Υπάρχει μια επικίνδυνη υπόθεση που
μπορούμε σιγά σιγά να κάνουμε:
Αν όλοι το αποδέχονται, ίσως δεν είναι
πραγματικά λάθος.
Αν η κοινωνία το κανονικοποιεί, το
κανονικοποιούμε.
Αν η κοινωνία σταματήσει να το αμφισβητεί, σταματάμε να το αμφισβητούμε.
Αν όλοι πουν, «Έτσι είναι τα πράγματα
τώρα», αρχίζουμε να το πιστεύουμε κι εμείς.
Αλλά το Λευιτικό 5 μας δίνει μια άλλη
οπτική γωνία.
Το κεφάλαιο μιλάει για ανθρώπους που
αμάρτησαν χωρίς να το καταλάβουν.
Δεν ξύπνησαν απαραίτητα σκεπτόμενοι:
«Σήμερα, θα επαναστατήσω ενάντια στον Θεό».
Απλώς ξεπέρασαν ένα όριο που είχε
θέσει ο Θεός — και δεν το αναγνώρισαν.
Αυτό είναι που κάνει αυτό το απόσπασμα
τόσο σημαντικό.
Γιατί, τι γίνεται αν ο κίνδυνος δεν
είναι μόνο όταν επιλέγουμε σκόπιμα την αμαρτία;
Τι θα γίνει αν σταδιακά σταματήσουμε
να την αναγνωρίζουμε σαν αμαρτία;
Ο πολιτισμός μπορεί να αλλάξει τα
πρότυπά του.
Το περιβάλλον μας μπορεί να αλλάξει.
Αυτό που γιορτάζει σήμερα η κοινωνία
μπορεί να ήταν καταδικαστέο χθες.
Αυτό που κάποτε έκανε τους ανθρώπους
να νιώθουν άβολα μπορεί τελικά να γίνει συνηθισμένο.
Αλλά το πρότυπο του Θεού δεν γίνεται
λιγότερο αληθινό επειδή γίνεται λιγότερο δημοφιλές.
Το Λευιτικό 5 μας υπενθυμίζει ότι ο
Θεός —όχι η κοινωνία μας, τα συναισθήματά μας ή οι άνθρωποι γύρω μας— ορίζει τι
είναι άγιο και τι είναι αμαρτωλό.
Ίσως λοιπόν το ερώτημα να μην είναι: «Είναι
όλοι εντάξει με αυτό;»
Ή ακόμα: «Είναι φυσιολογικό αυτό
τώρα;»
Η καλύτερη ερώτηση είναι:
«Τι λέει ο Θεός γι' αυτό;»
Επειδή ο λαός του Θεού δεν κλήθηκε
ποτέ να μετρήσει την αλήθεια με το πόσο ευρέως γίνεται αποδεκτό κάτι.
Καλούμαστε να μετρήσουμε και να
δοκιμάσουμε τη ζωή μας με τον λόγο του Θεού.
Και μερικές φορές το να ακολουθείς τον
Θεό σημαίνει να είσαι πρόθυμος να πεις:
«Ακόμα κι αν όλοι το αποκαλούν φυσιολογικό, δεν μπορώ να το ονομάσω σωστό αν ο Θεός το αποκαλεί λάθος».
