Αρπαγή: πριν τη Θλίψη! (2)

 

Η εκκλησία δεν είναι υπό νόμο.

 

Ο Χριστός έγινε κατάρα για μας και μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου:

Γαλ.γ:10-14 Διότι όσοι είναι εξ έργων νόμου, υπό κατάραν είναι· επειδή είναι γεγραμμένον· Επικατάρατος πας όστις δεν εμμένει εν πάσι τοις γεγραμμένοις εν τω βιβλίω του νόμου, ώστε να πράξη αυτά. Ότι δε ουδείς δικαιούται διά του νόμου ενώπιον του Θεού, είναι φανερόν, διότι ο δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως, ο δε νόμος δεν είναι εκ πίστεως· αλλ' ο άνθρωπος ο πράττων αυτά θέλει ζήσει δι' αυτών.

Ο Χριστός εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών· διότι είναι γεγραμμένον· Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου. Διά να έλθη εις τα έθνη η ευλογία του Αβραάμ διά Ιησού Χριστού, ώστε να λάβωμεν την επαγγελίαν του Πνεύματος διά της πίστεως.

Γαλ.ε:18 Αλλ' εάν οδηγήσθε υπό του Πνεύματος, δεν είσθε υπό νόμον.

Ρωμ.ς:14 Διότι η αμαρτία δεν θέλει σας κυριεύσει· επειδή δεν είσθε υπό νόμον, αλλ' υπό χάριν.

Ο Παύλος εξηγεί στα παραπάνω εδάφια ότι η εκκλησία δεν είναι υπό νόμο, αλλά κάτω από την χάρη.

Όπως θα δούμε αργότερα, η κρίση θα αντικαταστήσει την χάρη στην «οικονομία της κρίσης» κατά τη διάρκεια της 7-ετούς Θλίψης.

 

Η εκκλησία δεν είναι στο σκοτάδι.

 

Ο Ιησούς είναι το φως του κόσμου και η εκκλησία Του είναι του φωτός και όχι του σκότους:

Ιωάν.η:12 Πάλιν λοιπόν ο Ιησούς ελάλησε προς αυτούς λέγων· Εγώ είμαι το φως του κόσμου· όστις ακολουθεί εμέ δεν θέλει περιπατήσει εις το σκότος, αλλά θέλει έχει το φως της ζωής.

Α’ Θεσ.ε:4,5 Αλλά σεις, αδελφοί, δεν είσθε εν σκότει, ώστε η ημέρα να σας καταφθάση ως κλέπτης· πάντες σεις είσθε υιοί φωτός και υιοί ημέρας. Δεν είμεθα νυκτός ουδέ σκότους.

Α’ Πέτρ.β:9,10 σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς· οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες.

Κολ.α:9-14 Διά τούτο και ημείς, αφ' ης ημέρας ηκούσαμεν, δεν παύομεν προσευχόμενοι διά σας και δεόμενοι να εμπλησθήτε από της επιγνώσεως του θελήματος αυτού μετά πάσης σοφίας και πνευματικής συνέσεως, διά να περιπατήσητε αξίως του Κυρίου, ευαρεστούντες κατά πάντα, καρποφορούντες εις παν έργον αγαθόν και αυξανόμενοι εις την επίγνωσιν του Θεού, ενδυναμούμενοι εν πάση δυνάμει κατά το κράτος της δόξης αυτού εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν, μετά χαράς ευχαριστούντες τον Πατέρα, όστις έκαμεν ημάς αξίους της μερίδος του κλήρου των αγίων εν τω φωτί, όστις ηλευθέρωσεν ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέφερεν εις την βασιλείαν του αγαπητού αυτού Υιού· εις τον οποίον έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος αυτού, την άφεσιν των αμαρτιών·

Φιλ.β:14-16 Πράττετε τα πάντα χωρίς γογγυσμών και αμφισβητήσεων, διά να γίνησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης, μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φωστήρες εν τω κόσμω, κρατούντες τον λόγον της ζωής, διά καύχημά μου εν τη ημέρα του Χριστού, ότι δεν έτρεξα εις μάτην ουδέ εις μάτην εκοπίασα.

Ο Ισραήλ προφανώς δεν μπορούσε να κοιτάξει το θείο φως. Φοβόντουσαν τον Θεό και ζήτησαν από τον Μωυσή να τους μιλήσει, αντί για τον Θεό (Έξοδ.κ:18-21).

Επίσης, ο Θεός "κρυβόταν" σε ένα σύννεφο ομίχλης,  γνόφου και σκότους από τον Ισραήλ κατά τη διάρκεια της «οικονομίας του νόμου» (Έξοδ.κ:21, Δευτ.δ:11, ε:22-23, Ψαλμ.ιη:11, Ψαλμ.97:2).

Οι Γραφές περιγράφουν την 7ετή περίοδο της κρίσης του Θεού σαν ημέρα σκότους (Ιωήλ β:1-2, Σοφον.α:14-15, Αμώς ε:18, Α’ Θες.ε:2-3), πράγμα που υποστηρίζει ότι η εκκλησία δεν θα είναι παρούσα κατά τη διάρκεια της Θλίψης, επειδή η εκκλησία δεν είναι του σκότους.

 

Το έργο του Αγίου Πνεύματος περιορίζει το κακό και την ανομία.

 

Τα εδάφια που ακολουθούν δείχνουν ότι στην «οικονομία της χάρης», το Άγιο Πνεύμα αναχαιτίζει το κακό και την ανομία, ελέγχοντας τον κόσμο περί αμαρτίας και δικαιοσύνης με την επακόλουθη κρίση όσων δεν ανήκουν στον Χριστό:

Ιωάν.ις:7,8 Εγώ όμως την αλήθειαν σας λέγω· συμφέρει εις εσάς να απέλθω εγώ. Διότι εάν δεν απέλθω, ο Παράκλητος δεν θέλει ελθεί προς εσάς· αλλ' αφού απέλθω, θέλω πέμψει αυτόν προς εσάς· και ελθών εκείνος θέλει ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως·

Α’ Ιωάν.γ:4-9 & 24 Πας όστις πράττει την αμαρτίαν πράττει και την ανομίαν, διότι η αμαρτία είναι η ανομία. Και εξεύρετε ότι εκείνος εφανερώθη διά να σηκώση τας αμαρτίας ημών, και αμαρτία εν αυτώ δεν υπάρχει. Πας όστις μένει εν αυτώ δεν αμαρτάνει· πας ο αμαρτάνων δεν είδεν αυτόν ουδέ εγνώρισεν αυτόν. Τεκνία, ας μη σας πλανά μηδείς· όστις πράττει την δικαιοσύνην είναι δίκαιος, καθώς εκείνος είναι δίκαιος· όστις πράττει την αμαρτίαν είναι εκ του διαβόλου, διότι απ' αρχής ο διάβολος αμαρτάνει. Διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου. Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού αμαρτίαν δεν πράττει, διότι σπέρμα αυτού μένει εν αυτώ· και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού….. Και όστις φυλάττει τας εντολάς αυτού μένει εν αυτώ, και αυτός εν εκείνω. Και εκ τούτου γνωρίζομεν ότι μένει εν ημίν, εκ του Πνεύματος το οποίον έδωκεν εις ημάς.

Στην «οικονομία του νόμου», ο Θεός συγκρατεί το κακό και την ανομία μέσω του νόμου.

Ο Θεός ελέγχει επίσης το κακό κάτω από τις οικονομίες του νόμου και της χάρης, θεσπίζοντας εξουσίες για να διατηρούν την τάξη (Ρωμ.ιγ:1-7).

Την περίοδο της Θλίψης, το κακό θα γίνει ανεξέλεγκτο και η ανομία θα αφθονεί, όπως φαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα:

Β’ Θεσ.β:5-10 Δεν ενθυμείσθε ότι ενώ ήμην έτι παρ' υμίν σας έλεγον ταύτα; Και τώρα γνωρίζετε εκείνο, το οποίον κωλύει αυτόν, ώστε να αποκαλυφθή εν τω εαυτού καιρώ· διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται, μόνον έως να εκβληθή εκ μέσου ο κωλύων τώρα· και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θέλει απολέσει με το πνεύμα του στόματος αυτού και θέλει εξαφανίσει με την επιφάνειαν της παρουσίας αυτού· όστις θέλει ελθεί κατ' ενέργειαν του Σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους και εν πάση απάτη της αδικίας μεταξύ των απολλυμένων, διότι δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας διά να σωθώσι·

Ως εκ τούτου, το Άγιο Πνεύμα θα αναστείλει το περιοριστικό έργο του στο να καταδικάζει τον κόσμο κατά την διάρκεια της Θλίψης.

Με άλλα λόγια, ο Θεός θα παραδώσει τον κόσμο σε αδόκιμο νου που θα τους οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κακία πάνω στην γη και θα ακολουθήσει η παγκόσμια κρίση, στην διάρκεια της Επταετίας:

Ρωμ.α:28-32 Και καθώς απεδοκίμασαν το να έχωσιν επίγνωσιν του Θεού, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νούν, ώστε να πράττωσι τα μη πρέποντα, πλήρεις όντες πάσης αδικίας, πορνείας, πονηρίας, πλεονεξίας, κακίας, γέμοντες φθόνου, φόνου, έριδος, δόλου, κακοηθείας· ψιθυρισταί, κατάλαλοι, μισόθεοι, υβρισταί, υπερήφανοι, αλαζόνες, εφευρεταί κακών, απειθείς εις τους γονείς, ασύνετοι, παραβάται συνθηκών, άσπλαγχνοι, αδιάλλακτοι, ανελεήμονες· οίτινες ενώ γνωρίζουσι την δικαιοσύνην του Θεού, ότι οι πράττοντες τα τοιαύτα είναι άξιοι θανάτου, ουχί μόνον πράττουσιν αυτά, αλλά και συνευδοκούσιν εις τους πράττοντας.

 

Ο Χριστός σφραγίζει την εκκλησία με το Άγιο Πνεύμα.

 

Η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος είναι ο αρραβώνας, η προκαταβολή της σωτηρίας μας, που μας διαβεβαιώνει για την μελλοντική λύτρωση:

Β’ Κορ.α:21,22 Ο δε βεβαιών ημάς μεθ' υμών εις Χριστόν και ο χρίσας ημάς είναι ο Θεός, όστις και εσφράγισεν ημάς και έδωκε τον αρραβώνα του Πνεύματος εν ταις καρδίαις ημών.

Εφεσ.α:13,14 εις τον οποίον και σεις ηλπίσατε, ακούσαντες τον λόγον της αληθείας, το ευαγγέλιον της σωτηρίας σας, εις τον οποίον και πιστεύσαντες εσφραγίσθητε με το Πνεύμα το Άγιον της επαγγελίας, όστις είναι ο αρραβών της κληρονομίας ημών, μέχρι της απολυτρώσεως του αποκτηθέντος λαού αυτού, εις έπαινον της δόξης αυτού.

Η σωτηρία είναι και πάντα θα είναι θέμα πίστης για όλες τις οικονομίες:

Ρωμ.δ:13-16 Επειδή η επαγγελία προς τον Αβραάμ ή προς το σπέρμα αυτού, ότι έμελλε να ήναι κληρονόμος του κόσμου, δεν έγεινε διά του νόμου, αλλά διά της δικαιοσύνης της εκ πίστεως. Διότι εάν ήναι κληρονόμοι οι εκ του νόμου, η πίστις εματαιώθη και κατηργήθη η επαγγελία· επειδή ο νόμος επιφέρει οργήν· διότι όπου δεν υπάρχει νόμος, ουδέ παράβασις υπάρχει. Διά τούτο εκ πίστεως η κληρονομία, διά να ήναι κατά χάριν, ώστε η επαγγελία να ήναι βεβαία εις άπαν το σπέρμα, ουχί μόνον το εκ του νόμου, αλλά και το εκ της πίστεως του Αβραάμ, όστις είναι πατήρ πάντων ημών,

Γαλ.β:15 Ημείς εκ γεννήσεως Ιουδαίοι όντες και ουχί εκ των εθνών αμαρτωλοί, εξεύροντες ότι δεν δικαιούται άνθρωπος εξ έργων νόμου ειμή διά πίστεως Ιησού Χριστού, και ημείς επιστεύσαμεν εις τον Ιησούν Χριστόν, διά να δικαιωθώμεν εκ πίστεως Χριστού και ουχί εξ έργων νόμου, διότι δεν θέλει δικαιωθή εξ έργων νόμου ουδείς άνθρωπος.

Αλλά μόνο στην «οικονομία της χάρης» βρίσκουμε διαβεβαίωση αιώνιας ασφάλειας με την σφράγιση του Αγίου Πνεύματος, αρραβώνας που διαβεβαιώνει για τον γάμο – κάτω από τον νόμο δεν υπήρχε τέτοια διαβεβαίωση.

Κατά την διάρκεια της «οικονομίας του νόμου», το Άγιο Πνεύμα κατοικούσε σε επιλεγμένους ανθρώπους: τους κριτές, τους προφήτες και άλλους για τον σκοπό του Θεού (Κριτ.γ:10, Α’ Σάμ.ις:13, Νεεμ.θ:30, Ζαχαρ.ζ:12).

Ωστόσο, αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν σφραγισμένοι, και δεν είχαν καμία διαβεβαίωση ότι το Άγιο Πνεύμα θα μείνει μαζί τους (Α’ Σαμ.ις:14, Ψαλμ.να:11-12, Ης.ξγ:10).

Αυτό δεν σήμαινε ότι θα μπορούσαν να χάσουν τη σωτηρία τους, καθώς η σωτηρία βασιζόταν πάντα σε μια σχέση διαθήκης (Λουκ.ι:25-37), αλλά δεν είχαν καμία διαβεβαίωση για την αιώνια ασφάλειά τους, όπως η εκκλησία έχει στην «οικονομία της χάρης».

Βλέπουμε στο Α’ Σάμ.ις:14 ότι το Άγιο Πνεύμα αναχώρησε από τον Βασιλιά Σαούλ. Αλλά ακριβώς πριν το θάνατό του, το πνεύμα του Σαμουήλ είπε στον Σαούλ ότι θα πέθαινε και θα τον ακολουθούσε την επόμενη μέρα (Α’ Σάμ.κη:19).

Νομίζω ότι είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι ο Σαμουήλ πέθανε σωσμένος. Έτσι, αν ο Σαούλ όταν πέθαινε θα ήταν μαζί με τον Σαμουήλ,  άρα ήταν κι αυτός σωσμένος, παρόλο που το Άγιο Πνεύμα τον είχε αφήσει.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης δεν είχαν ποτέ το Άγιο Πνεύμα να κατοικεί μέσα τους, αλλά ήταν σωσμένοι επειδή η σωτηρία είναι μια σχέση διαθήκης βασισμένη στην πίστη.

Αντίθετα, κατά την «οικονομία της χάρης», το Άγιο Πνεύμα όντως κατοικεί μέσα στους πιστούς και τους δίνει τη διαβεβαίωση της λύτρωσης.

Ρωμ.η:16,17 Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί με το πνεύμα ημών ότι είμεθα τέκνα Θεού. Εάν δε τέκνα και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, εάν συμπάσχωμεν, διά να γείνωμεν και συμμέτοχοι της δόξης αυτού.

Β’ Κορ.ε:2-6 Επειδή εν τούτω στενάζομεν, επιποθούντες να επενδυθώμεν το κατοικητήριον ημών το ουράνιον, αν και ενδυθέντες αυτό δεν θέλωμεν ευρεθή γυμνοί. Διότι όσοι είμεθα εν τούτω τω σκηνώματι στενάζομεν υπό το βάρος αυτού· επειδή θέλομεν ουχί να εκδυθώμεν, αλλά να επενδυθώμεν, διά να καταποθή το θνητόν υπό της ζωής. Εκείνος δε, όστις έπλασεν ημάς δι' αυτό τούτο, είναι ο Θεός, όστις και έδωκεν εις ημάς τον αρραβώνα του Πνεύματος. Έχοντες λοιπόν το θάρρος πάντοτε και εξεύροντες ότι ενόσω ενδημούμεν εν τω σώματι αποδημούμεν από του Κυρίου·

Λέει όμως η Γραφή, ότι στο τέλος της Θλίψης, ο Θεός θα εκχύσει το Πνεύμα Του στον Ισραήλ:

Ιωήλ β:28-29 Και μετά ταύτα θέλω εκχέει το πνεύμα μου επί πάσαν σάρκα· και θέλουσι προφητεύσει οι υιοί σας και αι θυγατέρες σας· οι πρεσβύτεροί σας θέλουσιν ενυπνιασθή ενύπνια, οι νεανίσκοι σας θέλουσιν ιδεί οράσεις. Και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις θέλω εκχέει το πνεύμά μου.

Ιεζ.λθ:29 και δεν θέλω κρύψει πλέον το πρόσωπόν μου απ' αυτών, διότι εξέχεα το πνεύμά μου επί τον οίκον Ισραήλ, λέγει Κύριος ο Θεός.

Ζαχ.ιβ:10 Και θέλω εκχέει επί τον οίκον Δαβίδ και επί τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ πνεύμα χάριτος και ικεσιών· και θέλουσιν επιβλέψει προς εμέ, τον οποίον εξεκέντησαν, και θέλουσι πενθήσει δι' αυτόν ως πενθεί τις διά τον μονογενή αυτού, και θέλουσι λυπηθή δι' αυτόν, ως ο λυπούμενος διά τον πρωτότοκον αυτού.

 

Πόνοι γέννας.

 

Καθώς η «οικονομία της Χάρης» πλησιάζει στο τέλος της, ο Ιησούς είπε ότι ο κόσμος θα βιώσει «ωδίνες» ή «πόνους γέννας» που οδηγούν στην Θλίψη και την επιστροφή Του:

Ματθ.κδ:6-8 Θέλετε δε ακούσει πολέμους και φήμας πολέμων· προσέχετε μη ταραχθήτε· επειδή πάντα ταύτα πρέπει να γείνωσιν, αλλά δεν είναι έτι το τέλος. Διότι θέλει εγερθή έθνος επί έθνος και βασιλεία επί βασιλείαν, και θέλουσι γείνει πείναι και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους· πάντα δε ταύτα είναι αρχή ωδίνων.

Στη φυσική γέννα, υπάρχουν πόνοι πριν γεννηθεί το μωρό. Οι πόνοι αυτοί συνήθως ξεκινούν αργά και υποφερτά, αλλά γίνονται όλο και πιο έντονοι, πιο συχνοί, και λιγότερο διαχειρίσιμοι πλησιάζοντας στην γέννηση του μωρού.

Καθώς οι πόνοι γέννας που περιγράφονται από τον Ιησού γίνονται όλο και πιο έντονοι, θα ξέρουμε ότι το τέλος πλησιάζει όλο και πιο πολύ.

Είναι προφανές ότι ο κόσμος έχει βιώσει «πόνους γέννας» κατά διαστήματα. Το μεγαλύτερο μέρος τους ήταν διαχειρίσιμο, ωστόσο όλοι μπορούμε να δούμε ότι χειροτερεύουν, αλλά σίγουρα δεν είμαστε ακόμα στη θλίψη.

Όπως θα σας πουν πολλές μητέρες, οι περισσότεροι πόνοι γέννας είναι υποφερτοί μέχρι ένα ορισμένο σημείο που ονομάζεται «πέρασμα». Αυτό είναι βασικά το «σημείο χωρίς επιστροφή», όπου οι πόνοι γίνονται σχεδόν αφόρητοι, συνήθως για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ακριβώς πριν γεννηθεί το μωρό.

Κατά τον ίδιο τρόπο, θα υπάρξει ένα «Πέρασμα» σε συγκεκριμένες κρίσεις που δίνονται από τον ίδιο τον Χριστό στη Θλίψη που θα γίνουν αβάσταχτες σε όσους τις βιώνουν.

Αυτοί οι πόνοι γέννας είναι οι φυσικές εκδηλώσεις της γης και οι άνθρωποι που στενάζουν κάτω από την αυξανόμενη αμαρτία στον κόσμο, περιμένουν την λύτρωση όταν ο Χριστός επιστρέψει:

Ρωμ.η:22,23 Επειδή εξεύρομεν ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συναγωνιά έως του νύν· και ουχί μόνον αυτή, αλλά και αυτοί οίτινες έχομεν την απαρχήν του Πνεύματος, και ημείς αυτοί στενάζομεν εν εαυτοίς περιμένοντες την υιοθεσίαν, την απολύτρωσιν του σώματος ημών.

Προσέξτε τον παραλληλισμό των πόνων γέννας στην επί του όρους ομιλία του Ιησού, με τις κρίσεις των σφραγίδων στην Αποκ.ς.

Η πόνοι θα ξεκινήσουν στις έσχατες μέρες σε τοπική κλίμακα και θα αυξηθούν καταλήγοντας σε συγκεκριμένες κρίσεις από τον Θεό με παγκόσμιες συνέπειες κατά τη διάρκεια της Θλίψης:

 

Τοπικοί πόνοι γέννας	Παγκόσμια κρίση των σφραγίδων
Πολλοί ψευδόχριστοι Ματθ.κδ:4-5,11, Μάρκ.ιγ:5-6, Λουκ.κα:8	1η σφραγίδα Ο απόλυτος ψευδόχριστος, ο Αντίχριστος. Αποκ.ς:1-2
Πόλεμοι και φήμες πολέμων Ματθ.κδ:6-7, Μάρκ.ιγ:7-8, Λουκ.κα:9	2η σφραγίδα Παγκόσμιος πόλεμος. Αποκ.ς:3-4
Πείνα, λοιμός και προβλήματα σε διάφορα μέρη Ματθ.κδ:7-8, Μάρκ.ιγ:8, Λουκ.κα:11	3η & 4η σφραγίδα Παγκόσμια ελάττωση πληθυσμού. Το ¼ της γης θανατώνεται Αποκ.ς:5-8
Διωγμός και μαρτύρια κάποιων αγίων Ματθ.κδ:9,13 & Μάρκ.ιγ:9-13	5η σφραγίδα Ανεξέλεγκτη σφαγή αγίων Αποκ.ς:9-11
Σεισμοί σε διάφορα μέρη Ματθ.κδ:7, Μάρκ.ιγ:8, Λουκ.κα:11	6η σφραγίδα Οργή του Αρνίου παγκόσμιος σεισμός Αποκ.ς:12-17

 

Αν και παρόμοιες, υπάρχουν κάποιες σημαντικές διαφορές μεταξύ των πόνων πριν από τη Θλίψη και των κρίσεων κατά τη διάρκεια της Θλίψης.

Μια διαφορά που έχει ήδη επισημανθεί, είναι ότι σήμερα οι πόνοι είναι τοπικοί, αλλά στην «οικονομία της κρίσης» θα έχουν παγκόσμιες συνέπειες.

Πολλοί απ’ αυτούς τους πόνους γέννας αρχίζουν να έχουν κάποια παγκόσμια αποτελέσματα - ιδιαίτερα στα οικονομικά, αλλά όχι στο σημείο ότι τα έθνη έχουν καταργήσει τις οικονομίες τους για ένα ενιαίο παγκόσμιο νόμισμα ακόμα.

Με άλλα λόγια, οι πόνοι δεν αυξάνονται μόνο σε συχνότητα και ένταση, αλλά επηρεάζουν και μεγαλύτερα μέρη του κόσμου από ό,τι πριν.

Αυτό είναι ένα σημάδι ότι πλησιάζουμε γρήγορα στην περίοδο της Θλίψης, επειδή οι πρόσφατες μεγαλύτερης κλίμακας πόνοι θα οδηγήσουν τελικά στο παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό σύστημα του Αντίχριστου, που θα κυβερνήσει τον κόσμο (Αποκ.ιγ).

Μια άλλη διαφορά μεταξύ των πόνων της γέννας και των κρίσεων των σφραγίδων, είναι ότι κατά τη διάρκεια της Θλίψης δεν υπάρχει αυτοσυγκράτηση στο κακό, όπως είδαμε λίγο παραπάνω.

Και σαν να μην είναι αρκετές οι συνέπειες του ανεξέλεγκτου κακού, για να καταστραφούν οι άνθρωποι, ο Θεός θα εκχύσει την οργή του πάνω τους (Αποκ.ς:17).

Η κατάσταση θα γίνει αφόρητη σε σημείο που οι περισσότεροι άνθρωποι που μπαίνουν στην περίοδο της Θλίψης δεν θα επιβιώσουν.

Κατά την «οικονομία της χάρης», το κακό ακόμα συγκρατείται και ο Θεός ελέγχει τους πόνους της γέννας.

Ωστόσο, οι συνέπειες της αμαρτίας και των φυσικών καταστροφών πέφτουν και στο δίκαιο και στον άδικο όπως οι ευλογίες της βροχής (Ματθ.ε:45).

Εν τω μεταξύ, όταν συμβαίνουν καταστροφικά γεγονότα σήμερα, βλέπουμε ότι ο Θεός δείχνει τη χάρη και το έλεός του με παροχή βοήθειας και του ευαγγελίου σε εκείνα τα μέρη που δεν μπορούν να αναρρώσουν από μόνα τους.

Οι καταστροφές από τους πόνους γέννας είναι το ξύπνημα που χρειάζονται κάποιοι πριν αποφασίσουν να δεχτούν τον Χριστό σαν Σωτήρα τους.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η προμήθεια βοήθειας γίνεται όλο και λιγότερη λόγω της «κόπωσης από τις καταστροφές».

Αυτό οφείλεται στην αύξηση των φυσικών καταστροφών, εκτός από τις οικονομικές που έχουν πλήξει τα περισσότερα μέρη του κόσμου, τελευταία.

Αυτό είναι ένα άλλο σημάδι ότι πλησιάζουμε γρήγορα την «οικονομία της κρίσης» στην περίοδο της Θλίψης.

Κατά τη διάρκεια της Θλίψης, το αχαλίνωτο κακό και η αυξανόμενη απελπισία θα υπερτερούν της συμπόνιας για τους περισσότερους που βρίσκονται στη μέση της αναταραχής και της κρίσης του Θεού.