Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

Εαυτούς εξετάζετε


Βρισκόμαστε σε ένα Αφρικανικό κράτος, όπου υπάρχουν και λευκοί και μαύροι και προσπαθούν να συμβιώσουν με τις γνωστές δυ­σκολίες. Κάποια κυρία σταμάτησε σε ένα μαγαζί «ταχείας εξυπηρέ­τησης», τα γνωστά μας «Fast Food», για να φάει κάτι.
Πήγε σε ένα τραπεζάκι από αυτά που δεν έχουν ούτε καν κάθισμα, κρέμασε την τσάντα της στον κρίκο κάτω από το τραπεζάκι και κατευθύνθη­κε προς το εσωτερικό του μαγαζι­ού να παραγγείλει μια κρεατόσου­πα που ήθελε να φάει. Πήρε το πιάτο της και γύρισε στο τραπεζά­κι που κρεμόταν η τσάντα της για να φάει.
Όμως εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε ότι η κρεατόσουπα ήθελε κουτάλι για να μπορέσει να τη φάει. Άφησε τη σούπα στο τραπεζάκι και ξαναγύρισε μέσα στο μαγαζί να πά­ρει ένα κουτάλι. Επιστρέφοντας τι βλέπει; Ένας μαύρος ήταν στο τρα­πεζάκι της όρθιος και έτρωγε τη σούπα της. Τάχασε. Μετά νευρίασε, άναψε.
..Αλλά σε λίγο το ξανασκέ­φτηκε. Πλησίασε, στάθηκε απέναντί του, έβαλε κι αυτή το δικό της κου­τάλι στη σούπα και άρχισε να τρώει μαζί του από το ίδιο πιάτο. Μόλις τέλειωσε η σούπα, ο μαύρος πήγε στο μαγαζί, πήρε δύο καφέδες, πρόσφερε τον ένα στην κυρία, ήπιε το δικό του και χωρίς να ανταλλά­ξουν ούτε μια λέξη έφυγε.
 
Όταν ήρθε και η σειρά της κυρίας να φύγει, κάνει να πάρει την τσάντα της, κάτω από το τραπέζι, πουθενά η τσάντα. Α τον άθλιο, σκέφτηκέ, δε φτάνει που μου έφαγε το  φαγητό ­μου πήρε και την τσάντα…. Έτσι όπως καθόταν νευριασμένη και ταραγμένη, γυρίζει δίπλα της και τι να δει; Ένα άδειο τραπεζάκι με την τσάντα της να κρέμεται στον κρίκο και επάνω ένα πιάτο κρεατόσούπα να κρυώνει χωρίς να το έχει πειρά­ξει κανείς …… Άλλωστε δεν υπήρχε και κουτάλι στο τραπέζι…
Βιαζόμαστε... είμαστε έτοιμοι να κατηγορήσουμε, να καταδικάσουμε, να φορτώσουμε λάθη, ευθύνες, παραλείψεις. Είναι ο πιο εύκολος δρόμος αυτός. Κατά τη γνώμη μας, συνεχώς φταίνε οι άλλοι, οι γύρω, και είναι το μόνο βέβαιο ότι εμείς δε φταίμε ποτέ, σε τίποτα.
Το αποτέλεσμα είναι να πέφτουμε θύματα, να γελοιοποιούμαστε, να ντροπιαζόμαστε, αφού δεν υπάρχει πιο γελοίος και κακός σύμβουλος από τον εαυτό μας, τον εγωισμό μας, τη φιλαυτία μας.
Σκεφτείτε ότι αυτή η γυναίκα νόμι­ζε ως ένα σημείο πως έκανε και χά­ρη στο μαύρο, του έδειχνε επιεί­κεια, ανοχή, έδειχνε ανωτερότητα, ενώ ήταν θύμα ενός ψέματος και μιας επιπόλαιης και βιαστικής εκτί­μησης, τυφλωμένη στην πραγματι­κότητα από τον εγωισμό της.
Δε γνωρίζω, ούτε μπορώ να σας πω ποιος από τους δυο αυτούς ανθρώπους ήταν πιστός του Χρι­στού. Δεν ξέρω καν αν ήταν κάποι­ος χριστιανός από τους δύο. Μπο­ρώ όμως να σας πω με βεβαιότητα ότι από τα έργα τους, τη ζωή τους, τις αντιδράσεις τους ο μαύρος άν­τρας είχε πραγματική ζωή και αντιδράσεις Ιησού Χριστού. Ήσυχος, συγχωρητικός, με ανοχή και αγάπη, χωρίς νεύρα, χωρίς αντανακλαστι­κά. Για τον Ιησού Χριστό, που καλούμαστε να του μοιάσουμε, να γε­μίσουμε με τη ζωή Του και να μορ­φωθεί πάνω μας, να μας γεμίσει, διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη:
«Λόιδορούμενος δεν αντελoιδόρει, πάσxων δεν ηπείλει, αλλά παρέδιδεν εαυτόν εις τον κρίνοντα δικαίως» (Α' Πέτρου β:23).
Ίσως η πιο λυπητερή σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου ακούγο­ντας αυτή την ιστορία ήταν η αλή­θεια πως κάποιοι άνθρωποι του κό­σμου, της αμαρτίας, έχουν πολύ καλύτερη και πραγματικά υποδειγ­ματική ζωή από εμάς, που λέμε ότι είμαστε παιδιά του φωτός, της αλή­θειας, της αναγέννησης.
Βιαζόμαστε, σκεφτόμαστε εγωιστι­κά, κρίνουμε και κατακρίνουμε γρή­γορα και επιπόλαια. Θεωρούμε τους εαυτούς μας σωστούς και άφταιγους, αλάνθαστους.
Εκεί είναι, ακριβώς που μας βάζει τρικλοποδιά ο σατανάς, και μας μπερδεύει.
Πόσο πιο όμορφος και σίγουρα ασφαλής είναι ο τρόπος του Κυ­ρίου, ο τρόπος ο πνευματικός που εισηγείται μέσα μας ο Ιησούς Χριστός. Ο δρόμος της αγάπης, ο τρόπος της συγχώρησης, της επιεί­κειας, της ανοχής. Αυτή τι ζωή είναι πραγματικά ζωή δύναμης και νίκης. Το να βάλεις τις φωνές, να διαμαρ­τυρηθείς, να διεκδικήσεις, είναι εύ­κολο, ο καθένας το κάνει. Το να σιω­πάς, να αδικείσαι, να υπομένεις, θέ­λει δύναμη αναγέννησης, ζωή σωτη­ρίας που χαρίζει ο Ιησούς Χριστός.
Ας μη βιαζόμαστε, ας μην κρίνου­με, ας μη βγάζουμε εύκολα αποφά­σεις καταδικαστικές με... συνοπτικές διαδικασίες. Ας ζήσουμε αλλιώ­τικα, διαφορετικά, από αυτό που ζει ο κόσμος.
«Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, η αγάπη δεν φθονεί, δεν αυθαδιά­ζει... δεν ζητεί τα εαυτής» (Α ' Κορινθίους ιγ:4-7).
Ας μη λησμονούμε ότι χριστιανός πραγματικός με ζωή αναγεννημένη Ιησού Χριστού μέσα του είναι ο άν­θρωπος που ζει το Ευαγγέλιο κάθε μέρα και φανερώνει πάνω του τον χαρακτήρα και τις ιδιότητες του αναστημένου Ιησού Χριστού.
Σ' αυτό το πνεύμα ας θυμίσουμε λοιπόν τι μας λέει η Αγία Γραφή και ο καθένας μας ας κάνει τη δική του εκτίμηση, τη δική του αυτοεξέταση πώς στέκει, πώς περπατά, πώς ζει:
«Αγαπάτε τους εχθρούς σας, Ευλογείτε εκείνους οίτινες σας καταρώνται, Ευεργετείτε εκείνους οίτινες σας μισούσι, Προσεύχεσθε υπέρ εκείνων οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι» (Ματθαίος ε:44).
Άλλωστε, ας μην το ξεχνάμεότι από τα έργα μας θα μας κρίνει ο Κύριος μια μέρα μπροστά στο βήμα Του που πρέπει όλοι να εμφανι­στούμε (Β' Κορ.ε:10), τα έργα μας που φανερώνουν τη ζωή της πί­στης που ζήσαμε, τη ζωή της πιστό­τητας, τη ζωή της σωτηρίας, την αναγεννημένη ζωή που λέμε ότι έχουμε.
«Εξεύρω τα έργα σου», θα πει στον καθένα μας εκείνη την ημέρα ο Κύριός μας και θα εννοεί το πώς βιώσαμε τη σωτηρία που μας χάρισε Εκείνος, το πώς περπα­τήσαμε, πώς αντιδράσαμε, πόσο αφήσαμε το Χριστό να μορφωθεί μέσα μας και πάνω μας, ώστε να μτι ζούμε πλέον εμείς, να μη ζούμε για τον εαυτό μας, το δίκιο μας, τις διεκδικήσεις μας, αλλά να ζούμε όπως ο Χριστός μας έζησε, όπως περπάτησε Εκείνος, «εις τα ίχνη Του» την κάθε μας μέρα, την κάθε μας ώρα και σε κάθε περίσταση !