Ας ξεκινήσουμε σωστά. Στην Β΄ Πέτρ.β:17 λέει πηγαί άνυδροι, νεφέλαι υπό ανεμοστροβίλου ελαυνόμεναι.
Η πηγή έχει νερό, πολύ νερό, φρέσκο, γάργαρο. Όταν δεις τα
σύννεφα κατάφορτα, σκούρα, περιμένεις και τη βροχή που ζυγώνει. Έτσι τα βλέπεις
εσύ και εγώ. Ο Θεός όμως, βλέπει βαθιά και διαπεραστικά. Ο Θεός δεν βλέπει
σταγόνα νερό σε αυτές τις άνυδρες πηγές, αλλά μόνο ταξίδια, μόνο δρομολόγια
χωρίς νόημα, δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν, είναι χωρίς αποτέλεσμα η παρουσία
τους. Όπου φυσάει ο άνεμος, έτσι ξοδεύεται η ζωή τους, η μέρα τους.
Στο επόμενο εδάφιο ο Κύριος κάνει πιο συγκεκριμένα τα
πράγματα, αλλά και πιο δύσκολα.
«Επειδή εάν, αφού απέφυγον τα μολύσματα του κόσμου διά της επιγνώσεως του Κυρίου,… ενεπλέχθησαν πάλιν εις ταύτα και νικώνται,…»


























