Το Φιλιπ.β:12-13 φαίνεται να είναι μια αντίφαση:
«Ώστε, αγαπητοί
μου, καθώς πάντοτε υπηκούσατε, ουχί ως εν τη παρουσία μου μόνον, αλλά τώρα πολύ
περισσότερον εν τη απουσία μου, μετά φόβου και τρόμου εργάζεσθε την εαυτών
σωτηρίαν· διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν
κατά την ευδοκίαν αυτού».
Ποιος κάνει τη δουλειά – εγώ ή ο Θεός;
Συχνά αποκαλούμε τη σχέση μας με τον Ιησού ένα «περπάτημα»,
αλλά, κατά κάποιο τρόπο, είναι μια βόλτα στην κυλιόμενη σκάλα του Θεού, επειδή
Αυτός είναι που μας αλλάζει, μας μετακινεί μπροστά και προς τα πάνω.
Λοιπόν, ποια είναι η «δουλειά» μας και γιατί περιγράφεται
τόσο σοβαρά (μετά φόβου και τρόμου);


























