Περνάμε τόσο μεγάλο μέρος της
ζωής μας προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι αξίζουμε.
Αλλά ενώπιον του Θεού, τα πιο
ειλικρινή λόγια που μπορούμε να πούμε είναι:
«Κύριε, δεν είμαι άξιος».
Σε απογοήτευσα.
Περιπλανήθηκα.
Αμφέβαλα.
Επέλεξα τον δικό μου δρόμο.
Ήξερα τι ήταν σωστό και
εξακολουθούσα να κάνω αυτό που ήταν λάθος.
Έχω υποσχεθεί να αλλάξω, μόνο για
να σκοντάψω ξανά στην ίδια αδυναμία.
Και όμως…
Ποτέ δεν έπαψες να είσαι πιστός.
Και εκεί είναι που η χάρη μας
ταπεινώνει:
Ποτέ δεν μας αγάπησες γιατί
ήμασταν άξιοι της αγάπης Σου.
Μας αγάπησες επειδή είσαι
ευγενικός.
Ο Χριστός δεν περίμενε να γίνουμε
άξιοι.
Δεν είχαμε δική μας δικαιοσύνη να
προσφέρουμε, καμία καλοσύνη να διεκδικήσουμε και καμία αξία με την οποία θα
μπορούσαμε να απαιτήσουμε τη χάρη Του, όμως Εκείνος βάσταξε την αμαρτία μας και
μας έδωσε τη δικαιοσύνη που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κερδίσουμε.
Αυτό είναι χάρη.
Αξίζαμε κρίση, αλλά μας πρόσφερε
έλεος.
Αξίζαμε την καταδίκη, όμως
Εκείνος πρόσφερε συγχώρεση.
Δεν μπορούσαμε να σώσουμε τον
εαυτό μας, όμως έδωσε τον εαυτό Του για να μας σώσει.
Ήμασταν ανάξιοι.
Ο Χριστός ήταν άξιος.
Και επέλεξε να μας σώσει ούτως ή
άλλως.
Έτσι η προσευχή μας μπορεί να
είναι απλή:
«Κύριε, δεν είμαι άξιος.
Σε έχω απογοητεύσει περισσότερες
φορές από όσες θέλω να παραδεχτώ.
Έχω περιπλανηθεί όταν έπρεπε να
μείνω κοντά.
Αμφέβαλα πότε έπρεπε να
εμπιστευτώ.
Αλλά η χάρη Σου δεν με
εγκατέλειψε ποτέ.
Σε ευχαριστώ που δεν χρειάζεται
να γίνω άξιος πριν έρθω σε Σένα.
Σε ευχαριστώ, που έκανες για μένα
αυτό που δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω για τον εαυτό μου.
Όταν πέφτω, μάθε με να επιστρέφω.
Όταν περιπλανιέμαι, τράβηξέ με
πίσω.
Και η χάρη Σου ας αλλάξει τον
τρόπο που ζω».
Επειδή η ελπίδα μας δεν ήταν ποτέ
στην αξία μας.
Η ελπίδα μας είναι στον Χριστό.
Και όταν η ντροπή μας λέει να
μείνουμε μακριά επειδή δεν είμαστε άξιοι, το Ευαγγέλιο μας λέει να έρθουμε στον
Χριστό ακριβώς επειδή είμαστε.
Ναι, δεν είμαι άξιος.
Αλλά έχω έναν Σωτήρα που είναι.
Και γι' αυτό ακριβώς χρειάζομαι
τον Ιησού.
