε­βείς νεκρούς από τον Άδη στη δική του παρουσία, στον επουρά­νιο παράδεισο (Εφες.δ:8-10). Από τότε οι πιστοί, όταν πεθαίνουν, δεν πηγαίνουν στον Άδη (κόλπο του Αβραάμ) αλλά πηγαίνουν κοντά στο Χριστό (Φιλιπ.α:21-24, Β' Κορ.ε:6-8).



[1] «Παράδεισος» είναι περσική λέξη και σημαίνει «περιφραγμένος κήπος», τόπος ευτυχίας και ανάπαυσης. Αρχικά ο Θεός φύτεψε ένα τέτοιο κήπο (παράδει­σο) στη γη για χάρη του Αδάμ. Αυτός βρισκόταν στην περιοχή της Μεσοποταμίας, στο σημερινό Ιράκ (Γέν.β:8-14) και είναι γνωστός σαν «κήπος της Εδέμ». Με την πτώση του ανθρώπου και την επικράτηση της φθοράς στην κτήση, ο παράδεισος αυτός καταστράφηκε. Στη συνέχεια, η Γραφή κάνει λόγο και για άλλους δύο «παραδείσους», α) για τον «κόλπο του Αβραάμ», που ήταν ο παράδεισος των ψυχών στην Παλαιά Διαθήκη, και β) για τον παράδεισο που βρίσκεται στον τρίτο ουρανό κοντά στο Θεό (Β’ Κορ.ιβ:2-4, Αποκ.β:7). Ακόμη αναφέρει, ότι με την έλευση του Χριστού η γη αυτή θα ανακαινιστεί και θα γίνει «σαν παράδεισος» (Ης.να:1-3).

[2] Το «σήμερον» αναφέρεται στο «θέλεις είσθαι μετ εμού» και όχι στο «σοι λέγω». Ο Χριστός ποτέ δεν έλεγε, «αληθώς σας λέγω σήμερον». Εξάλλου το ρήμα «λέγω» είναι χρόνος ενεστώτας και περιέχει την έννοια του σήμερον. Αυτό που είπε ο Χριστός στο ληστή ήταν, ότι εκείνη την ημέρα που και οι δυο θα πέθαιναν, θα πήγαιναν στον ίδιο τόπο, στον κόλπο του Αβραάμ, στον παρά­δεισο των ψυχών της Παλαιάς Διαθήκης, που ήταν ένα τμήμα του Άδη.