Έχεις διαβάσει ποτέ αυτό το εδάφιο και ένιωσες μια ήρεμη γεύση ελπίδας, μόνο και μόνο για να αναρωτηθείς γιατί δεν φαίνεται πάντα να λειτουργεί;
Ψαλμ.λζ:1 Μη αγανάκτει διά τους πονηρευομένους, μηδέ ζήλευε
τους εργάτας της ανομίας.
λζ:2 Διότι ως χόρτος ταχέως θέλουσι κοπή, και ως χλωρά βοτάνη
θέλουσι καταμαρανθή.
λζ:3 Έλπιζε επί Κύριον και πράττε το αγαθόν· κατοίκει την γην και νέμου την αλήθειαν·
Ψαλμ.λζ:4 και ευφραίνου εν Κυρίω, και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδίας
σου.
Ευφραίνεσαι στον Θεό όσο καλύτερα μπορείς, αλλά η ευλογία
πηγαίνει σε κάποιον άλλο, η θεραπεία δεν έρχεται ή η σχέση παραμένει διαλυμένη.
Είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις το εδάφιο σαν ένα παραδεισένιο
αυτόματο πωλητή: Βάλε αρκετή λατρεία και θα βγει ό,τι θέλεις.
Αλλά ο Ψαλμός λζ δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μια γρήγορη
φόρμουλα.
Γράφτηκε για ανθρώπους στη μέση πραγματικού αγώνα, βλέποντας
τους κακούς να ευημερούν ενώ προσπαθούσαν να παραμείνουν πιστοί.
Είναι ένας ψαλμός σοφίας προσεκτικά δομημένος, που καθοδηγεί
τον αναγνώστη στο πώς να εμπιστεύεται τον Θεό όταν οι κακοί φαίνεται να
ευημερούν και η δικαιοσύνη φαίνεται να καθυστερεί.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Δαβίδ δεν προσφέρει εύκολη αισιοδοξία.
Δίνει σαφείς οδηγίες ζωής, όταν η ζωή φαίνεται άδικη:
·
Μην
στεναχωριέσαι.
·
Μη
ζηλεύεις.
·
Εμπιστεύσου.
·
Μείνε
σταθερός.
·
Περίμενε.
Ακριβώς στη μέση αυτής της συμβουλής βρίσκεται το εδάφιο 4.
Τι σημαίνει πραγματικά «να ευφραίνεσαι εν Κυρίω»;
Η «ευφροσύνη» είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα θερμό
πνευματικό συναίσθημα.
Η εβραϊκή λέξη έχει την ιδέα της απαλότητας και της
ανταπόκρισης, μιας καρδιάς ανοιχτής προς τον Θεό και όχι επιφυλακτική και
αυτοκατευθυνόμενη.
Το να χαίρεσαι με τον Κύριο σημαίνει να παραδίνεσαι σ' Αυτόν,
όχι απλώς να Τον αγαπάς.
Ο Θεός γίνεται ο μεγαλύτερος θησαυρός σου, όχι μόνο Αυτός
στον οποίο στρέφεσαι όταν χρειάζεσαι κάτι.
Εδώ είναι που το εδάφιο μετατοπίζεται από τη συναλλαγή σε
μεταμόρφωση.
Η υπόσχεση που σε αλλάζει:
«και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδίας σου» (Εδ.4β).
Καθώς ευφραίνεσαι με τον Κύριο, οι επιθυμίες σου αρχίζουν να
αλλάζουν με τον καιρό.
Τα πράγματα που κάποτε κυνηγούσες χάνουν τη θέση τους και τη
θέση τους παίρνουν βαθύτερες, πιο σταθερές επιθυμίες.
Ο Θεός δεν σου δίνει απλώς ό,τι θέλεις εκείνη τη στιγμή.
Αναδιαμορφώνει τις επιθυμίες σου έτσι ώστε όταν δίνει, να
ικανοποιεί πραγματικά.
Μερικές φορές, ο Θεός δίνει ευγενικές επιθυμίες που
ευθυγραμμίζονται με το θέλημά Του.
Όταν η καρδιά μας είναι σωστά προσανατολισμένη σ’ Εκείνον,
αυτό που λαχταρούμε και αυτό που χαίρεται να δίνει συχνά ταυτίζονται.
Δεν διαχειρίζεται απλώς τις προσδοκίες σου.
Διαμορφώνει πιστά την καρδιά σου σύμφωνα με τους σκοπούς Του.
Είναι μια υπόσχεση που απαιτεί χρόνο.
Ο Δαβίδ επαναλαμβάνει τα ίδια θέματα σε όλο τον ψαλμό:
Ψαλμ.λζ:5 Ανάθες εις τον Κύριον την οδόν σου και έλπιζε επ’ αυτόν, και θέλει
ενεργήσει·
Ψαλμ.λζ:7 Αναπαύου επί τον Κύριον και πρόσμενε αυτόν· μη αγανάκτει διά τον
κατευοδούμενον εν τη οδώ αυτού, διά άνθρωπον πράττοντα παρανομίας.
Η μεταμόρφωση της καρδιάς σου απαιτεί χρόνο. Αλλά η αναμονή
δεν πάει χαμένη.
Διαμορφώνει κάτι μέσα σου που οι γρήγορες απαντήσεις δεν θα
μπορούσαν να κάνουν ποτέ.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα διαβάσεις τον Ψαλμό λζ:4
Δες τον σαν πρόσκληση, όχι σαν συναλλαγή.
Μία πρόσκληση από τον Κύριο.
Έλα πιο κοντά. Κάνε τον Κύριο τη μεγαλύτερη χαρά σου.
Προσήλωσε τα μάτια σου σ’ Αυτόν αντί για τις περιστάσεις σου.
Εμπιστεύσου Τον ακόμα κι όταν τίποτα δεν έχει νόημα.
Δεν θα ικανοποιήσει μόνο τις επιθυμίες σου. Θα τις
εξευγενίσει, θα τις εμβαθύνει και με τον καιρό θα τις εκπληρώσει.
Αυτή είναι η υπόσχεση του εδαφίου Ψαλμ.λζ:4.
Όχι μια συντόμευση για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις, αλλά ο
μακρύς δρόμος για να γίνεις αυτό που έπρεπε να είσαι εν Χριστώ, με μια καρδιά
που πάνω από όλα πραγματικά χαίρεται με τον Κύριο.
Η υπόσχεση δεν αφορά την ικανοποίηση κάθε γήινης όρεξης ή
φαντασίας, αλλά την εκπλήρωση των επιθυμιών μιας ανανεωμένης και καθαγιασμένης
καρδιάς.
Καθώς οι πιστοί χαίρονται με τον Θεό, οι επιθυμίες μας
διαμορφώνονται από Αυτόν, έτσι ώστε αυτό που αναζητούν να ευθυγραμμίζεται με το
θέλημά Του.
Όταν κάνουμε τον Κύριο χαρά μας, θα εκπληρώσει τις επιθυμίες της
καρδιάς μας, μέσα στο ευρύτερο κάλεσμα για υπομονή και εμπιστοσύνη, ενώ οι
κακοί φαίνεται να ευημερούν.
Η ευφροσύνη στον Κύριο ρυθμίζει μας επιθυμίες μας, ώστε να
μην είναι πλέον εγωιστικές αλλά επικεντρωμένες σε αυτό που είναι καλό και
σωστό.
Όταν η καρδιά βρίσκει την ευτυχία της στον Θεό, οι επιθυμίες μας
γίνονται αυτές που χαίρεται να εκπληρώνει επειδή αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα
και το θέλημά Του.
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΛΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
Οι μαθητές του Κυρίου ήταν
άνθρωποι σαν εμάς.
Δεν είχαν μεγάλη μόρφωση ή
ιδιαίτερη ευφυΐα, ούτε διέθεταν εξαιρετικά φυσικά χαρίσματα.
Επόμενο ήταν, λοιπόν, να
ενεργούν και να συμπεριφέρονται όπως όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι της εποχής
τους, αλλά και της δικής μας.
Σ' ένα περιστατικό που
διηγούνται οι ευαγγελιστές Ματθαίος (ις:1-12) και Μάρκος (η:13-21),
παρακολουθούμε τους μαθητές να προβληματίζονται και να στενοχωρούνται επειδή,
σαν άνθρωποι ατελείς:
«ελησμόνησαν να λάβωσιν
άρτους».
Πόσες φορές αλήθεια κι εμείς
δεν διαπιστώνουμε κάποια κενά στις υποχρεώσεις μας, που οφείλονται στην
αδυναμία μας να τα γνωρίζουμε όλα, να τα μπορούμε όλα και να τα προλαβαίνουμε
όλα...
Καθώς όμως εκείνοι
σκέφτονταν πώς θ' αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, ο Κύριος τους κάνει λόγο για μια
άλλη πραγματικότητα, λέγοντάς τους:
«Βλέπετε και προσέχετε από
της ζύμης των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων».
Δεν είναι άξιο απορίας που
οι μαθητές δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τη σκέψη του Δάσκαλου.
Γι' αυτούς το πρόβλημα
εκείνη τη στιγμή ήταν συγκεκριμένο δεν είχαν ψωμί για να φάνε, κι είχαν δίκιο
που έψαχναν να βρουν τη λύση του, επειδή κάποια στιγμή θα έπρεπε να στρώσουν «τραπέζι»
για φαγητό. Τι θα έβαζαν μπροστά τους;
Ποιος ευκαιρούσε να δώσει
προσοχή και να εμβαθύνει στα λόγια του Ιησού, που τους μίλησε για τη «ζύμη των
Φαρισαίων και Σαδδουκαίων»;
Ποια σημασία μπορούσε να
έχει αυτή η «ζύμη» σε σχέση με το δικό τους πρόβλημα;
Καλό είναι το ενδιαφέρον για την υλική τροφή κι επίσης καλύτερο αν οι σχετικές προετοιμασίες γίνονται στον κατάλληλο καιρό.
Όμως στην προκειμένη
περίπτωση οι άνθρωποι αυτοί είχαν λόγους για να μην στενοχωρούνται τόσο πολύ.
Επιτέλους είχαν μαζί τους
τον Κύριο, που στο παρελθόν είχε αποδείξει ότι μπορεί να δίνει λύσεις στα
μεγαλύτερα προβλήματα, πόσο μάλλον στο θέμα του φαγητού εκείνη την ημέρα.
Πρώτα απ' όλα, λοιπόν, ο
Κύριος Ιησούς προσπαθεί να τους συνεφέρει και να τους ελευθερώσει από τη
μέριμνα.
Χωρίς διάθεση
περιαυτολογίας, αναγκάζεται να τους θυμίσει δυο προηγούμενα γεγονότα, που θα
έπρεπε να θυμούνται πολύ καλά.
Ήταν τα δύο θαύματα που
έκανε --όχι πριν πολύ καιρό-- όταν από ελάχιστα υλικά χόρτασε σε δύο
περιπτώσεις αντίστοιχα πέντε χιλιάδες και τέσσερις χιλιάδες άντρες ακροατές
του, ενώ οι αριθμοί αυτοί ήταν σαφώς πολύ μεγαλύτεροι, αν πρόσθετε κανείς και
τα γυναικόπαιδα που αναμφίβολα ήταν εκεί.
Ο Κύριος είχε καλύψει την
ανάγκη κάθε φορά που παρουσιάστηκε, όμως οι απόστολοι και σ' εκείνες τις
περιπτώσεις είχαν δείξει την ίδια αγωνία, μόνο που τότε η απορία τους ήταν: «Πώς
θα χορτάσουν τα πλήθη;».
Με τον τρόπο αυτό φανέρωναν την
ολιγοπιστία της καρδιάς τους.
Αν και είχαν κοντά τους τον
Κύριο, δεν είχαν αρκετή πίστη ώστε να εμπιστευτούν το «πρόβλημά» τους σ'
Εκείνον.
Ο άνθρωπος δύσκολα μαθαίνει
τα μαθήματα στο σχολείο του Θεού!
Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο
Κύριος τους αποκαλεί «ολιγόπιστους» και με τρόπο ελαφρώς επιτιμητικό τούς
θυμίζει:
«Έτι δεν καταλαμβάνετε, ουδέ
ενθυμείσθε τους πέντε άρτους των πεντακισχιλίων, και πόσους κοφίνους ελάβετε;
ουδέ τους επτά άρτους των τετρακισχιλίων, και πόσας σπυρίδας ελάβετε;»
(εδ.9-10).
Όχι μόνο χόρτασαν εκείνα τα
μεγάλη πλήθη, τους λέει, αλλά μαζέψατε μεγάλες ποσότητες περισσευμάτων.
Η θεία χορηγία ποτέ δεν
είναι «στα όρια» αλλά πάντα είναι «υπερεκπερισσού», γι' αυτό και ο
Παύλος δοξολογεί τον Θεό σαν «τον δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμη υπέρ
πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν» (Εφεσ.γ:20).
Ούτε στο ένα Ευαγγέλιο ούτε
στο άλλο ολοκληρώνεται η διήγηση, ώστε να γνωρίζουμε ΠΩΣ ο Κύριος κάλυψε την
ανάγκη των μαθητών Του για ψωμί εκείνη τη μέρα.
Προφανώς θα έκανε ένα ακόμη
από τα πολλά θαύματα για τα οποία ο Ιωάννης γράφει:
«Είναι δε και άλλα πολλά,
όσα έκαμεν ο Ιησούς, τα οποία εάν γραφθώσι καθ' έν, ουδ' αυτός ο κόσμος νομίζω
θέλει χωρήσει τα γραφόμενα βιβλία. Αμήν» (Ιωάν.κα:25).
Το βέβαιο είναι ότι οι
άνθρωποι αυτοί πήραν από τον Κύριο τη λύση στο πρόβλημά τους.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ
ΚΥΡΙΟ
Καθώς βρισκόμαστε σ’ ένα
κόσμο που όλο άσχημες προβλέψεις ακούμε-- είναι ενδεχόμενο και τις δικές μας
τις καρδιές και σκέψεις να τις κυριεύει κάποια αγωνία.
«Άρτους δεν ελάβομεν»,
σκέφτονταν οι μαθητές.
Ίσως κι εμείς να σκεφτόμαστε
πως δεν έχουμε κάνει τις κατάλληλες αποταμιεύσεις, και δεν πήραμε τα αναγκαία
μέτρα για ν' αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που έρχονται.
Ίσως δεν φροντίσαμε αρκετά
για τα παιδιά μας, και δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που
προκλήθηκαν.
Τι θα κάνουμε; Πώς θα
ενεργήσουμε;
Ο Κύριος ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ, τότε που εμείς θα θέλαμε να τη γνωρίζουμε.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι
δεν γνωρίζει τις ανάγκες μας ή ότι δεν έχει τον τρόπο να τις θεραπεύσει.
Πολλές φορές επιτρέπει
κάποια καθυστέρηση, για να καλλιεργήσει την εμπιστοσύνη μας στο πρόσωπο Του και
να μας γνωρίσει εντονότερα την αγάπη Του.
Πιο σωστά θα έπρεπε να λέμε
ότι ο Κύριος όχι μόνο ΔΕΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΙ, αλλά ότι επεμβαίνει σωτήρια, ευεργετικά,
εποικοδομητικά και διδακτικά, πάντοτε ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ.
Κάθε πιστό παιδί του Θεού
έχει πλήθος τέτοιων θαυμαστών επεμβάσεων να διηγηθεί, το κακό όμως είναι ότι
συχνά ξεχνάμε ν' ανακαλέσουμε στη μνήμη μας όσα έχουν προηγηθεί στη ζωή μας,
καθώς παρασυρόμαστε από τις μέριμνες του βίου.
Με συνείδηση αυτής της
αδυναμίας του ο Δαβίδ έψελνε:
«Ευλόγει, η ψυχή μου τον
Κύριον και πάντα τα εντός μου, το όνομα το άγιον αυτού ευλόγει, η ψυχή μου τον
Κύριον, και μη λησμονής πάσας τας ευεργεσίας αυτού τον συγχωρούντα πάσας τας
ανομίας σου τον ιατρεύοντα πάσας τας αρρωστίας σου τον λυτρώνοντα εκ της φθοράς
την ζωήν σου τον στεφανούντα σε με έλεος και οικτιρμούς τον χορτάζοντα εν
αγαθοίς το γήρας σου η νεότης σου ανανεούται ως του αετού» (Ψαλμ.ριγ:1-5).
Παρόμοια κι εμείς μπορούμε
να διηγούμαστε «πάσας τας ευεργεσίας αυτού», αλλά επίσης είμαστε
υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε την ανάγκη της ψυχής μας να μη λησμονεί...
