Ο Στέφανος

 

Ο Στέφανος στάθηκε μπροστά σε ένα πλήθος που δεν ήθελε την αλήθεια.

Τον είχαν κατηγορήσει, του είχαν εναντιωθεί, τον είχαν φέρει μπροστά στο συνέδριο, αλλά:

Πράξ.ς:15 Και ατενίσαντες εις αυτόν πάντες οι καθήμενοι εν τω συνεδρίω, είδον το πρόσωπον αυτού ως πρόσωπον αγγέλου.

Αυτή η λεπτομέρεια είναι πολύ σημαντική.

Ο Στέφανος δεν έλαμπε γιατί η κατάσταση ήταν εύκολη.

Δεν ακτινοβολούσε γιατί ο χώρος ήταν φιλικός.

Στεκόταν περιτριγυρισμένος από εχθρούς, αλλά η παρουσία του Θεού αναπαυόταν πάνω του.

Το θάρρος του δεν προερχόταν από την προσωπικότητά του. Είχε τις ρίζες του στον Χριστό.

Ο Στέφανος μίλησε με σαφήνεια από την ιστορία της Γραφής.

Αναφέρθηκε στην πολιτεία του Θεού με τον Ισραήλ, δείχνοντας ότι ο λαός του Θεού είχε συχνά αντισταθεί στους αγγελιοφόρους Του.

Το μήνυμά του δεν ήταν μια ρηχή υπεράσπιση του εαυτού του.

Ήταν μια τολμηρή μαρτυρία για την πίστη του Θεού και τη σκληρότητα των ανθρώπινων καρδιών.

Έλεγε την αλήθεια, ακόμα κι όταν αυτό του κόστιζε τα πάντα.

Και το πλήθος δεν άντεξε.

Πράξ.ζ:54 Ακούοντες δε ταύτα, κατεκόπτοντο τας καρδίας αυτών και έτριζον τους οδόντας κατ' αυτού.

Πράξ.ζ:55 Ο δε Στέφανος, πλήρης ων Πνεύματος Αγίου, ατενίσας εις τον ουρανόν, είδε την δόξαν του Θεού και τον Ιησούν ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού

Αυτή η λεπτομέρεια είναι μια από τις πιο όμορφες στιγμές στο βιβλίο των Πράξεων.

Η Καινή Διαθήκη μιλά συχνά για τον Ιησού που κάθεται στα δεξιά του Πατέρα, υποδηλώνοντας το τελειωμένο έργο Του, τη βασιλική εξουσία και τη νικηφόρα βασιλεία Του.

Αλλά εδώ, ο Στέφανος Τον είδε να στέκεται. Είναι σαν ο αναστημένος Χριστός να σηκώθηκε για να τιμήσει, να υπερασπιστεί και να καλωσορίσει τον πάσχοντα υπηρέτη Του.

Τώρα, αρκετά εδάφια στην Καινή Διαθήκη λένε ότι ο Ιησούς κάθεται στα δεξιά του Θεού.

Ο Πέτρος χρησιμοποιεί αυτή την έκφραση στις Πράξ.β:34, αναφερόμενος στον Ψαλμ.ρι:1:

«Διότι ο Δαβίδ δεν ανέβη εις τους ουρανούς, λέγει όμως αυτός, Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, κάθου εκ δεξιών μου»

Σύμφωνα με το Πράξ.ζ:55, ο Στέφανος κοίταξε ψηλά στον ουρανό την ώρα που τον λιθοβολούσαν μέχρι θανάτου και «είδε την δόξαν του Θεού, και τον Ιησούν ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού».

Τι σημαίνει αυτή η φράση; Μήπως σημαίνει ότι υπάρχουν δύο φυσικές φανερώσεις του Θεού στον ουρανό, ο Θεός και ο Ιησούς, με τον δεύτερο να στέκεται συνέχεια στα δεξιά του πρώτου; Αυτό είδε ο Στέφανος;

Η κατά γράμμα ερμηνεία των «δεξιών του Θεού» δεν είναι σωστή.

Πρώτα απ’ όλα, ποτέ κανείς άνθρωπος δεν έχει δει τον Θεό, ούτε μπορεί να Τον δει:

Ιωάν.α:18 Ουδείς είδε ποτέ τον Θεόν· ο μονογενής Υιός, ο ων εις τον κόλπον του Πατρός, εκείνος εφανέρωσεν αυτόν.

Α΄Τιμ.ς:16 όστις μόνος έχει την αθανασίαν, κατοικών φως απρόσιτον, τον οποίον ουδείς των ανθρώπων είδεν ουδέ δύναται να ίδη· εις τον οποίον έστω τιμή και κράτος αιώνιον· αμήν.

Α΄Ιωάν.δ:12 Τον Θεόν ουδείς είδε πώποτε· εάν αγαπώμεν αλλήλους, ο Θεός μένει εν ημίν, και η αγάπη αυτού είναι τετελειωμένη εν ημίν.

Ο Θεός είναι Πνεύμα και γι’ αυτό είναι αόρατος:

Α΄Τιμ.α:17 εις δε τον βασιλέα των αιώνων, τον άφθαρτον, τον αόρατον, τον μόνον σοφόν Θεόν, είη τιμή και δόξα εις τους αιώνας των αιώνων· αμήν.

Ο Θεός δεν έχει κάποιο φυσικό δεξί χέρι, εκτός κι αν θελήσει να φανερωθεί με ανθρώπινη μορφή.

Ο Στέφανος δεν είδε κυριολεκτικά τον Θεό ξεχωριστά απ’ τον Ιησού.

Αν είδε δύο πρόσωπα, γιατί αναγνώρισε μόνο το ένα, προσευχόμενος στον Ιησού;

Πράξ.ζ:59,60 Και ελιθοβόλουν τον Στέφανον, επικαλούμενον και λέγοντα· Κύριε Ιησού, δέξαι το πνεύμά μου. Και γονατίσας εφώναξε μετά φωνής μεγάλης· Κύριε, μη λογαριάσης εις αυτούς την αμαρτίαν ταύτην. Και τούτο ειπών εκοιμήθη.

Αν είδε δύο ξεχωριστές φυσικές φανερώσεις του Πατέρα και του Υιού, γιατί δεν είδε το Άγιο Πνεύμα σαν τρίτο πρόσωπο;

Ο Στέφανος δεν είπε, «Βλέπω τον Ιησού και τον Θεό».

Αυτό το ήξερε πολύ καλά, επειδή ο Θεός είναι Πνεύμα και ως εκ τούτου είναι αόρατος.

Ο Στέφανος προσευχήθηκε στον Ιησού, αγνοώντας οποιονδήποτε άλλο, διότι δεν είδε, ούτε υπήρχε περίπτωση να δει άλλα πρόσωπα.

Μια προσεκτική ανάγνωση του Πράξ.ζ:55 θα μας ξεκαθαρίσει ότι ο Στέφανος δεν είδε τον Θεό χωριστά απ’ τον Ιησού:

«Ο δε Στέφανος, πλήρης ων Πνεύματος Αγίου, ατενίσας εις τον ουρανόν, είδε την δόξαν του Θεού και τον Ιησούν ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού».

Δεν λέει ότι ο Στέφανος είδε το Πνεύμα του Θεού, αλλά τη δόξα του Θεού και τον Ιησού.

Στο επόμενο εδάφιο (56) διαβάζουμε:

«Ιδού, θεωρώ τους ουρανούς ανεωγμένους, και τον Υιόν του ανθρώπου ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού».

Το μόνο ορατό πρόσωπο που ο Στέφανος είδε, ήταν του Ιησού Χριστού.

Έχουμε κι άλλα προβλήματα αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε «τα δεξιά του Θεού» με φυσική έννοια.

Τι γίνεται με την Αποκ.δ:2 όπου περιγράφει ένα θρόνο στον ουρανό και Ένα να κάθεται στο θρόνο;

«Και ευθύς ήλθον εις πνευματικήν έκστασιν· και ιδού, θρόνος έκειτο εν τω ουρανώ, και επί του θρόνου ήτο τις καθήμενος».

Ο Θεός σαν άπειρος, «ο ουρανός και ο ουρανός των ουρανών δεν είναι ικανοί να σε χωρέσωσι» (Α’ Βας.η:27), δεν μπορεί να έχει δεξί μέρος, γιατί πληροί τα πάντα και αυτή η λογική Τον δεσμεύει!

Άρα, ο Στέφανος δεν είδε κάποιο πρόσωπο και δεξιά του ένα άλλο πρόσωπο, έχοντας μια απλή γνώση των ιδιοτήτων του Θεού, αυτό δεν γίνεται!

 

Ενώ η γη καταδίκασε τον Στέφανο, ο ουρανός τον δέχτηκε.

Ενώ οι άνθρωποι πετούσαν πέτρες, ο Υιός του ανθρώπου στάθηκε προς υπεράσπισή του.

Ο Στέφανος δεν εγκαταλείφθηκε τη στιγμή του θανάτου. Ο Χριστός ήταν εκεί.

Αυτή είναι η μεγάλη παρηγοριά του αποσπάσματος:

Οι εχθροί του Στεφάνου μπορούσαν να χαλάσουν το σώμα του, αλλά δεν μπορούσαν να τον χωρίσουν από τον Κύριό του.

Μπορούσαν να σιγήσουν τη φωνή του στη γη, αλλά δεν μπορούσαν να ακυρώσουν τη μαρτυρία του στον ουρανό.

Μπορούσαν να τον εκδιώξουν από την πόλη, αλλά δεν μπορούσαν να τον διώξουν από τη βασιλεία.

Κατόπιν, καθώς οι πέτρες άρχισαν να πέφτουν, ο Στέφανος προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου».

Τα λόγια του απηχούσαν την εμπιστοσύνη του Ιησού στο σταυρό.

Ο Στέφανος είχε μάθει πώς να πεθαίνει κοιτάζοντας Εκείνον που είχε πεθάνει και αναστηθεί πριν από αυτόν.

Εμπιστεύτηκε τον εαυτό του όχι στη μοίρα, όχι στο θάρρος, όχι στη δική του αντοχή, αλλά στον ζωντανό Χριστό.

Μετά προσευχήθηκε κάτι ακόμα πιο εκπληκτικό: «Κύριε, μη λογαριάσης εις αυτούς την αμαρτίαν ταύτην» (Πράξ.ζ:60).

Αυτή η προσευχή απηχούσε πάλι τον Ιησού, ο οποίος προσευχήθηκε για τους εκτελεστές Του: «Πάτερ, συγχώρησον αυτούς· διότι δεν εξεύρουσι τι πράττουσι».

Ο Στέφανος συγχώρησε επειδή πρώτα είχε συγχωρεθεί.

Μπορούσε να απελευθερώσει τους διώκτες του επειδή ο σταυρός του είχε ήδη δείξει ένα έλεος μεγαλύτερο από την ανθρώπινη σκληρότητα.

Το ευαγγέλιο τον είχε μεταμορφώσει τόσο πολύ που ακόμη και στον θάνατο, έφερε την ομοιότητα του Σωτήρα του.

Αυτό το είδος συγχώρεσης δεν είναι φυσικό. Δεν παράγεται από ανθρώπινη δύναμη. Προέρχεται από τη νίκη του Χριστού στο σταυρό.

Ο Ιησούς δέχτηκε μίσος χωρίς να ανταποδώσει μίσος.

Υπέφερε την αδικία χωρίς να γίνει άδικος.

Υπέστη βία ενώ πρόσφερε έλεος.

Μέσω του θανάτου και της ανάστασής Του, έσπασε τη δύναμη της αμαρτίας, της εκδίκησης, του φόβου και του θανάτου.

Επειδή ο Ιησούς νίκησε το θάνατο, ο Στέφανος μπορούσε να αντιμετωπίσει το θάνατο.

Επειδή ο Ιησούς συγχώρησε τους αμαρτωλούς, ο Στέφανος μπορούσε να συγχωρήσει τους δολοφόνους του.

Επειδή ο Ιησούς στάθηκε για αυτόν στον ουρανό, ο Στέφανος μπορούσε να γονατίσει με ειρήνη στη γη.

Το μαρτύριο του Στεφάνου μας υπενθυμίζει ότι η χριστιανική μαρτυρία δεν είναι πάντα ασφαλής, αλλά ποτέ δεν είναι αόρατη.

Η πίστη μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη.

Η αλήθεια μπορεί να προκαλέσει εναντίωση.

Η υπακοή μπορεί να κοστίσει άνεση, φήμη ή ακόμα και ζωή.

Αλλά ο πιστός δεν υποφέρει ποτέ εν αγνοία του Χριστού.

Ο κόσμος μπορεί να οργίζεται, αλλά ο ουρανός δεν σιωπά.

Οι πέτρες μπορεί να πέφτουν, αλλά ο Χριστός στέκεται.

Το σώμα μπορεί να εξασθενήσει, αλλά η ψυχή λαμβάνεται από τον Κύριο.

Ο Στέφανος αντιμετώπισε μια καταιγίδα από πέτρες, αλλά είδε κάτι μεγαλύτερο από το μίσος γύρω του.

Είδε τον Υιό του ανθρώπου σε δόξα. Και αυτό το όραμα του έδωσε δύναμη να πεθάνει με πίστη, συγχώρεση και ελπίδα.

Για κάθε πιστό που αισθάνεται να του εναντιώνονται, παρεξηγημένος ή πληγωμένος επειδή κάνει αυτό που είναι σωστό, η ιστορία του Στέφανου μιλάει για θάρρος.

Δεν είσαι μόνος. Ο Χριστός βλέπει. Ο Χριστός βασιλεύει. Ο Χριστός δέχεται τον λαό Του. Τα βάσανα των υπηρετών Του είναι πολύτιμα για Εκείνον.

Και επειδή ο Ιησούς έχει ήδη περάσει από τον θάνατο και έχει αναστηθεί νικητής, ακόμη και ο ίδιος ο θάνατος δεν μπορεί να νικήσει αυτούς που ανήκουν σ’ Αυτόν.

Η ζωή του Στέφανου τελείωσε κάτω από πέτρες.

Αλλά τα μάτια του ήταν καρφωμένα στη δόξα.

Και ο Σωτήρας που στάθηκε για να τον υποδεχθεί εξακολουθεί να στέκεται σαν πιστός υπερασπιστής όλων όσων Τον εμπιστεύονται.