Γιατί είπε ο Θεός στον Μωυσή να βγάλει τα σανδάλια του;

 

Έξοδ.γ:1-6 Ο δε Μωϋσής έβοσκε τα πρόβατα του Ιοθόρ, πενθερού αυτού, ιερέως της Μαδιάμ· και έφερε τα πρόβατα εις το όπισθεν μέρος της ερήμου και ήλθεν εις το όρος του Θεού, το Χωρήβ. Εφάνη δε εις αυτόν άγγελος Κυρίου εν φλογί πυρός εκ μέσου της βάτου· και είδε και ιδού, η βάτος εκαίετο υπό του πυρός και η βάτος δεν κατεκαίετο. Και είπεν ο Μωϋσής, Ας στρέψω και ας παρατηρήσω το μέγα τούτο θέαμα, διά τι η βάτος δεν κατακαίεται.

Και ως είδεν ο Κύριος τον Μωϋσήν ότι έστρεψε να παρατηρήση, εφώνησε προς αυτόν ο Θεός εκ μέσου της βάτου και είπε, Μωϋσή, Μωϋσή. Ο δε είπεν, Ιδού, εγώ. Και είπε, Μη πλησιάσης εδώ· λύσον τα υποδήματά σου εκ των ποδών σου· διότι ο τόπος επί του οποίου ίστασαι είναι γη αγία. Και είπε προς αυτόν, Εγώ είμαι ο Θεός του πατρός σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ. Έκρυψε δε το πρόσωπον αυτού ο Μωϋσής· διότι εφοβείτο να εμβλέψη εις τον Θεόν.

Και ως είδεν ο Κύριος τον Μωϋσήν ότι έστρεψε να παρατηρήση: Ο Θεός δεν μίλησε στον Μωυσή μέχρι να τραβήξει την προσοχή του.

Συχνά ο λόγος του Θεού δεν αγγίζει την καρδιά μας με τον τρόπο που θα μπορούσε, επειδή δεν του δίνουμε την ανάλογη προσοχή.

Η φλεγόμενη βάτος ήταν ένα ορατό φαινόμενο που τράβηξε την προσοχή του Μωυσή, αλλά δεν άλλαξε τίποτα μέχρι που ο Μωυσής άκουσε τον λόγο του Θεού εκεί.

εφώνησε προς αυτόν ο Θεός εκ μέσου της βάτου: Ο Μωυσής δεν είδε κανέναν στην καιόμενη βάτο. Ωστόσο, ο Θεός, παρουσία του Αγγέλου του Κυρίου (Έξοδ.γ:2) ήταν εκεί, φωνάζοντας τον Μωυσή από τη μέση της φλεγόμενης βάτου.

Μωυσή, Μωυσή: Τα πρώτα λόγια του Θεού στον Μωυσή τον καλούν με το όνομά του.

Αυτό δείχνει ότι παρόλο που ο Μωυσής ήταν ένας αφανής, ξεχασμένος βοσκός στην πίσω πλευρά της ερήμου, ο Θεός ήξερε ποιος ήταν και ο Μωυσής ήταν σημαντικός για τον Θεό.

Το διπλό κάλεσμα (Μωυσή, Μωυσή!) υπονοούσε τη σοβαρότητα και το επείγον της κλήσης, όπως όταν ο Θεός αποκάλεσε τον Αβραάμ, Αβραάμ! (Γέν.κβ:11), Σαμουήλ, Σαμουήλ! (Α’ Σαμ.γ:10), Σίμων, Σίμων (Λουκ.κβ:31), Μάρθα, Μάρθα (Λουκ.ι:41) και Σαούλ, Σαούλ (Πράξ.θ:4).

Και είπε: Ο Θεός είπε στον Μωυσή να κάνει δύο πράγματα για να δείξει ιδιαίτερη τιμή σε αυτό το μέρος λόγω της άμεσης παρουσίας του Θεού.

    · Είπε στον Μωυσή να κρατήσει απόσταση (Μην πλησιάζεις σε αυτό το μέρος).

    · Διέταξε τον Μωυσή να δείξει σεβασμό για την παρουσία του Θεού (Βγάλε τα σανδάλια σου από τα πόδια σου).

Μην πλησιάζεις, κυριολεκτικά έχει την έννοια του «σταμάτα να έρχεσαι πιο κοντά».

Ο Μωυσής προχώρησε για μια προσεκτική εξέταση της φλεγόμενης βάτου όταν ο Θεός τον σταμάτησε απότομα.

 

Γιατί είπε ο Θεός στον Μωυσή να βγάλει τα σανδάλια του;

·        Ο Μωυσής δεν στεκόταν μέσα σε ναό.

·        Δεν ήταν μπροστά σε βωμό.

·        Δεν ήταν περιτριγυρισμένος από ιερείς, θυσίες ή πιστούς.

Απλώς έβοσκε πρόβατα στην έρημο όταν είδε έναν θάμνο να καίγεται χωρίς να κατακαίγεται.

Τότε ο Θεός μίλησε:

Έξοδ.γ:5 Και είπε, Μη πλησιάσης εδώ· λύσον τα υποδήματά σου εκ των ποδών σου· διότι ο τόπος επί του οποίου ίστασαι είναι γη αγία.

Γιατί λοιπόν ο Θεός είπε στον Μωυσή να βγάλει τα σανδάλια του;

Αυτό καθ’ αυτό το έδαφος δεν ήταν κάτι ξεχωριστό ώστε να είναι άγιο.

Ήταν συνηθισμένο έδαφος ερήμου. Αυτό που το έκανε άγιο ήταν η παρουσία του Θεού.

Ο Μωυσής ζούσε στη Μαδιάμ επί χρόνια. Ήταν μακριά από την Αίγυπτο, μακριά από το παλάτι και μάλλον μακριά από το μέλλον που φανταζόταν κάποτε.

Αλλά σε αυτό το φαινομενικά συνηθισμένο μέρος, ο Θεός αποκαλύφθηκε.

Η φλεγόμενη βάτος έδειξε ότι ο Θεός ήταν παρών, ισχυρός και δεν καταναλώνεται.

Ήταν έτοιμος να στείλει τον Μωυσή πίσω στην Αίγυπτο για να ελευθερώσει τον λαό Του.

Το να βγάλει τα σανδάλια ήταν μια πράξη ευλάβειας. Ο Μωυσής δεν μπορούσε να πλησιάσει τον άγιο Θεό αδιάφορα.

Ο Θεός δεν έδινε στον Μωυσή απλά μια νέα αποστολή. Αποκαλύπτονταν ως ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, ο πιστός Θεός της διαθήκης που είχε δει τα βάσανα του λαού Του και είχε έρθει να δράσει.

Η οδηγία να μην πλησιάσει σημαίνει την αγιότητα και την ευλάβεια που απαιτείται στην παρουσία του Θεού.

Αυτή η στιγμή σηματοδοτεί ένα κομβικό σημείο στη ζωή του Μωυσή, από βοσκός γίνεται ηγέτης του Ισραήλ.

Η εντολή τονίζει επίσης την υπερβατικότητα του Θεού και την ανάγκη οι άνθρωποι να αναγνωρίσουν τους περιορισμούς τους ενώπιον του θείου.

Παρόμοιες περιπτώσεις θεϊκών συναντήσεων που απαιτούν απόσταση:

Γέν.κη:16,17 Και εξεγερθείς ο Ιακώβ εκ του ύπνου αυτού, είπε, Βέβαια ο Κύριος είναι εν τω τόπω τούτω, και εγώ δεν ήξευρον. Και εφοβήθη και είπε, Πόσον φοβερός είναι ο τόπος ούτος· δεν είναι τούτο, ειμή οίκος Θεού, και αύτη η πύλη του ουρανού.

Ησ.ς:5 Τότε είπα, Ω τάλας εγώ διότι εχάθην επειδή είμαι άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων και κατοικώ εν μέσω λαού ακαθάρτων χειλέων επειδή οι οφθαλμοί μου είδον τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων.

Το ίδιο γεγονός βλέπουμε ξανά στον Ι. Ναυή ε:13-15:

Πριν μπει ο Ισραήλ στην Ιεριχώ, ο Ιησούς του Ναυή συνάντησε τον Αρχιστράτηγο του στρατού του Κυρίου και του είπε το ίδιο πράγμα:

Και ότε ο Ιησούς ήτο πλησίον της Ιεριχώ, ύψωσε τους οφθαλμούς αυτού και είδε, και ιδού, ίστατο κατέναντι αυτού άνθρωπος και η ρομφαία αυτού ήτο γεγυμνωμένη εν τη χειρί αυτού· και προσελθών ο Ιησούς είπε προς αυτόν, Ημέτερος είσαι ή των υπεναντίων ημών; Ο δε είπεν, Ουχί· αλλ' εγώ Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου τώρα ήλθον. Και έπεσεν ο Ιησούς επί την γην κατά πρόσωπον αυτού και προσεκύνησε, και είπε προς αυτόν, Τι προστάζει ο κύριός μου εις τον δούλον αυτού; Και ο Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου είπε προς τον Ιησούν, Λύσον το υπόδημά σου εκ των ποδών σου· διότι ο τόπος, επί του οποίου ίστασαι, είναι άγιος. Και ο Ιησούς έκαμεν ούτω.

Τόσο στον Μωυσή όσο και στον Ιησού του Ναυή υπενθυμίζεται η ίδια αλήθεια:

Η νίκη, η κλήση και ο σκοπός δεν ξεκινούν με την ανθρώπινη ικανότητα. Ξεκινούν με την αναγνώριση του ποιος είναι ο Θεός.

Συχνά θέλουμε ο Θεός να μας δείξει το επόμενο βήμα, το πλήρες σχέδιο ή το αποτέλεσμα.

Αλλά πριν ο Θεός δώσει οδηγίες στον Μωυσή, τον κάλεσε σε ευλάβεια.

Προτού ο Ιησούς του Ναυή αντιμετωπίσει την Ιεριχώ, έπρεπε να υποκλιθεί μπροστά στον Αρχιστράτηγο του στρατού του Κυρίου.

·        Η λατρεία προηγείται της εργασίας.

·        Η ευλάβεια προηγείται της ευθύνης.

Και η παρουσία του Θεού έχει μεγαλύτερη σημασία από το μέρος όπου στεκόμαστε.

Χάρη στον Ιησού, οι πιστοί μπορούν τώρα να πλησιάσουν τον Θεό με θάρρος, όχι επειδή ο Θεός έχει γίνει λιγότερο άγιος, αλλά επειδή ο Ιησούς έχει ανοίξει έναν δρόμο συμφιλίωσης με τον Πατέρα.

Ωστόσο, η χάρη δεν πρέπει ποτέ να μας κάνει επιπόλαιους με τον Θεό.

Θα πρέπει να μας κάνει περισσότερο προσεκτικούς, επειδή ο άγιος Θεός μας δέχεται μέσω του Υιού Του.

Ίσως το μέρος στο οποίο βρίσκεστε να σας φαίνεται συνηθισμένο, ασήμαντο ή ακόμα και απογοητευτικό.

Αλλά μην νομίζετε ότι ο Θεός απουσιάζει απλά και μόνο επειδή το περιβάλλον σας δεν φαίνεται σημαντικό.

Η ερώτηση δεν είναι μόνο, «Θεέ μου, τι θέλεις να κάνω;»

Είναι επίσης, «Έχω ησυχάσει αρκετά ώστε να αναγνωρίσω ότι βρίσκομαι ενώπιον ενός αγίου Θεού;

«λύσον τα υποδήματά σου εκ των ποδών σου»

Καθώς τα σανδάλια πρέπει να άφηναν σκόνη, χαλίκια και άμμο γύρω από τα πόδια όταν ταξιδεύει κανείς, εξ ου και το έθιμο να πλένονται συχνά τα πόδια σε εκείνες τις χώρες όπου φορούσαν αυτά τα σανδάλια.

Το να βγάλεις τα παπούτσια ήταν σημάδι παραίτησης από τις μολύνσεις που προκαλούνται από το περπάτημα στο δρόμο της αμαρτίας.

Εκείνοι που πλησιάζουν τον Θεό, και Τον λατρεύουν, πρέπει να έχουν αγνή και άγια ζωή και λόγια.

Η αφαίρεση των υποδημάτων είναι ένδειξη σεβασμού και ταπείνωσης, αναγνωρίζοντας την ιερότητα του χώρου.

Οι φτωχότεροι δεν έχουν παπούτσια και οι υπηρέτες συνήθως περπατούσαν ξυπόλητοι.

Σε πολλούς πολιτισμούς, βγάζεις τα παπούτσια σου όταν μπαίνεις στο σπίτι κάποιου, και τώρα ο Μωυσής ήταν σ΄ έναν τόπο της άμεσης παρουσίας Του.

Αυτή η πράξη συμβολίζει την απομάκρυνση της μόλυνσης και την αναγνώριση της παρουσίας του Θεού.

Είναι μια χειρονομία υποταγής και ευλάβειας, που δείχνει ότι ο Μωυσής εισέρχεται σε έναν χώρο που έχει ξεχωρίσει ο Θεός.

Επειδή ο Θεός είναι άγιος, θα υπάρχει πάντα μια απόσταση μεταξύ Θεού και ανθρώπου.

Ακόμη και στην τελειότητα, ο άνθρωπος δεν θα είναι ποτέ ίσος με τον Θεό, αν και θα είμαστε σε θέση να έχουμε στενότερη κοινωνία μαζί Του από ποτέ.

«διότι ο τόπος επί του οποίου ίστασαι είναι γη αγία».

Ο χαρακτηρισμός της γης ως «αγίας» είναι εξαιτίας της παρουσίας του Θεού.

Η αγιότητα σε βιβλικό πλαίσιο, συχνά περιλαμβάνει διαχωρισμό από το συνηθισμένο για θεϊκούς σκοπούς.

Αυτή η συνάντηση συμβαίνει στο όρος Χωρήβ, γνωστό και ως όρος Σινά, μια τοποθεσία κεντρική στην ιστορία του Ισραήλ, σαν ο τόπος όπου δίνεται ο Νόμος.

Η έννοια του ιερού εδάφους υπογραμμίζει την ιδέα ότι η παρουσία του Θεού αγιάζει και μεταμορφώνει το συνηθισμένο σε ιερό.

Αυτό το θέμα της αγιότητας είναι διαδεδομένο σε όλη τη Γραφή:

Λευιτ.ιθ:2:  Λάλησον προς πάσαν την συναγωγήν των υιών Ισραήλ και ειπέ προς αυτούς, Άγιοι θέλετε είσθαι· διότι άγιος είμαι εγώ Κύριος ο Θεός σας.

Ο Μωυσής έχει πλησιάσει μια θαυματουργικά φλεγόμενη βάτο, η οποία δεν καίγεται. Από αυτές τις φλόγες μιλάει «ο άγγελος του Κυρίου».

Αυτό το ιερό έδαφος θα γινόταν ο τόπος της κλήσης ενός από τους μεγαλύτερους ηγέτες του Ισραήλ, καθώς και ο τόπος που θα επέστρεφε με τον λαό του Ισραήλ

Έξοδ.γ:12 Και είπεν ο Θεός, Βεβαίως εγώ θέλω είσθαι μετά σού· και τούτο θέλει είσθαι εις σε το σημείον, ότι εγώ σε απέστειλα· Αφού εξαγάγης τον λαόν μου εξ Αιγύπτου, θέλετε λατρεύσει τον Θεόν επί του όρους τούτου.

Πράξ.ζ:30 Και αφού συνεπληρώθησαν τεσσαράκοντα έτη, εφάνη εις αυτόν άγγελος Κυρίου εν τη ερήμω του όρους Σινά εν μέσω φλογός καιομένης βάτου.

Αυτός ο ιερός «τόπος» αναφερόταν συγκεκριμένα στο όρος Χωρήβ, ολόκληρο το βουνό όπου ο Θεός θα αποκαλυπτόταν στον Μωυσή και στον λαό του Ισραήλ.

Η αγιότητα του Θεού μπορεί να συσχετιστεί με συγκεκριμένη γη, τοποθεσίες, το ιερό, τον ναό, ακόμη και αντικείμενα που σχετίζονται με ανθρώπους του ναού.

Η πηγή αυτής της αγιότητας είναι ο Θεός, όχι το αντικείμενο, η τοποθεσία ή η ίδια η ουσία.

Στην Καινή Διαθήκη, όσοι πιστεύουν στον Ιησού ως Κύριο γίνονται άγιοι και καλούνται να ζήσουν:

Α΄Πέτρ.β:5-9 και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού· διά τούτο και περιέχεται εν τη γραφή· Ιδού, θέτω εν Σιών λίθον ακρογωνιαίον, εκλεκτόν, έντιμον, και ο πιστεύων επ' αυτόν δεν θέλει καταισχυνθή. Εις εσάς λοιπόν τους πιστεύοντας είναι η τιμή, εις δε τους απειθούντας ο λίθος, τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγεινε κεφαλή γωνίας και λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου· οίτινες προσκόπτουσιν εις τον λόγον, όντες απειθείς, εις το οποίον και ήσαν προσδιωρισμένοι· σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς·

Εγώ είμαι ο Θεός του πατρός σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ: Ο Θεός αποκαλύφθηκε στον Μωυσή δηλώνοντας τη σχέση Του με τους πατριάρχες.

Αυτό υπενθύμισε στον Μωυσή ότι ο Θεός είναι Θεός Διαθήκης και η Διαθήκη Του με τον Ισραήλ ήταν ακόμα έγκυρη και σημαντική.

Δεν ήταν ένας «νέος Θεός» που συνάντησε τον Μωυσή, αλλά ο ίδιος Θεός που ασχολήθηκε με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ.

Ο Θεός θα αποκαλυπτόταν στον Μωυσή πιο στενά από ό,τι σε οποιονδήποτε από τους πατριάρχες.

Μερικοί στις ημέρες του Μωυσή μπορεί να νόμιζαν ότι ο Θεός παραμέλησε ή ξέχασε τη διαθήκη Του στα 400 χρόνια της σκλαβιάς του Ισραήλ στην Αίγυπτο, από την εποχή των πατριαρχών.

Ωστόσο, ο Θεός εργαζόταν εκείνη την περίοδο, διατηρώντας και πολλαπλασιάζοντας το έθνος.

Έκρυψε δε το πρόσωπον αυτού ο Μωϋσής· διότι εφοβείτο να εμβλέψη εις τον Θεόν: ο Θεός είπε στον Μωυσή να κάνει ό,τι ήταν σωστό για ένα πλάσμα μπροστά στον Δημιουργό του – να σέβεται και να αναγνωρίζει την αγιότητά Του.

Ο Μωυσής απάντησε σαν άνθρωπος που ήξερε ότι δεν ήταν μόνο ένα πλάσμα, αλλά ένα αμαρτωλό πλάσμα – έκρυψε το πρόσωπό του.

Στα χρόνια του στην έρημο Μαδιάμ, ο Μωυσής πρέπει να θυμόταν συχνά πως δολοφόνησε έναν Αιγύπτιο και πόσο περήφανος ήταν που πίστευε ότι μπορούσε να ελευθερώσει ο ίδιος τον Ισραήλ.

Ο Μωυσής μπορεί να θυμόταν χίλιες αμαρτίες, πραγματικές και φανταστικές – τώρα, όταν εμφανίστηκε ο Θεός, ανταποκρίθηκε με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι μπορεί να είχε κάνει πριν από 40 χρόνια.