Ιερ.α:11,12 Λόγος
Κυρίου έγεινεν έτι προς εμέ λέγων, Τι βλέπεις συ, Ιερεμία; Και είπα, Βλέπω
βακτηρίαν αμυγδαλίνην. Και είπε Κύριος προς εμέ, Καλώς είδες· διότι εγώ θέλω
ταχύνει να εκπληρώσω τον λόγον μου.
Πριν ο Ιερεμίας δει την κρίση να
πέφτει, είδε ένα κλαδί αμυγδαλιάς να ανθίζει.
Και μέσα σε εκείνο το μικρό χειμερινό άνθος, ο Θεός του υπενθύμισε ότι: ακόμα και όταν όλα φαίνονται σιωπηλά, ο Θεός είναι ξύπνιος και ενεργός.
Το πρώτο όραμα του Ιερεμία ήταν
απλό, αλλά βαθιά σημαντικό.
Ο Κύριος τον ρώτησε: «Ιερεμία, τι
βλέπεις;» Εκείνος απάντησε: «Βλέπω ένα κλαδί αμυγδαλιάς».
Η αμυγδαλιά είναι γνωστή σαν ένα
από τα πρώτα δέντρα που ανθίζουν μετά τον χειμώνα.
Ενώ η γη φαίνεται ακόμα κρύα,
ήσυχη και κοιμισμένη, το κλαδί της αμυγδαλιάς ξυπνά νωρίς.
Φέρει τα πρώτα σημάδια ότι η ζωή έχει
ήδη αρχίσει να κινείται. Εξαιτίας αυτού, συνδέθηκε με την επαγρύπνηση και την
εγρήγορση.
Είναι σαν η πρώιμη ανακοίνωση της
δημιουργίας ότι ο χειμώνας δεν θα διαρκέσει για πάντα.
Ο Θεός χρησιμοποίησε αυτή την
εικόνα για να διδάξει στον Ιερεμία κάτι ζωτικής σημασίας σχετικά με τον λόγο
Του.
Ο Κύριος δεν ήταν παθητικός. Δεν
κοιμόταν. Δεν καθυστερούσε λόγω της ανθρώπινης απιστίας, του πολιτικού χάους ή
της εθνικής εξέγερσης.
Προστάτευε τον λόγο Του για να
τον εκπληρώσει. Ό,τι είχε πει ο Θεός δεν θα έπεφτε στο έδαφος. Οι υποσχέσεις,
οι προειδοποιήσεις, οι κρίσεις και οι σκοποί Του θα εκπληρώνονταν σίγουρα.
Αυτό ήταν σημαντικό για τον
Ιερεμία, επειδή η διακονία του θα ήταν δύσκολη. Θα κήρυττε σε έναν πεισματάρικο
λαό. Θα έκλαιγε για την επερχόμενη κρίση. Συχνά θα ένιωθε απορημένος και μόνος.
Αλλά πριν ο Θεός τον στείλει σε
αυτή τη δύσκολη αποστολή, του έδωσε μια εικόνα της θείας πιστότητας: ο Θεός που
μιλάει είναι επίσης ο Θεός που φροντίζει για ό,τι έχει πει.
Αυτή η αλήθεια παρηγορεί τους
πιστούς σε εποχές κρύου και σιωπής.
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή
μοιάζει με χειμώνα. Τίποτα δεν φαίνεται να κινείται. Οι προσευχές φαίνονται
αναπάντητες. Οι υποσχέσεις φαίνονται καθυστερημένες. Η καρδιά κουράζεται από
την αναμονή.
Όμως το κλαδί αμυγδαλιάς μας
υπενθυμίζει ότι ο Θεός μπορεί να εργάζεται ακόμη και πριν δούμε την πλήρη
άνθιση. Η δράση Του δεν περιορίζεται σε ό,τι είναι ορατό.
·
Ο Θεός φροντίζει τον λόγο Του μέσα στη σιωπή.
·
Ο Θεός φροντίζει τις υποσχέσεις Του μέσα στην
αναμονή.
·
Ο Θεός φροντίζει τον λαό Του μέσα στο χειμώνα.
Και αυτό το όραμα τελικά μας
οδηγεί στον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι η απόλυτη απόδειξη ότι ο Θεός εκπληρώνει
τον λόγο Του.
Όλες οι υποσχέσεις του Θεού
βρίσκουν το «ναι» τους σ’ Αυτόν.
Όταν ο Χριστός σταυρώθηκε και
θάφτηκε, φαινόταν σαν ο χειμώνας να είχε καταπιεί την ελπίδα. Ο τάφος ήταν
σκοτεινός. Οι μαθητές φοβόντουσαν. Ο κόσμος φαινόταν σιωπηλός.
Αλλά την τρίτη ημέρα, η ζωή
άνθισε από τον τάφο.
Ο Ιησούς αναστήθηκε ως ο
Πρωτότοκος από τους νεκρούς, η αρχή της αιώνιας άνοιξης του Θεού.
Η ανάστασή Του αποδεικνύει ότι ο
λόγος του Θεού δεν μπορεί να αποτύχει, οι υποσχέσεις Του δεν μπορούν να
πεθάνουν και το λυτρωτικό Του σχέδιο δεν μπορεί να θαφτεί.
Ο τάφος έμοιαζε με το τέλος, αλλά
ο Θεός φρόντιζε τον λόγο Του για να τον εκπληρώσει.
Επομένως, αν περιμένετε σε μια
κρύα εποχή, μην συγχέετε τη σιωπή με την εγκατάλειψη.
Ο Κύριος μπορεί να εργάζεται κάτω
από την επιφάνεια, προετοιμάζοντας αυτό που δεν μπορείς ακόμα να δεις.
Το κλαδί της αμυγδαλιάς ανθίζει
πριν αλλάξει ολόκληρο το τοπίο.
Με τον ίδιο τρόπο, ο Θεός συχνά
δίνει μικρά σημάδια πιστότητας πριν έρθει η πλήρης συγκομιδή.
Κρατήσου από τον λόγο Του.
Εμπιστέψου το χρονοδιάγραμμά Του.
Κοίταξε προς τον Χριστό.
Ο χειμώνας δεν έχει την τελευταία
λέξη.
Στον Ιησού, η ανάσταση έχει ήδη αρχίσει, και η αιώνια άνοιξη σίγουρα έρχεται.
