ΙΟΥΔΑΣ
Η πιο τραγική μορφή του θείου δράματος
Κάποια μέρα ένα αγόρι γεννήθηκε στην πόλη
Κηριώθ.
Οι γονείς του το ονόμασαν «Δοξολογία»
(Ιούδα).
Πολλά χρόνια αργότερα, ο Κύριος Ιησούς κάλεσε το ανδρωμένο πια παιδί, τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, να γίνει δικός Του απόστολος.
.jpeg)
Και μερικές φορές, αυτή η νοοτροπία μας ακολουθεί στη σχέση
μας με τον Θεό.
Προσευχόμαστε για κάτι σήμερα και το περιμένουμε αύριο.
Βλέπουμε κάποιον άλλο να παίρνει την απάντησή του και αναρωτιόμαστε: «Κύριε, πότε θα έρθει η σειρά μου;»
Ίσως έχεις φτάσει σε ένα σημείο που έχεις βαρεθεί να
αναρωτιέσαι τι θα ακολουθήσει.
Έχεις επιβιώσει από πράγματα που ποτέ δεν πίστευες ότι θα
μπορούσες.
Έχεις κλάψει μέσα σε νύχτες που κανείς δεν το ήξερε.
Έχεις περάσει μέσα από απογοητεύσεις που σε άλλαξαν.
Έχεις προσευχηθεί προσευχές που σαν να εξαφανίστηκαν στη
σιωπή.
Και τώρα αναρωτιέσαι, «Κύριε, είσαι ακόμα μαζί μου;»
Ιερ.α:11,12 Λόγος
Κυρίου έγεινεν έτι προς εμέ λέγων, Τι βλέπεις συ, Ιερεμία; Και είπα, Βλέπω
βακτηρίαν αμυγδαλίνην. Και είπε Κύριος προς εμέ, Καλώς είδες· διότι εγώ θέλω
ταχύνει να εκπληρώσω τον λόγον μου.
Πριν ο Ιερεμίας δει την κρίση να
πέφτει, είδε ένα κλαδί αμυγδαλιάς να ανθίζει.
Και μέσα σε εκείνο το μικρό χειμερινό άνθος, ο Θεός του υπενθύμισε ότι: ακόμα και όταν όλα φαίνονται σιωπηλά, ο Θεός είναι ξύπνιος και ενεργός.
Το ρήμα και η πρόθεση «τηρέω εκ»
εμφανίζεται μόνο σε ένα άλλο σημείο της Κ.Δ.
Ιωάν.ιζ:15 οὐκ ἐρωτῶ ἵνα
ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ' ἵνα τηρήσῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ.
Ο Χριστός προσεύχεται και ζητά οι
πιστοί να «τηρηθούν εκ του πονηρού».
Ο Χριστός δεν προσεύχεται οι πιστοί να μπουν σε σατανικά πράγματα και μετά να βγουν από αυτά.
Αποκ.γ:10 ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ
σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης
πειράσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.
«Πιθανώς το πιο πολυσυζητημένο
εδάφιο σε όλη τη συζήτηση για τον καιρό της αρπαγής της Εκκλησίας είναι το Αποκ.γ:10»,
Το βασικό ζήτημα στη συζήτηση μεταξύ των προθλιψιακών και των μεταθλιψιακών είναι η χρονική δύναμη του «τηρήσω ἐκ».
Έχεις αμαρτήσει ποτέ και μετά βρήκες
τον εαυτό σου να αποφεύγει τον Θεό;
Ξέρεις ότι πρέπει να πλησιάσεις τον
Θεό, αλλά με κάποιο τρόπο, κρατάς αποστάσεις.
Όχι επειδή δεν Τον χρειάζεσαι.
Αλλά επειδή ντρέπεσαι να Τον αντικρίσεις.
Μεγαλώνοντας, όλοι ακούγαμε τους
ανθρώπους να λένε: «Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος».
Συνήθως, σήμαινε: «Αν σε
πληγώσουν, πλήγωσέ τους κι εσύ».
Σου έκαναν κάτι; Κάνε τους το
ίδιο.
Σε ντρόπιασαν; Να τους φέρεις κι
εσύ σε δύσκολη θέση.
Σε πλήγωσαν; Βεβαιώσου ότι
αισθάνονται αυτό που εσύ ένιωσες.
Και κατά κάποιο τρόπο, το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» έγινε ένας άλλος τρόπος να πεις, «Εκδικήσου».
