Έχεις αμαρτήσει ποτέ και μετά βρήκες
τον εαυτό σου να αποφεύγει τον Θεό;
- Προσεύχεσαι λιγότερο.
- Ανοίγεις λιγότερο τη Βίβλο σου.
- Νιώθεις άβολα να λατρεύεις.
Ξέρεις ότι πρέπει να πλησιάσεις τον
Θεό, αλλά με κάποιο τρόπο, κρατάς αποστάσεις.
Όχι επειδή δεν Τον χρειάζεσαι.
Αλλά επειδή ντρέπεσαι να Τον αντικρίσεις.
Και ίσως ένα από τα πιο επικίνδυνα
πράγματα που μπορεί να κάνει η αμαρτία είναι όχι μόνο να μας κάνει να πέσουμε,
αλλά να μας κάνει να κρυφτούμε από τον ίδιο τον Θεό που μπορεί να μας
αποκαταστήσει.
Σκεφτείτε τον Αδάμ και την Εύα.
Πριν αμαρτήσουν, ήταν γυμνοί και δεν
ντρέπονταν.
Περπατούσαν με τον Θεό.
Γνώριζαν την παρουσία Του.
Ζούσαν σε αδιάσπαστη κοινωνία με τον
Δημιουργό τους.
Αλλά μετά, δεν υπάκουσαν.
Και όλα άλλαξαν.
Η Γένεση 3 λέει ότι τα μάτια τους
άνοιξαν και συνειδητοποίησαν ότι ήταν γυμνοί.
Τίποτα δεν είχε αλλάξει στο σώμα τους.
Αλλά κάτι είχε αλλάξει στις καρδιές
τους.
Οι άνθρωποι που κάποτε περπατούσαν
ελεύθερα με τον Θεό τώρα φοβόντουσαν την παρουσία Του.
Έτσι κρύφτηκαν.
Και αυτό κάνει συχνά η αμαρτία.
Αμαρτάνουμε.
Τότε αποστασιοποιούμαστε από τον Θεό.
Λέμε στον εαυτό μας ότι θα
επιστρέψουμε όταν νιώσουμε καλύτερα.
Όταν έχουμε αλλάξει.
Όταν δεν ντρεπόμαστε πια.
Αλλά κοιτάξτε τι συνέβη στην Εδέμ.
Ο Θεός ήρθε να τους αναζητήσει.
«Πού είσαι;»
Ο Θεός δεν τους ζητούσε επειδή δεν ήξερε
πού ήταν ο Αδάμ.
Ήξερε.
Η ερώτηση δεν αφορούσε την τοποθεσία
του Αδάμ.
Αφορούσε την κατάστασή του.
Ο Αδάμ κρυβόταν.
Και ίσως αυτή είναι η ερώτηση που μας
κάνει ακόμα ο Θεός όταν έχουμε αμαρτήσει:
«Πού είσαι;»
Όχι επειδή δεν ξέρει.
Αλλά επειδή θέλει να αναγνωρίσουμε πού
μας οδήγησε η αμαρτία μας.
Επειδή μερικές φορές εστιάζουμε τόσο
πολύ σε αυτό που έχουμε κάνει που αποτυγχάνουμε να παρατηρήσουμε τι κάνει η
αμαρτία στη σχέση μας με τον Θεό.
Αλλά ο Θεός ήρθε αναζητώντας.
Αυτό είναι το κομμάτι που δεν πρέπει
να χάσουμε.
Ο Θεός δεν άφησε τον Αδάμ και την Εύα
κρυμμένους ανάμεσα στα δέντρα.
- Τους κάλεσε έξω.
- Έφερε την αμαρτία τους στο φως.
- Έκανε ερωτήσεις.
- Τους έφερε αντιμέτωπους με αυτό που είχαν κάνει.
Και η αντιπαράθεση του Θεού δεν ήταν
κόντρα στο έλεός Του.
Ήταν μέρος του ελέους Του.
Επειδή δεν μπορείς να μετανοήσεις, γι’
αυτό που αρνείσαι να αναγνωρίσεις.
Δεν μπορείς να παραδώσεις, αυτό που
συνεχίζεις να κρύβεις.
Δεν μπορείς να βιώσεις τη θεραπεία της
χάρης, ενώ επιμένεις ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό.
Μερικές φορές το πιο στοργικό πράγμα
που μπορεί να κάνει ο Θεός είναι να μας δείξει αυτό ακριβώς που προσπαθούμε
σκληρά να μην δούμε.
Ο Αδάμ και η Εύα έκαναν κάτι άλλο που
κάνουμε συχνά.
Προσπάθησαν να καλυφθούν.
Έφτιαξαν καλύμματα από φύλλα συκής.
Η αμαρτία αποκαλύφθηκε και το πρώτο
τους ένστικτο ήταν να την καλύψουν οι ίδιοι.
Δεν είναι οικείο;
Αποτυγχάνουμε και μετά προσπαθούμε να τα
βολέψουμε.
Νιώθουμε ένοχοι, οπότε γινόμαστε πιο
θρησκευόμενοι.
Ξέρουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, γι'
αυτό προσπαθούμε περισσότερο να φαινόμαστε σωστοί.
Πληγώνουμε κάποιον, αλλά αντί να το
παραδεχτούμε, δικαιολογούμε τον εαυτό μας.
Ξέρουμε ότι έχουμε πέσει, αλλά
προτιμούμε να προστατεύσουμε την εικόνα μας παρά να ομολογήσουμε την αμαρτία
μας.
Φτιάχνουμε τα δικά μας φύλλα συκής.
Αλλά τα φύλλα συκής μπορούν να
καλύψουν την ντροπή.
Δεν μπορούν να αφαιρέσουν την αμαρτία.
Μπορούν να κρύψουν το πρόβλημα από
τους ανθρώπους.
Δεν μπορούν να το κρύψουν από τον Θεό.
Και ο Θεός ήξερε ότι η κάλυψή τους
ήταν ανεπαρκής.
Έτσι τους προμήθευσε ενδύματα.
Και εδώ το ευαγγέλιο αρχίζει να λάμπει
μέσα από τη Γένεση 3.
Δείχνει την ανάγκη της ανθρωπότητας
για κάτι που μόνο ο Θεός θα μπορούσε να προσφέρει.
Ο Αδάμ και η Εύα χρειάζονταν κάτι
περισσότερο από κάτι για να κρύψουν την ντροπή τους.
Χρειάζονταν λύτρωση.
Και εδώ είναι που ο Χριστός μπαίνει
στην εικόνα.
Ο Ιησούς δεν ήρθε για να διδάξει τους
ένοχους πώς να προσποιούνται ότι είναι αθώοι.
Ήρθε για να σώσει ένοχους ανθρώπους.
Πήρε την αμαρτία και την ντροπή μας
επάνω Του, ώστε να μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε με τον Θεό.
Έγινε η απάντηση στο πρόβλημα που
ξεκίνησε στην Εδέμ.
Και ξαφνικά, η Γένεση 3 γίνεται κάτι
περισσότερο από μια ιστορία για τους πρώτους αμαρτωλούς.
Γίνεται καθρέφτης.
- Ίσως έχεις κάνει ακριβώς αυτό που έκαναν ο Αδάμ και η Εύα.
- Ίσως αμάρτησες και μετά έτρεξες.
- Ίσως αποφεύγεις την προσευχή επειδή αισθάνεσαι ανάξιος.
- Ίσως έχεις σταματήσει να ανοίγεις τη Γραφή σου επειδή φοβάσαι τι μπορεί να αποκαλύψει.
- Ίσως εξακολουθείς να πηγαίνεις στην εκκλησία, να χαμογελάς, να υπηρετείς, να λατρεύεις – αλλά κάπου μέσα σου, η καρδιά σου κρύβεται.
- Ίσως συνεχίζεις να λες στον εαυτό σου, «Θα επιστρέψω στον Θεό όταν συνέλθω».
Αλλά αυτό δεν είναι το ευαγγέλιο.
Δεν έρχεσαι στον Θεό επειδή έχεις ήδη
διορθώσει τον εαυτό σου.
Έρχεσαι γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείς να
φτιάξεις τον εαυτό σου.
Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε όταν ο
Θεός αποκαλύπτει κάτι λάθος στη ζωή μας;
Μην τρέχεις πιο μακριά από τον Θεό.
Τρέξτε κοντά του.
Εάν υπάρχει μια συνήθεια που σε
απομακρύνει από τον Θεό, μην συνεχίσεις να την καλύπτεις.
Παράδωσέ την.
- Μην περιμένεις μέχρι να νιώσεις άξιος να έρθεις στον Θεό.
- Μην περιμένεις μέχρι να γίνεις καλύτερος.
- Μην περιμένεις μέχρι να εξαφανιστεί η ντροπή.
Έλα όσο είσαι ακόμα σπασμένος.
Έλα όσο ακόμα αγωνίζεσαι.
Έλα γιατί χρειάζεσαι χάρη.
Γιατί η απάντηση στην αμαρτία δεν
είναι το κρύψιμο.
- Είναι εξομολόγηση.
- Είναι μετάνοια.
- Είναι παράδοση.
- Είναι επιστροφή.
Ο Θεός ξέρει πού βρίσκεσαι.
Ξέρει τι έχεις κάνει.
Ξέρει τι έκρυβες.
Και ακόμα, έρχεται ζητώντας σε.
Αλλά έκανε περισσότερα από το να σε
ψάξει.
Ήρθε για να σώσει.
Τρέξαμε λόγω της αμαρτίας.
Ήρθε λόγω αγάπης.
Δεν μπορούσαμε να σώσουμε τους εαυτούς
μας.
Έτσι ο Θεός προμήθευσε έναν Σωτήρα.
Και ίσως αυτή είναι η καρδιά του
ευαγγελίου:
Ο Θεός από τον οποίο απομακρυνθήκαμε,
είναι ο Θεός που πλησίασε για να μας σώσει.
Έτσι, όταν ο Θεός αποκαλύπτει την
αμαρτία σου, μην φεύγεις.
Σε καλεί πίσω.
