30 αργύρια

 

ΙΟΥΔΑΣ

Η πιο τραγική μορφή του θείου δράματος

Κάποια μέρα ένα αγόρι γεννήθηκε στην πόλη Κηριώθ.

Οι γονείς του το ονόμασαν «Δοξολογία» (Ιούδα).

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Κύριος Ιησούς κάλεσε το ανδρωμένο πια παιδί, τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, να γίνει δικός Του απόστολος.

Ήταν ο μόνος απ’ τους μαθητές που κατάγονταν από την Ιουδαία - οι υπόλοιποι ήταν όλοι Γαλιλαίοι - κι ίσως εξαιτίας του γνωστού ταλέντου των Ιουδαίων στα οικονομικά, ανέλαβε τη διαχείριση του κοινού ταμείου των μαθητών.

Είναι καλό βέβαια να ανατίθενται ανάλογα καθήκοντα σ’ εκείνον που έχει την κλίση προς αυτά, όμως είναι το ίδιο αλήθεια πως και οι πειρασμοί μας έρχονται συνήθως απ’ το χώρο που αγαπάμε και μας απασχολεί περισσότερο.

Έτσι, η πρώτη μελανή σελίδα στην ιστορία του Ιούδα, αναφέρεται στο ότι έκλεβε από τα χρήματα που του είχαν εμπιστευτεί.

Πριν γίνει μια εξωτερική αμαρτία, μια ρίζα της προϋπάρχει πάντοτε.

Είναι από μια βρόμικη καρδιά που ξεχειλίζει η αμαρτία, είτε μικρή είναι αυτή είτε τόσο μεγάλη ώστε να πει ο Κύριος:

καλόν ήτο εις τον άνθρωπον εκείνον, αν δεν ήθελε γεννηθή (Ματθ.κς:24).

Η τραγωδία των τριάντα αργυρίων δεν ξεκίνησε στην αυλή των αρχιερέων.

Ξεκίνησε πολύ νωρίτερα.

Ξεκίνησε στις κρυφές αποφάσεις μιας ανθρώπινης καρδιάς.

Για σχεδόν τρία χρόνια, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης περπατούσε με τον Ιησού.

Άκουγε τον μεγαλύτερο Δάσκαλο που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

Έγινε μάρτυρας θαυμάτων που οι βασιλιάδες και οι προφήτες λαχταρούσαν να δουν.

Είδε τυφλούς να βλέπουν.

Είδε λεπρούς καθαρισμένους.

Είδε τις καταιγίδες να υπακούν στη φωνή του Χριστού.

Είδε νεκρούς να ανασταίνονται.

Κανένας μαθητής δεν είχε ποτέ μεγαλύτερο Ποιμένα.

Κανένα εκκλησίασμα δεν άκουσε ποτέ καλύτερα κηρύγματα.

Κανένας πιστός δεν έλαβε ποτέ μεγαλύτερα πνευματικά προνόμια.

Ωστόσο, ο Ιούδας έπεσε.

Όχι επειδή ο Χριστός τον απογοήτευσε.

Όχι επειδή η αλήθεια ήταν κρυμμένη από αυτόν.

Όχι επειδή ο Ουρανός του στέρησε τη χάρη.

Έπεσε επειδή επέλεξε να εκτιμήσει τα χρήματα περισσότερο από τον Ιησού.

Το Ευαγγέλιο αποκαλύπτει ότι ενώ ο Ιούδας ακολουθούσε τον Χριστό εξωτερικά, μια άλλη αγάπη μεγάλωνε σιγά σιγά μέσα του.

Ο Ιωάννης μας λέει ότι ο Ιούδας έκλεψε κρυφά από τον σάκο με τα χρήματα που του εμπιστεύτηκαν:

Ιωάν.ιβ:6 Είπε δε τούτο ουχί διότι έμελεν αυτόν περί των πτωχών, αλλά διότι ήτο κλέπτης και είχε το γλωσσόκομον και εβάσταζε τα βαλλόμενα εις αυτό.

Η προδοσία δεν ήταν μια ξαφνική πράξη.

Ήταν το τελικό αποτέλεσμα της αγαπημένης αμαρτίας.

Ο ένας συμβιβασμός οδήγησε στον άλλο.

Μια επιπόλαιη ανάγνωση της ιστορίας του Ιούδα τοποθετεί την αρχή των προδοτικών του ενεργειών λίγο πριν τη νύχτα της Γεθσημανής. 

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Δεν ήταν την ώρα του τελευταίου δείπνου, που έγινε πρώτη φορά λόγος για τον προδότη, μα αρκετά πριν, όταν ο Ιησούς υποσχέθηκε στο πλήθος ότι επρόκειτο να παραδώσει τη ζωή και το σώμα Του υπέρ της ζωής του κόσμου (Ιωαν.ς:51).

Στο ίδιο κεφάλαιο, στο εδ.64 πληροφορούμαστε ότι:

ήξευρεν εξ αρχής ο Ιησούς, τίνες είναι οι μη πιστεύοντες, και τις είναι ο μέλλων να παραδώση αυτόν

και λίγο παρακάτω, στο εδ.70 αποκαλύπτει:

δεν εξέλεξα εγώ εσάς τους δώδεκα, και εις από σας είναι διάβολος;

για να προσθέσει ο ευαγγελιστής:

έλεγε δε τον Ιούδαν του Σίμωνος τον Ισκαριώτην διότι ούτος, είς ων εκ των δώδεκα, έμελλε να παραδώση αυτόν.

Λίγες μόνο μέρες πριν τη σταύρωση, η Μαρία άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού, ο Ιούδας αντέδρασε κι αμέσως υπολόγισε  την αξία του αρώματος που «χάθηκε», το οποίο εκτίμησε σαν αμοιβή δουλειάς 30 ημερών - ένα δηνάριο ήταν το ημερομίσθιο εκείνη την εποχή.

Ήταν τόσο υλιστής που δεν μπορούσε να καταλάβει την ομορφιά της τιμητικής πράξης.

Ποτέ δεν κατάλαβε ότι μερικά πράγματα είναι τόσο ιερά που είναι αδύνατον να εκτιμηθούν με χρήματα.

Πόσο διαφορετική η στάση των καρδιών!

Η Μαρία πρόσφερε στον Κύριο προκαταβολικά, χωρίς να το ξέρει, μύρο για τον επικείμενο ενταφιασμό Του, που σύμφωνα με τον Ιούδα, κόστιζε 300 αργύρια.

Αντίθετα εκείνος, συνειδητά προετοίμαζε αυτό το θάνατο, όχι μόνο, μα και τη ζωή του δασκάλου του την εκτίμησε όχι παραπάνω από 30 αργύρια, όσο περίπου αγόραζε κανείς ένα δούλο!....

Μία εγωιστική επιθυμία εξασθένησε σταδιακά την ικανότητά του να ακούει τη φωνή του Πνεύματος.

Τότε ήρθε η αποφασιστική στιγμή:

τότε υπήγεν εις των δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας Ισκαριώτης, προς τους αρχιερείς, και είπε, Τί θέλετε να μοι δώσητε, και εγώ θέλω σας παραδώσει αυτόν; Και εκείνοι έδωκαν εις αυτόν τριάκοντα αργύρια. Και από τότε εζήτει ευκαιρίαν διά να παραδώση αυτόν (Ματθ.κς:14-16).

Για έναν Εβραίο αναγνώστη, το ποσό είχε ένα οδυνηρό νόημα.

Σύμφωνα με το Έξοδ.κα:32, τριάντα σίκλοι ασήμι ήταν η αποζημίωση που πληρωνόταν για έναν δούλο:

Εάν ο βους κερατίση δούλον ή δούλην, θέλει δώσει εις τον κύριον αυτών τριάκοντα σίκλους αργυρίου· ο δε βους θέλει λιθοβοληθή.

Αιώνες πριν ο Ζαχαρίας έγραψε:

Ζαχ.ια:12,13 Και είπα προς αυτούς, Εάν σας φαίνηται καλόν, δότε μοι τον μισθόν μου· ει δε μη, αρνήθητε αυτόν. Και έστησαν τον μισθόν μου τριάκοντα αργύρια. Και είπε Κύριος προς εμέ, Ρίψον αυτά εις τον κεραμέα, την έντιμον τιμήν, με την οποίαν ετιμήθην υπ' αυτών. Και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια και έρριψα αυτά εν τω οίκω του Κυρίου εις τον κεραμέα.

Τώρα η προφητεία εκπληρώθηκε.

Ο Καλός Ποιμένας.

Ο υποσχεμένος Μεσσίας.

Ο Υιός του Θεού.

Αποτιμήθηκε στην τιμή ενός σκλάβου.

Το θέμα δεν ήταν ποτέ το ποσό - το θέμα ήταν η εκτίμηση.

Τα αργύρια αποκάλυψαν τι άξιζε ο Χριστός στα μάτια εκείνων που Τον απέρριψαν.

Ωστόσο, το βαθύτερο ερώτημα δεν είναι τι άξιζε ο Ιησούς για τον Ιούδα.

Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι αξίζει ο Ιησούς για εμάς.

Γιατί κάθε μέρα κάνουμε αποτιμήσεις.

Όχι με αργύρια.

Αλλά με επιλογές.

Όταν η καριέρα γίνεται πιο σημαντική από την υπακοή.

Όταν η ευκολία γίνεται πιο σημαντική από την αλήθεια.

Όταν η εγκόσμια επιτυχία γίνεται πιο σημαντική από την πίστη.

Όταν κάτι καταλαμβάνει τον θρόνο που ανήκει μόνο στον Χριστό.

Κάνουμε μια εκτίμηση της αξίας Του.

Ο εχθρός δεν κατέλαβε ξαφνικά τον έλεγχο του Ιούδα.

Απέκτησε επιρροή επειδή ο Ιούδας άνοιξε επανειλημμένα την πόρτα μέσω της αγαπημένης αμαρτίας.

Η μάχη δεν ήταν μόνο για τα χρήματα.

Ήταν για το ποιος θα κυβερνούσε την καρδιά.

Ωστόσο, ακόμη και σε αυτή τη σκοτεινή ιστορία, η αγάπη του Χριστού λάμπει έντονα.

Ο Ιησούς ήξερε τι θα έκανε ο Ιούδας.

Ωστόσο, συνέχισε να τον διδάσκει.

Συνέχισε να τον αγαπά.

Συνέχισε να τον καλεί.

Τη νύχτα του Δείπνου, ο Ιησούς έπλυνε ακόμη και τα πόδια του Ιούδα.

Τα χέρια που σύντομα θα τρυπιούνταν από καρφιά γονάτισαν μπροστά στον μαθητή που θα Τον πρόδιδε.

Τέτοια είναι η αγάπη του Χριστού.

Μόλις τα ακάθαρτα πόδια πλύθηκαν από τα άγια χέρια του Κυρίου-ακόμα και τα πόδια του προδότη - ο Κύριος αποκαλύπτει:

ο τρώγων μετ’ εμού τον άρτον, εσήκωσεν επ’ εμέ την πτέρναν αυτού

για να προσθέσει λίγο μετά πως

εις εξ υμών θέλει με παραδώσει (Ιωαν.ιγ:18,21).

Αναστατωμένοι οι μαθητές κοιτούσαν ο ένας τον άλλο προσπαθώντας να καταλάβουν ποιος μπορούσε να είναι ο δράστης.

Μπροστά στον Άγιο Κύριο είναι αδύνατο κανείς να είναι σίγουρος ακόμη και για τη δική του την ακεραιότητα.

Όμως το ίδιο ερώτημα έκανε κι ο Ιούδας!

Ποιο μέτρο υποκρισίας χρειαζόταν εκείνη την ώρα, είναι αδύνατο να υπολογιστεί.

Η ώρα περνούσε, ο Κύριος ήταν έτοιμος για ό,τι θα ακολουθούσε.

Είτε σε μια έσχατη προσπάθεια αφύπνισης του πεσμένου μαθητή είτε σαν σημάδι για να ξεκινήσει η επόμενη πράξη, βουτάει ένα κομμάτι ψωμί στο πιάτο και το δίνει στον Ιούδα, υποδείχνοντας με τον τρόπο αυτό τον προδότη και προστάζοντάς τον ό,τι κάμνεις, κάμε ταχύτερον.

Είναι αδύνατο να κρύψουμε οποιαδήποτε λανθασμένη πράξη μας απ’ τον Κύριό μας. Αυτός ξέρει κάθε αμαρτία μας, μικρή ή μεγάλη.

Ακόμη και στα όρια της αποστασίας, το έλεος εξακολουθούσε να καλεί.

Ακόμη και όταν η καρδιά του Ιούδα απομακρυνόταν, ο Ιησούς εξακολουθούσε να προσπαθεί να τον σώσει.

Αυτή είναι η προειδοποίηση και η ελπίδα της ιστορίας.

Η προειδοποίηση είναι ότι κανένα θρησκευτικό προνόμιο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την καθημερινή παράδοση στον Χριστό.

Η ελπίδα είναι ότι όσο το Πνεύμα μιλάει, η πόρτα της μετάνοιας παραμένει ανοιχτή.

Η τραγωδία του Ιούδα δεν ήταν ότι η χάρη δεν ήταν διαθέσιμη.

Η τραγωδία ήταν ότι η χάρη αντιστάθηκε επανειλημμένα.

Και έτσι τα τριάντα αργύρια εξακολουθούν να θέτουν ένα ερώτημα που κάθε γενιά πρέπει να απαντήσει:

Τι αξίζει ο Ιησούς για εσένα;

Γιατί το αιώνιο πεπρωμένο καθορίζεται τελικά από το ποιος καταλαμβάνει τον θρόνο της καρδιάς.

Αλλά εδώ έχουμε ακόμη μια τραγική λεπτομέρεια της σκηνής:

ο προδότης αποκαλύπτεται, ο Σατανάς μπαίνει για τα καλά μέσα του, κι όμως - όπως ομολογεί ο Ιωάννης - τούτο ουδείς των καθημένων ενόησε προς τι είπε προς αυτόν (ιγ:28).

Η συνέχεια της ιστορίας είναι γνωστή.

Καλόν ήτο εις τον άνθρωπον εκείνον, αν δεν ήθελε γεννηθή, είχε πει ο Χριστός.

Ο μαθητής και απόστολος του Χριστού πραγματοποίησε στο πλήρες το σχέδιό του.

Όμως ούτε ο συνεταιρισμός του με τους αρχιερείς, ούτε το ασήμι στο πουγκί του, δεν μπόρεσαν να ομορφύνουν το κακό.

Τα φίδια του συνειδησιακού ελέγχου τον κυνηγούσαν.

Το αθώο αίμα πύρωνε στα χέρια του τα νομίσματα.

Τώρα, ο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος, του έδειχνε τη μοναδική λύση, την αυτοκτονία. Κι αυτό έκανε!

Οι «Ιούδες» δεν έπαψαν να υπάρχουν στους αιώνες που πέρασαν.

Άνθρωποι ευσεβοφανείς, όπως ο Ισκαριώτης, πλησιάζουν το λαό του Θεού, ανακατεύονται μαζί του κι ακόμα προωθούνται σε θέσεις προβολής και εξουσίας.

Χαίρονται σε θαυματουργίες και σε εξορκισμούς δαιμόνων, καμιά φορά θυμούνται και τους φτωχούς,  όμως θεός αυτών είναι η κοιλία.  

Η εκκλησιαστική ιστορία είναι γεμάτη από δείγματα αυτού του είδους.

Άνθρωποι υλιστές, εγωκεντρικοί, φιλοχρήματοι, φιλόδοξοι, προδότες αρχών και προσώπων.

Ο Θεός μόνος γνωρίζει νεφρούς και καρδίας.

Αρκετό θα ήταν σ’ εμάς αν, τουλάχιστον, ταπεινωνόμασταν ώστε να ρωτήσουμε τον συνεχώς προδιδόμενο Κύριο:

Μήπως εγώ είμαι Κύριε