2. η
προειδοποίηση του Ιησού για την εξαπάτηση κδ:4-6 (Μάρκ.ιγ:5-7, Λουκ.κα:8-9)
Ο Ιησούς άρχισε την επί του όρους ομιλία προειδοποιώντας
τους μαθητές Του για την πιθανότητα να συμπεράνουν λανθασμένα ότι είχε
επιστρέψει ή ήταν έτοιμος να επιστρέψει.
Μπορούμε να χωρίσουμε αυτήν την ομιλία σχετικά με τους «έσχατους καιρούς» ως εξής:
1. Σωστή κατανόηση των σημείων του τέλους (κδ:4-35)
2. Επιφυλακή για την έλευση Ιησού στο τέλος του
παρόντα αιώνα (κδ:36-25:30)
3. Δεύτερη Έλευση του Ιησού και τελική κρίση (κε:31-46).
Ματθ.κδ:4,5 Και αποκριθείς ο Ιησούς, είπε προς
αυτούς· Βλέπετε μη σας πλανήση τις. Διότι πολλοί θέλουσιν
ελθεί επί τω ονόματί μου, λέγοντες, Εγώ είμαι ο Χριστός, και πολλούς
θέλουσι πλανήσει.
Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, και άλλες παρόμοιες
καταστροφές, δεν θα ήταν σημεία ότι ο ερχομός του Μεσσία και το τέλος της
παρόντα αιώνα ήταν προ των πυλών -- όπως φάνηκε να δείχνει η προφητεία του
Ζαχαρία. Η μελλοντική εμφάνιση ανθρώπων που θα ισχυρίζονται ότι είναι ο Μεσσίας
δεν θα πρέπει να εξαπατήσει τους μαθητές στο συμπέρασμα ότι είχε έρθει. Εκείνοι
που «θέλουσιν ελθεί επί τω ονόματί μου» αναφέρεται σε αυτούς που θα
έρθουν και θα ισχυρίζονται ότι είναι Μεσσίας, δεν είναι εκείνοι που θα έρθουν
σαν εκπρόσωποι του Ιησού.
Ματθ.κδ:6 Θέλετε δε ακούσει πολέμους
και φήμας πολέμων· προσέχετε μη ταραχθήτε· επειδή πάντα ταύτα πρέπει να
γείνωσιν, αλλά δεν είναι έτι το τέλος.
Ακόμα οι «πόλεμοι και φήμαι πολέμων», δεν θα πρέπει
να παραπλανήσουν τους μαθητές να πιστέψουν ότι η προφητευμένη καταστροφή της
Ιερουσαλήμ ήταν κοντά (βλ. Αποκ.ς:3-4). Πόλεμοι και φήμες πολέμων θα έρθουν,
αλλά δεν θα ήταν απαραίτητα η εκπλήρωση των προφητειών για την επιστροφή του Μεσσία
την καταστροφή των εχθρών Του (Ζαχ.ιδ:2-5). Οι μαθητές δεν πρέπει να αφήσουν τους
πολέμους και τις φήμες πολέμων να τους εξαπατήσουν ώστε να πιστέψουν ότι
επίκειται η επιστροφή του Μεσσία για να βασιλεύσει.
Είναι λάθος να βλέπουμε τις συγκρούσεις των εθνών σαν
ενδείξεις ότι η δεύτερη έλευση είναι κοντά.
Τα εδ.4-6 μπορεί να περιγράφουν το πρώτο μέρος της 70ης
εβδομάδας του Δανιήλ (Δαν.θ:25-27), αλλά ενδεχομένως να παρουσιάζουν μια
γενική εικόνα της παρούσας εποχής.
3. Γενική περιγραφή του Ιησού για το μέλλον κδ:7-14 (βλ. Μάρκ.ιγ:8-13,
Λουκ.κα:10-19)
Ο Ιησούς προχώρησε για να δώσει στους μαθητές Του μια γενική
εικόνα των συνθηκών λίγο πριν επιστρέψει για να τερματίσει τον παρόντα αιώνα
και να εγκαινιάσει την Βασιλεία Του.
Ματθ.κδ:7,8 Διότι θέλει εγερθή έθνος επί έθνος και
βασιλεία επί βασιλείαν, και θέλουσι γείνει πείναι και λοιμοί και σεισμοί κατά
τόπους· πάντα δε ταύτα είναι αρχή ωδίνων.
Πόλεμοι, «λιμοί», και «σεισμοί» θα προεξοφλούν το τέλος του
παρόντα αιώνα (Αποκ.ς:1-8, η:5-13, θ:13-21, ις:2-21).
Οι φρικαλεότητες που περιγράφονται δεν είναι τοπικές
ταραχές, αλλά είναι διασκορπισμένες σε όλο τον γνωστό κόσμο. Τα έθνη και τα
βασίλεια είναι σε εχθροπραξίες μεταξύ τους.
Οι Εβραίοι πίστευαν ότι μια επταετής χρονική περίοδος θα
προηγηθεί αμέσως του ερχομού του Μεσσία να κυβερνήσει τον κόσμο.
Οι Ραβίνοι δίδαξαν: Στον επταετή κύκλο στο τέλος του οποίου
ο γιος του Δαβίδ θα έρθει ... στο τέλος της επταετίας θα έρθει ο γιος του
Δαβίδ.
Η ιδέα παγιώθηκε ότι θα προηγηθεί πολύ μεγάλος πόνος, του
ερχομού του Μεσσία ... Αυτό θα διαρκέσει επτά χρόνια. Και τότε, απροσδόκητα, ο
Μεσσίας θα έρθει.
Ένα εξέχον χαρακτηριστικό της εβραϊκής εσχατολογίας, όπως
αντιπροσωπεύεται ειδικά από τη ραβινική λογοτεχνία, ήταν ο καιρός της θλίψης που
θα προηγηθεί του ερχόμενου Μεσσία. Ονομαζόταν «οι ωδίνες του Μεσσία», μερικές
φορές για συντομία μεταφράζεται σαν «η Μεσσιανική θλίψη».
Η φράση «πόνοι γέννας» έχει την προέλευσή της στην Παλαιά Διαθήκη
που περιγράφει την περίοδο της θλίψης που προηγείται της μεσσιανικής εποχής,
δηλαδή, η Θλίψη (Ης.ιγ:8, κς:17, Ιερ.δ:31, ς:24, Μιχ.δ:9-10, βλέπε και Α’ Θες.ε:3).
Οι «ωδίνες» είναι μια αγαπημένη μεταφορά για τις δοκιμασίες
που η κρίση του Θεού φέρνει στον άνθρωπο.
Οι «ωδίνες» στις οποίες αναφέρθηκε εδώ ο Ιησούς, θα είναι
μια 7ετής περίοδος πριν ο Μεσσίας επιστρέψει για την ίδρυση της Βασιλείας Του.
Αυτό αντιστοιχεί στην «70η εβδομάδα του Δανιήλ» (Δαν.θ:26-27). Η
αρχή των «ωδίνων» είναι η αρχή αυτής της θλίψης. Μερικοί πιστεύουν ότι τα εδ.4-8
περιγράφουν το πρώτο μισό της θλίψης και τα εδ.9-14 το τελευταίο μισό. Νομίζω
ότι αυτό είναι σωστό. Άλλοι πιστεύουν ότι τα εδ.4-14 περιγράφουν την αρχή της
θλίψης, τα εδ.15-22, τη μέση, και τα εδ.23-44 το τέλος της.
Ακριβώς όπως οι πρώτοι πόνοι μιας εγκύου γυναίκας δείχνουν
την εγγύτητα της γέννησης ενός παιδιού, έτσι αυτά τα μεγάλα σημάδια προβλέπουν
το τέλος αυτού του αιώνα και την αρχή ενός νέου.
|
Η 70η εβδομάδα του Δανιήλ θ:26-27 Η Θλίψη 7 χρόνια |
|
|
Τα 3 ½ πρώτα χρόνια |
Τα δεύτερα 3 ½ χρόνια |
|
|
Μεγάλη Θλίψη |
|
|
Καιρός στενοχωρίας του Ιακώβ |
|
Αρχές ωδίνων |
Δυνατοί πόνοι γέννας |
Η συνέπεια αυτών των εδαφίων (6-8), λοιπόν, δεν είναι να
συγκρατήσουν τον ενθουσιασμό μας για την επιστροφή του Κυρίου, αλλά να μας προειδοποιήσουν
ενάντια στους ψευδοδιδασκάλους και την προσδοκία μιας πρόωρης επιστροφής
βασισμένης σε παρεξηγημένα σημάδια.
Μια σύγκριση της περιγραφής του Χριστού για τις ωδίνες στο
Ματθ.κδ:5-7 με τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες της Αποκ.ς:1-8 δείχνει ότι η αρχή
των ωδίνων και οι τέσσερις πρώτες σφραγίδες είναι το ίδιο πράγμα.
|
Αρχές ωδίνων στο Ματθ.κδ |
Οι 4 πρώτες σφραγίδες (Αποκ.ς) |
|
«Διότι πολλοί
θέλουσιν ελθεί επί τω ονόματί μου…. και πολλούς θέλουσι πλανήσει» (εδ.5) |
1η σφραγίδα:
Ιππέας σε άσπρο άλογο, ψευδομεσσίας (εδ.2) |
|
«πολέμους και φήμας
πολέμων… θέλει εγερθή έθνος επί έθνος
και βασιλεία επί βασιλείαν» (εδ.6-7) |
2η σφραγίδα:
Ιππέας σε κόκκινο άλογο, σηκώνει την ειρήνη από την γη (εδ.3-4) |
|
Πείναι (εδ.7) |
3η σφραγίδα:
Ιππέας σε μαύρο άλογο κρατάει ζυγαριά, αντιπροσωπεύει την πείνα (εδ.5-6) |
|
Θάνατοι από «πείναι
και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους» (εδ.7) |
4η σφραγίδα:
Ιππέας σε ωχρό άλογο, αντιπροσωπεύει τον θάνατο «με ρομφαίαν και με πείναν
και με θάνατον και με τα θηρία της γης» (εδ.7-8) |
Επιπλέον, αμέσως μετά την περιγραφή της αρχής των ωδίνων, ο
Χριστός αναφέρθηκε στην θανάτωση όσων συνδέονται με Αυτόν (Ματθ.κδ:9).
Παράλληλα, η 5η σφραγίδα αναφέρεται σε ανθρώπους που σκοτώθηκαν λόγω
της ομολογίας τους (Αποκ.ς:9-11).
Η έκτη σφραγίδα φαίνεται επίσης να εμπίπτει σ’ αυτήν την
περίοδο.
Ματθ.κδ:9-13 Τότε θέλουσι σας παραδώσει εις θλίψιν
και θέλουσι σας θανατώσει, και θέλετε είσθαι μισούμενοι υπό πάντων των εθνών
διά το όνομά μου. Και τότε θέλουσι σκανδαλισθή πολλοί και θέλουσι παραδώσει
αλλήλους και θέλουσι μισήσει αλλήλους. Και πολλοί ψευδοπροφήται θέλουσιν εγερθή
και πλανήσει πολλούς, και επειδή θέλει πληθυνθή η ανομία, η αγάπη των πολλών
θέλει ψυχρανθή. Ο δε υπομείνας έως τέλους, ούτος θέλει σωθή.
«πάντα δε ταύτα» (εδ.8) που περιγράφονται σε αυτά τα
εδάφια, θα συμβούν κατά την περίοδο των «ωδίνων», δηλαδή, κατά τη διάρκεια της Θλίψης.
Ωστόσο, αυτό που ακολουθεί φαίνεται να εντοπίζει αυτά τα γεγονότα στο τελευταίο
μισό της θλίψης. Κατά τη διάρκεια των «ωδίνων», οι μαθητές θα βιώσουν διώξεις
και μαρτύρια. Το «σας» εκτείνεται πέρα από τους άμεσους μαθητές του
Ιησού, περιλαμβάνει μαθητές που θα ζήσουν στο μέλλον, όταν αυτά τα πράγματα θα
συμβαίνουν. Ο Ιησούς μιλούσε και πάλι πέρα από το άμεσο ακροατήριό Του.
Η λέξη «θλίψη» είναι μια λέξη κλειδί σε αυτό το απόσπασμα,
που αναφέρεται τρεις φορές (εδ.9, 21, 29, βλ.ιγ:21). Αυτά είναι όλα τα
περιστατικά της λέξης στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου. Το χαρακτηριστικό αυτής της
εποχής θα είναι η θλίψη. Ενώ οι μαθητές του Χριστού έχουν βιώσει διωγμούς σε
όλη την ιστορία, αυτή θα είναι η ώρα του μεγαλύτερου διωγμού (εδ.21). Αυτός ο
διωγμός θα οδηγήσει πολλούς μαθητές να απομακρυνθούν από την πίστη (Δαν.ια:35).
Θα «μισούν ακόμη και ο ένας τον άλλο» (εδ.10).
Η επιρροή της πλάνης των «ψευδοπροφητών», καθώς και οι
διωγμοί που θα βιώσουν οι μαθητές, θα κάνουν πολλούς να απομακρυνθούν από την
πίστη (και θα «σκανδαλισθούν», εδ.10, βλ.ζ:15-23, ιγ:21). Οι μαθητές που θα μισούν
ο ένας τον άλλον θα το κάνουν επειδή η κακία θα αυξηθεί, και η «αγάπη» πολλών
από αυτούς (για τον Σωτήρα, την αλήθεια, και τους αδελφούς) «θα κρυώσει» (εδ.12).
Αν και ο όρος «μαθητής» είναι ευρύτερος από τον όρο «πιστός»,
είναι σαφές ότι ο Ιησούς εννοούσε ότι κάποιοι πιστοί θα εξαπατηθούν, θα
στρέφονταν από την πίστη, και θα μισούσαν τους άλλους πιστούς. Δεν υπάρχει άλλη
αποκάλυψη στην Αγία Γραφή που θα απέκλειε αυτή την ερμηνεία, και μάλιστα
προειδοποιεί τους πιστούς γι’ αυτή την δυνατότητα (π.χ., Α’ Τιμ.δ, Β’ Τιμ.γ).
Υπάρχει μεγάλη αποκάλυψη, ωστόσο, που αποκλείει την άποψη ότι εκείνοι που θα
στραφούν από την πίστη θα χάσουν τη σωτηρία τους (π.χ., Ιωάν.ι:28-29, Ρωμ.η:31-39).
Σε αντίθεση με εκείνους που αποδεικνύονται άπιστοι, εκείνοι
που επιμένουν και υπομένουν τους πειρασμούς εκείνης της περιόδου θα βιώσουν την
απελευθέρωση (εδ.13). Η απελευθέρωσή τους, που δυστυχώς αναφέρεται σαν «σωτηρία»
από την πλειοψηφία των αγγλικών μεταφράσεων, θα συμβεί όταν και επειδή ο
Μεσσίας θα επιστρέψει στο «τέλος» της Θλίψης. Ο Ιησούς δεν εννοεί ότι η επιμονή
οδηγεί στην αιώνια σωτηρία. Μόνο η πίστη σ’ Αυτόν το κάνει αυτό. Θα τερματίσει
τη δίωξη των μαθητών Του και έτσι θα τους ελευθερώσει από αυτή την αγωνία. Μια
άλλη άποψη είναι ότι «το τέλος» αναφέρεται στο τέλος της ζωής του πιστού
μαθητή. Εντούτοις, το κύριο θέμα της υπόσχεσης φαίνεται να είναι ο χρόνος
(περίοδος) της δοκιμασίας, όχι η ζωή του μαθητή.
«Είναι υπόσχεση, ότι όσοι είναι πιστοί μέχρι τέλους, εν μέσω
των διώξεων της θλίψης του Αντίχριστου, θα ανταμειφθούν άφθονα κυβερνόντας μαζί
με τον Χριστό, την επερχόμενη βασιλεία Του».
Ματθ.κδ:14 Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον
της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε
θέλει ελθεί το τέλος.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτού του δεύτερου μισού της Θλίψης,
είναι ότι κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, τα καλά νέα («ευαγγέλιο») σχετικά με
την ερχόμενη Βασιλεία, θα φθάσουν στα αυτιά σχεδόν όλων στην γη. Το «Και» δένει
αυτό το εδάφιο με την περίοδο που βλέπουμε στα εδ.9-13. Το «ευαγγέλιο της
βασιλείας» είναι τα ίδια καλά νέα που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Ιησούς, και οι
μαθητές είχαν κηρύξει, δηλαδή, ότι η βασιλεία ήταν επικείμενη (γ:2, δ:17).
Μεταγενέστερη αποκάλυψη μας ενημερώνει ότι οι 144.000
Εβραίοι, τους οποίους ο Θεός θα προστατεύσει κατά την διάρκεια της Θλίψης, θα ηγηθούν
σε αυτή την παγκόσμια διακήρυξη του ευαγγελίου (Αποκ.ζ:1-8, ιδ:1-5). Αναμφίβολα
το μήνυμά τους θα είναι παρόμοιο με το μήνυμα που κήρυξε ο Ιωάννης, ο Ιησούς
και οι πρώτοι μαθητές. Κήρυξαν ότι οι άνθρωποι πρέπει να ετοιμαστούν για το
ξεκίνημα του μεσσιανικού βασιλείου πιστεύοντας στον Βασιλιά: Ιησού. Αναμφίβολα,
και τώρα, κάποιοι θα πιστέψουν και άλλοι
όχι.
«Για όσους αποδέχονται το μήνυμα, η είσοδος στην Βασιλεία
περιμένει. Αντίθετα, αιώνια καταδίκη συσσωρεύεται πάνω σε εκείνους που
αρνούνται το ευαγγέλιο της Βασιλείας».
Αυτό δεν είναι ακριβώς το ίδιο μήνυμα που διακηρύττει σήμερα
η εκκλησία. Το μήνυμα που κηρύττεται σήμερα στην περίοδο της Εκκλησίας και το
μήνυμα που θα κηρυχθεί στην περίοδο της Θλίψης καλεί σε επιστροφή στον Σωτήρα
για σωτηρία. Ωστόσο, στην Θλίψη, το μήνυμα θα τονίσει την επερχόμενη Βασιλεία.
Όσοι στρέφονται προς τον Σωτήρα για σωτηρία θα γίνονται δεκτοί στην Βασιλεία.
Αυτός το εδάφιο δεν διδάσκει ότι το Ευαγγέλιο της χάρης του
Θεού πρέπει να εξαπλωθεί σε κάθε έθνος σήμερα πριν ο Ιησούς μπορέσει να
επιστρέψει για την εκκλησία Του. Είναι η επιστροφή του Κυρίου στο τέλος του
αιώνα που φαίνεται εδώ.
Απαντώντας στη δεύτερη ερώτηση των μαθητών, ο Ιησούς εξήγησε
ότι θα υπήρχαν πολλά σημάδια του ερχομού Του και του τέλους του παρόντα αιώνα.
Πόλεμοι, φήμες για πολέμων, λιμοί, και σεισμοί θα είναι σχετικά κοινά
περιστατικά (εδ.6-8). Τα σημάδια θα περιλαμβάνουν την παγκόσμια δίωξη των
μαθητών Του, την αποστασία κάποιων, την επιτυχία των ψευδοπροφητών και την
αυξημένη ανομία. Η αγάπη κάποιων μαθητών θα κρυώσει, αλλά άλλοι θα επιμείνουν
πιστά, καθώς το Ευαγγέλιο θα κηρύττεται σε κάθε μέρος της γης (εδ.9-14). Στη
συνέχεια, το τέλος (της Θλίψης) θα έρθει (εδ.14 με εδ.3).
Σε γενικές γραμμές, αυτά τα σημάδια έχουν εκπληρωθεί
τουλάχιστον εν μέρει στη σημερινή εποχή και έχουν χαρακτηρίσει την περίοδο
μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης έλευσης του Χριστού.
Ωστόσο, θα πρέπει να αναμένουμε πλήρη εκπλήρωση στο μέλλον.
Η Αποκάλυψη ς-ιη δίνει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτόν τον καιρό.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
