Αυτοί που δεν πιστεύουν ότι στο βάπτισμα
συγχωρούνται οι αμαρτίες, υποστηρίζουν ότι είναι μια απλή δημόσια ομολογία
πίστης, μια ανακοίνωση ότι οι αμαρτίες έχουν ήδη συγχωρεθεί, ή μια διακήρυξη
ένωσης με την ορατή εκκλησία.
Ωστόσο, πολλές βιβλικές αναφορές
δείχνουν ότι δεν είναι πρώτιστα μια δημόσια διακήρυξη ή σημείο πνευματικού
γεγονότος του παρελθόντος.
Ο Αιθίοπας ευνούχος βαπτίστηκε
καταμεσής της ερήμου, χωρίς να υπάρχει κανείς να παρακολουθεί την βάπτιση
(Πράξ.η:26-39). Ο δεσμοφύλακας στους Φιλίππους βαπτίστηκε γύρω στα μεσάνυχτα
από τον Παύλο και τον Σίλα, που μόλις είχαν μαστιγωθεί βάναυσα (Πράξ.ις:25-33).
Αν το βάπτισμα ήταν μια απλή δημόσια
τελετή κι όχι άμεση ανάγκη, σίγουρα θα μπορούσαν να περιμένουν μέχρι ο Παύλος
κι ο Σίλας να συνέλθουν λίγο από τις πληγές τους, ή τουλάχιστον μέχρι το πρωί.
Οι μαθητές του Ιωάννη είχαν ήδη βαπτιστεί
μία φορά κι είχαν κάνει δημόσια ομολογία, αλλά το χριστιανικό βάπτισμα είναι τόσο
σημαντικό που ο Παύλος τους βάπτισε στο όνομα του Ιησού (Πράξ.ιθ:1-5). Ο
Κορνήλιος και οι οικιακοί του έλαβαν το Άγιο Πνεύμα και μίλησαν με γλώσσες σαν
σημείο προς όλους όσους βρισκόταν εκεί, παρόλα αυτά ο Πέτρος τους διέταξε να
βαπτιστούν στο νερό (Πράξ.ι:47-48).