ΟΤΑΝ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΑΖΕΙΣ ΤΟ ΜΙΣΘΟ ΣΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΥΠΙΑ ΤΣΑΝΤΑ.

 

Οι άνθρωποι στις ημέρες του Αγγαίου είχαν ήδη περάσει αρκετά.

Είχαν επιστρέψει από εβδομήντα χρόνια εξορίας με ελπίδα στην καρδιά τους.

Ονειρεύονταν να ξεκινήσουν από την αρχή.

Να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους.

Να φροντίζουν τις οικογένειές τους.

Να έχουν επιτέλους ξανά σταθερότητα.

Και έτσι λειτούργησαν:

Φύτεψαν χωράφια.

Έχτισαν σπίτια.

Επιδίωκαν την ασφάλεια.

Προσπάθησαν να ανακτήσουν ό,τι τους είχαν πάρει τα χρόνια της αιχμαλωσίας.

Όμως, παρ' όλη την προσπάθειά τους, η ζωή ήταν παράξενα απογοητευτική.

Οι σοδειές ήταν μικρές.

Τα έσοδα ήταν σπάνια.

Τίποτα δεν φαινόταν αρκετό.

Τα χρήματα μπήκαν, αλλά εξαφανίστηκαν το ίδιο γρήγορα.

Και ο Θεός περιγράφει την πραγματικότητά τους με λόγια που ακούγονται εκπληκτικά οικεία:

Αγγ.α:6 Εσπείρατε πολύ και εισωδεύσατε ολίγον, τρώγετε και δεν χορταίνετε, πίνετε και δεν ευχαριστείσθε, ενδύεσθε και δεν θερμαίνεσθε, και ο μισθοδοτούμενος μισθοδοτείται διά βαλάντιον τετρυπημένον.

Δεν ήταν τεμπέληδες.

Δεν αρνούνταν να εργαστούν.

Δεν ήταν ανεύθυνοι.

Στην πραγματικότητα, ήταν πολυάσχολοι.

Πολύ απασχολημένοι.

Αλλά κάπου στην πορεία, η ανοικοδόμηση της ζωής τους είχε γίνει πιο σημαντική από τη σχέση τους με τον Θεό.

Είχαν περάσει δεκαέξι χρόνια από τότε που τέθηκαν τα θεμέλια του ναού.

Και ενώ είχαν βρει χρόνο να βελτιώσουν τα σπίτια τους, ο οίκος του Θεού παρέμενε παραμελημένος (Αγγ.α:4).

Το πρόβλημα δεν ήταν η εργασία τους.

Το πρόβλημα ήταν οι προτεραιότητές τους.

Ήθελαν τις ευλογίες του Θεού.

Αλλά είχαν μάθει σιγά σιγά να ζουν χωρίς την παρουσία του Θεού στο κέντρο.

Έτσι ο Θεός διέκοψε στοργικά τη ρουτίνα τους με μια απλή εντολή:

Αγγ.α:7 …Συλλογίσθητε τας οδούς σας.

Σκεφτείτε προσεκτικά.

Κοιτάξτε πέρα από το πρόγραμμά σας.

Εξετάστε τι έχει γίνει πρώτο στη ζωή σας.

Ο Θεός δεν είπε,

«Σταμάτα να δουλεύεις».

Δεν είπε,

«Αγνοήστε τις ευθύνες σας».

Δεν καταδίκασε τα σπίτια, τις καριέρες ή την παροχή για την οικογένειά τους.

Αντίθετα, καλούσε τον λαό Του πίσω στον εαυτό Του.

Γιατί η ευλογία χωρίς τον Ευλογητή δεν θα ικανοποιήσει ποτέ.

Η προμήθεια χωρίς την παρουσία του Θεού δεν θα φέρει ποτέ ειρήνη.

Και η επιτυχία χωρίς τον Θεό μπορεί ακόμα να αφήσει ένα άτομο άδειο.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι σήμερα συντονίζονται με τα λόγια του Αγγαίου.

Δουλεύουμε σκληρότερα.

Ωστόσο, όλα γίνονται πιο ακριβά.

Κερδίζουμε περισσότερα.

Ωστόσο, κατά κάποιο τρόπο έχουμε λιγότερα.

Παίρνουμε τον μισθό μας.

Και αναρωτιόμαστε πού πήγαν όλα.

Η ζωή μπορεί να μοιάζει σαν να βάζεις μισθούς σε μια τσάντα με τρύπες.

Αλλά η απάντηση του Θεού δεν ήταν απλώς οικονομική.

Η πρώτη του υπόσχεση είχε να κάνει με τη σχέση μαζί Του.

Όταν οι άνθρωποι ανταποκρίθηκαν με υπακοή, ο Θεός δεν είπε αμέσως:

«Θα σε κάνω πλούσιο».

Είπε:

Αγγ.α:13 ….Εγώ είμαι με σας, λέγει Κύριος.

Επειδή πριν ο Θεός αποκαταστήσει την αφθονία, αποκαθιστά την παρουσία Του.

Πριν αλλάξει τις συνθήκες, καλεί τις καρδιές πίσω στον εαυτό Του.

Και ίσως αυτό είναι το μήνυμα που χρειάζονται ορισμένοι από εμάς σήμερα.

Όχι ότι η δουλειά είναι περιττή.

Όχι ότι οι λογαριασμοί είναι φανταστικοί.

Όχι ότι οι οικονομικοί αγώνες είναι ασήμαντοι.

Αλλά ότι η βαθύτερη φτώχεια μας δεν βρίσκεται σε ένα άδειο πορτοφόλι.

Βρίσκεται στην προσπάθεια οικοδόμησης ζωής χωρίς τον Θεό στο κέντρο.

Γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τα πάντα και να νιώθει άδειος.

Αλλά αυτός που έχει τον Θεό κατέχει κάτι που ο πληθωρισμός δεν μπορεί να αυξήσει και οι περιστάσεις δεν μπορούν να αφαιρέσουν.

Και πριν ο Θεός πει: «Θα σε ευλογήσω»

Πρώτα λέει, «Είμαι μαζί σου».

Και η παρουσία Του είναι ο μόνος θησαυρός που δεν γλιστράει ποτέ μέσα από τις τρύπες της τσάντας.