5. Η Δεύτερη Έλευση του Βασιλιά κδ:23-31 (βλ. Μάρκ.ιγ:21-27,
Λουκ.κα:25-28)
Ο Ιησούς συνέχισε να εξηγεί στους μαθητές Του ότι ο ερχομός
Του θα τερμάτιζε την Θλίψη.
Ματθ.κδ:23,24 Τότε εάν τις είπη προς υμάς· Ιδού εδώ είναι ο Χριστός ή εδώ, μη πιστεύσητε· διότι θέλουσιν εγερθή ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και θέλουσι δείξει σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε να πλανήσωσιν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς.
«Τότε» σημαίνει «εκείνη τη στιγμή», δηλαδή, στο τέλος
της θλίψης (εδ.2). Ο Ιησούς προειδοποίησε τους μαθητές για ανθρώπους που θα
ισχυρίζονταν ότι ο Μεσσίας έχει επιστρέψει προς το τέλος της Θλίψης, πριν Αυτός
πραγματικά να επιστρέψει. Άνθρωποι που θα λένε ότι είναι ο Μεσσίας («ψευδόχριστοι»),
και άλλοι που θα ισχυρίζονται ότι είναι προφήτες («ψευδοπροφήτες»), «θα εγερθούν»
και θα «παραπλανήσουν» πολλούς ανθρώπους, λόγω της ικανότητάς τους να κάνουν
εντυπωσιακά θαύματα (βλ. εδ.11, ζ:21-23, ις:1, Λουκ.ιζ:23-24, Αποκ.ιγ:15).
Προφανώς ο Σατανάς θα τους ικανώσει να εκτελέσουν αυτά τα «μεγάλα σημεία και τέρατα».
Ενώ οι ψευδόχριστοι και οι ψευδοπροφήτες ήταν πάντα στο
προσκήνιο, θα προβάλλονται ιδιαίτερα στο τέλος των καιρών, στην τελική
προσπάθεια του Σατανά να στρέψει τους ανθρώπους από την πίστη στον Χριστό.
«ει δυνατόν» σημαίνει ότι οι ψευδοπροφήτες θα
ελπίζουν να παραπλανήσουν τους εκλεκτούς που ζουν στην Θλίψη. Αυτό δεν σημαίνει
ότι ο εκλεκτός αναπόφευκτα θα παραμείνει πιστός στην πίστη. Ο Ιησούς είχε ήδη
πει ότι ορισμένοι από τους μαθητές Του θα εγκαταλείψουν την αλήθεια λόγω των
διωγμών (εδ.10-11, βλέπε κς:31). Ωστόσο, οι εκλεκτοί δεν θα χάσουν την σωτηρία
τους.
Ματθ.κδ:25 Ιδού, προείπα προς υμάς.
Ο Ιησούς υπενθύμισε στους μαθητές Του ότι τους είχε
προειδοποιήσει γι’ αυτούς τους απατεώνες (βλ. Λουκ.κα:5-36). Θα πρέπει να είναι
πολύ προσεκτικοί, ώστε να μην τους εξαπατήσουν.
Οι μαθητές που ο Ιησούς μιλούσε, αναμφίβολα πίστευαν ότι θα
ήταν ζωντανοί όταν θα συνέβαιναν αυτά τα πράγματα. Ωστόσο, αυτό δεν θα ίσχυε,
και ο Ιησούς δεν είπε τίποτα για να τους παραπλανήσει. Δίδασκε τους μαθητές Του
των επόμενων χρόνων, καθώς και εκείνους που ήταν παρόντες σε αυτόν τον λόγο,
και στους άλλους λόγους Του.
Ματθ.κδ:26,27 Εάν λοιπόν είπωσι προς υμάς, Ιδού,
εν τη ερήμω είναι, μη εξέλθητε, Ιδού, εν τοις ταμείοις, μη πιστεύσητε· διότι
καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτω θέλει
είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου.
Το θέμα του Ιησού σε αυτά τα εδάφια ήταν ότι ο ερχομός Του
θα ήταν καταφανής σε όλους, και όχι ασαφής. Όταν έρθει, όλοι θα το γνωρίζουν.
Κατά συνέπεια, οι μαθητές δεν θα πρέπει να φοβούνται ότι μπορεί να χάσουν το
γεγονός και δεν θα πρέπει να αντιδρούν στις διάφορες φήμες. Ο ερχομός Του θα
είναι τόσο φανερός, όσο η λάμψη της «αστραπής» που καλύπτει τους ουρανούς (Zαχ.θ:14). Θα είναι ένα
δημόσιο γεγονός, δεν θα είναι κάτι ιδιωτικό που μόνο οι μαθητές ή κάποια μικρή
ομάδα θα βιώσει.
Ματθ.κδ:28 Διότι όπου είναι
το πτώμα, εκεί θέλουσι συναχθή οι αετοί.
Αυτό φαίνεται να
ήταν μια πολύ γνωστή παροιμία (βλ. Λουκ.ιζ:37, Ιώβ λθ:30). Μια άποψη για το τι
σημαίνει, είναι ότι ο Ιησούς εννοούσε ότι οι ψευδομεσίες και οι ψευδοπροφήτες είναι
οι γύπες (εδ.24,26). Θα προσπαθούν να φάνε ότι έχει απομείνει από το πτώμα ενός
νεκρού Ισραήλ, όταν ο Ιησούς θα επέστρεφε. Αυτή είναι μια πιθανότητα σε σχέση
με το πλαίσιο.
Μια άλλη άποψη είναι
ότι το πτώμα αναφέρεται στον Χριστό και οι αετοί είναι τα παιδιά του Θεού που
συγκεντρώθηκαν για να τραφούν από αυτό. Όμως, αυτή η ιδέα δεν ταιριάζει με το
πλαίσιο, και η σύγκριση του Ιησού με πτώμα είναι άσχημη.
Κάποιοι ερμηνεύουν
αυτά τα λόγια του Ιησού να σημαίνουν «σημάδια ορατά και ενδεικτικά (όπως οι γύπες
μαζεύονται πάνω από το πτώμα) θα προαναγγέλλουν την πραγματικότητα της
Παρουσίας».
Κάποιοι παραφράζουν
το εδάφιο, για να δώσει μια άλλη ερμηνεία:
«... Ακριβώς όπως
όταν η ζωή έχει εγκαταλείψει ένα σώμα, και γίνεται ένα πτώμα, οι γύπες ορμούν
αμέσως πάνω του, έτσι, όταν ο κόσμος έχει γίνει σάπιος από το κακό, ο Υιός του
Ανθρώπου και οι άγγελοί Του θα έρθουν για να τον κρίνουν».
Οι αετοί σπάνια
ψάχνουν για πτώματα. Μια άλλη άποψη είναι ότι η φράση τονίζει την ταχύτητα του ερχομού
του Μεσσία. Εντούτοις, ο αποκρουστική εικόνα από γύπες και ένα ψοφίμι, δεν
φανερώνει έναν γρήγορο ερχομό. Επιπλέον, οι γύπες δεν καταφθάνουν πάντα γρήγορα
για να καταβροχθίσουν το θνησιμαίο.
Η άποψη που μου
φαίνεται πιο σωστή είναι ότι ο κόσμος στο τέλος της Θλίψης, ή πιο συγκεκριμένα οι
αποστάτες Ιουδαίοι, είναι το πτώμα, και οι αετοί αντιπροσωπεύουν τον Ιησού και
τον ουράνιο στρατό Του (Zαχ.ιδ:1-15, Αποκ.ιθ:17-19).
Όπου υπάρχει ηθική σήψη, πέφτει η θεία κρίση (Ιώβ λθ:27-30). Το θέμα του Ιησού
ήταν ότι θα υπάρξει τρομερό μακελειό όταν θα έρθει για κρίση.
Ματθ.κδ:29 Ευθύς δε μετά την θλίψιν των ημερών
εκείνων ο ήλιος θέλει σκοτισθή και η σελήνη δεν θέλει δώσει το φέγγος αυτής,
και οι αστέρες θέλουσι πέσει από του ουρανού και αι δυνάμεις των ουρανών
θέλουσι σαλευθή.
Αυτό το εδάφιο και τα ακόλουθα δύο δίνουν μια θετική
περιγραφή του ερχομού του Μεσσία. To «δε» συνιστά αντίθεση στην αρνητική
προειδοποίηση που προηγήθηκε. Στο τέλος της Θλίψης θα υπάρξουν σημεία στον
ουρανό. «Ο ήλιος» και «το φεγγάρι» θα σκοτεινιάσουν και «τα αστέρια θα πέσουν
από τον ουρανό» (Ης.ιγ:9-10, λδ:4, Ιεζ.λβ:7, Ιωήλ β:31, γ:15, Αμώς η:9, Αγγ.β:6,
Ζαχ.ιδ:6, Αποκ.ς:12-14).
Αυτή είναι πιθανώς η γλώσσα της άφιξης. Οι «δυνάμεις των
ουρανών» είναι πιθανώς μια συλλογική αναφορά στον ήλιο, το φεγγάρι και τα
αστέρια. Εντούτοις, οι περιγραφές της θλίψης στο βιβλίο της Αποκάλυψης
προτείνουν ότι ο Θεός μπορεί να εκπληρώσει αυτές τις προβλέψεις κυριολεκτικά.
Ματθ.κδ:30 Και τότε θέλει φανή το σημείον του Υιού
του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης και
θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά
δυνάμεως και δόξης πολλής.
Ποιο είναι «το σημείον του Υιού του ανθρώπου»; Μια
πολύ παλιά ερμηνεία είναι μια εμφάνιση του σταυρού στον ουρανό. Αυτή η άποψη
έχει φανεί ευφάνταστη στους περισσότερους διερμηνείς. Μια δημοφιλής άποψη είναι
ότι θα είναι ένα φως και ή ένα σύννεφο, που θα περιβάλλει τον Ιησού όταν
έρχεται. Αυτό φαίνεται πιο πιθανό για μένα, δεδομένου ότι ο Ιησούς προφανώς
αναφερόταν στον Δαν.ζ:13 όταν είπε αυτά τα λόγια. Επιπλέον, όταν ο Ιησούς αναλήφθηκε
στον ουρανό σε ένα σύννεφο, ένας άγγελος είπε στους μαθητές Του ότι θα
επέστρεφε με τον ίδιο τρόπο (Πράξ.α:11). Τα σύννεφα συμβολίζουν την ουράνια
προέλευση και χαρακτήρα του Βασιλιά (βλ.ιζ:5). Μια τρίτη άποψη είναι ότι το
σημάδι θα είναι ο ίδιος ο Χριστός. Σε αυτήν την περίπτωση, η εμφάνιση του Χριστού
θα σημάνει την ερχόμενη κρίση. Αυτή μπορεί να είναι η σωστή άποψη.
Ο Ζαχαρίας προφήτευσε ότι όλες οι φυλές του Ισραήλ θα
θρηνούσαν με μετάνοια (Zαχ.ιβ:12-14).
Ο Ιησούς προσδιόρισε αυτή την πρόβλεψη με τον ερχομό Του και την διεύρυνε ώστε
να συμπεριλάβει «πάσαι αι φυλαί της γης». Προφανώς οι άπιστοι «θα θρηνήσουν»
λόγω της επικείμενης κρίσης.
Ματθ.κδ:31 Και θέλει αποστείλει τους αγγέλους
αυτού μετά σάλπιγγος φωνής μεγάλης, και θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς αυτού εκ
των τεσσάρων ανέμων απ' άκρων ουρανών έως άκρων αυτών.
Ο Ιησούς εξήγησε ένα άλλο γεγονός που θα συμβεί όταν επιστρέψει
στο τέλος της Θλίψης. Το απόσπασμα στο οποίο αναφέρθηκε είναι το Ησαΐας κζ:12-13.
Εκεί το θέμα είναι ο Ισραήλ, έτσι ο Ιησούς πρέπει να αναφερόταν στην
συγκέντρωση των Ισραηλιτών και πάλι στην Γη της Επαγγελίας κατά την Δεύτερη
Έλευση. Οι τέσσερις άνεμοι αναφέρονται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Αυτή η
ανασυγκέντρωση θα περιλαμβάνει και κρίση (ιγ:39,41, κδ:40-41, κε:31, Β’ Θες.α:7-8).
Ο Ιησούς είχε προηγουμένως μιλήσει για τον ρόλο των αγγέλων αυτή την στιγμή (ιγ:41,
βλ. ις:27). Αυτή η ανασυγκέντρωση θα θέσει τις βάσεις για την παγκόσμια
βασιλεία του Μεσσία.
Ο Θεός είχε διατάξει τους Ισραηλίτες να παρελαύνουν και να
λατρεύουν χρησιμοποιώντας σάλπιγγες κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεων στην
έρημο, αλλά και στην γη τους (Έξοδ.ιθ:16, κ:18, Ιερ.δ:5).
Αυτή δεν είναι η ίδια σάλπιγγα που θα καλέσει τους
Χριστιανούς στον ουρανό κατά την Αρπαγή (Α’ Κορ.ιε:52, Α’ Θες.δ:16). Άλλες σάλπιγγες
θα ηχήσουν ανακοινώνοντας διάφορα άλλα γεγονότα στο μέλλον (βλ. Αποκ.η:2,6,13, θ:14,
ια:15).
Τα γεγονότα στην οικονομία της Εκκλησίας, μεταξύ Της
Πεντηκοστής και της Αρπαγής, δεν είναι το αντικείμενο της επί του όρους ομιλίας.
Αυτή είναι η τυπική ερμηνεία της ομιλίας γι’ αυτούς που πιστεύουν στην Αρπαγή
πριν από την Θλίψη.
Ολόκληρη η ομιλία ασχολείται με την επιστροφή του Μεσσία για
την εγκαθίδρυση της Βασιλείας Του στην γη και τα πράγματα που οδήγησαν σε αυτό.
Ο Ιησούς δεν ανέφερε κανένα σημάδι, σε αυτήν την ομιλία, που να έχει να κάνει
με την οικονομία της Εκκλησίας. Τα σημάδια αρχίζουν στην Θλίψη, όταν οι
Χριστιανοί θα έχουν αρπαχτεί για να είναι πάντοτε με τον Κύριο. Η πρώτη αναφορά
του Ιησού στην Αρπαγή ήταν στο ανώγειο (Ιωάν.ιδ:1-3), μετά την επί του όρους
ομιλία.
Η αναφορά στον Ιησού που συγκεντρώνει τους εκλεκτούς «από τους
ουρανούς» μπορεί να δίνει την εντύπωση ότι αναφέρεται στους αναστημένους νεκρούς
και τους ζωντανούς Χριστιανούς που αρπάζονται. Θα Τον συνοδεύσουν όταν
επιστρέψει για να βασιλεύσει στην γη (βλ. Κολ.γ:4). Κάποιοι πιστεύουν ότι η
αναφορά στους «ουρανούς» περιγράφει απλά ολόκληρο τον κόσμο με διαφορετικές
λέξεις, και ότι μόνο οι Εβραίοι είναι το αντικείμενο αυτού του εδαφίου.
Αυτό ολοκληρώνει την απάντηση του Ιησού στην ερώτηση των
μαθητών σχετικά με το σημείο του ερχομού Του και το τέλος του παρόντα αιώνα (εδ.3).
Άλλα σημαντικά αποσπάσματα της Γραφής που ασχολούνται με την Δεύτερη Έλευση
είναι τα ακόλουθα: Δευτ.λ:3, Ψαλμ.β, Ης.ξγ:1-6, Δαν.β:44-45, Ρωμ.ια:26, Α’ Θες.γ:13,
ε:1-4, Β’ Θες.α:7-β:12, Β’ Πέτρ.β:1-γ:17, Ιούδας 14-15, και Αποκ.α:7, ιθ:11-21.
