καὶ ὁ ζῶν καὶ ἐγενόμην νεκρὸς καὶ ἰδοὺ
ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾃδου.
και ο
ζών και εγενόμην νεκρός.
Φυσικά αυτός είναι ο άνθρωπος αφού ο Θεός
δεν πεθαίνει. Εδώ λοιπόν βλέπουμε τη διπλή φύση του Χριστού που είναι «ο πρώτος και ο έσχατος» και παράλληλα «ο ζών που έγινε νεκρός».
Επειδή ο Χριστός πέθανε και όμως ζει, γι’
αυτό είναι ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός για τους ζωντανούς και για τους
νεκρούς. Μπορεί να σώσει ζωντανούς και (εν Χριστώ) νεκρούς. Θα αναστήσει τους
νεκρούς και θα αρπάξει τους ζωντανούς, όπως θα κρίνει ζώντας και νεκρούς.




































