Αρπαγή: πριν τη Θλίψη! (1)

Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να δείξει Γραφικά ότι η Αρπαγή της εκκλησίας θα γίνει πριν από την 7ετή περίοδο της Θλίψης.

Αρπαγή, είναι το γεγονός που θα λάβει χώρα όταν ο Ιησούς καλέσει την εκκλησία να Τον συναντήσει στον αέρα, όταν θα την πάει στο σπίτι του Πατέρα Του στους ουρανούς, ενώ τα σώματά τους έχουν μεταμορφωθεί σε ένδοξα, άφθαρτα, αιώνια σώματα, όπως βλέπουμε στα παρακάτω εδάφια:

Ιωάν.ιδ:1-3 Ας μη ταράττηται η καρδία σας· πιστεύετε εις τον Θεόν, και εις εμέ πιστεύετε. Εν τη οικία του Πατρός μου είναι πολλά οικήματα· ει δε μη, ήθελον σας ειπεί· υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον· και αφού υπάγω και σας ετοιμάσω τόπον, πάλιν έρχομαι και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, διά να είσθε και σεις, όπου είμαι εγώ.

Α’ Θεσ.δ:13-17 Δεν θέλω δε να αγνοήτε, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, διά να μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα. Διότι εάν πιστεύωμεν ότι ο Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού θέλει φέρει μετ' αυτού. Διότι τούτο σας λέγομεν διά του λόγου του Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες, όσοι απομένομεν εις την παρουσίαν του Κυρίου, δεν θέλομεν προλάβει τους κοιμηθέντας· επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου.

Α’ Κορ.ιε:51-53 Ιδού, μυστήριον λέγω προς εσάς· πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή, εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή. Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν.

Όσον αφορά στον καθορισμό του χρόνου της Αρπαγής, είναι εύκολο να πάρουμε τα πράγματα έξω από το πλαίσιό τους, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε διαφορετικές απόψεις του χρόνου της Αρπαγής.

Είναι επίσης εύκολο να χαθούμε σ’ ένα ωκεανό εδαφίων, που μπορεί να οδηγήσει σε απογοήτευση και αποφυγή των προφητικών Γραφών.

Και οι δύο προσεγγίσεις μπορεί να γίνουν αιτία να χάσουμε τις ευλογίες που έχουν υποσχεθεί σε όσους μελετάνε τις προφητικές Γραφές:

Αποκ.α:3 Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον.

Αντί να αντιμετωπίσουμε κάθε θέμα ξεχωριστά, θα στηρίξουμε το θέμα της Αρπαγής πριν από την Θλίψη, στο φως της ροής των γεγονότων των εσχάτων ημερών.

Δηλαδή, από την εποχή μετά τον σταυρό μέχρι να αρχίσει η αιωνιότητα.

Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να δούμε την Αρπαγή στο πλαίσιο των υπόλοιπων γεγονότων των εσχάτων ημερών, που θα μας δείξει ότι η αρπαγή της εκκλησίας πριν από τη Θλίψη είναι ο σωστός χρόνος που έχει νόημα σύμφωνα με το λόγο του Θεού.

Υπάρχουν μερικά τμήματα σ’ αυτή τη μελέτη που δεν συνδέονται απαραίτητα απευθείας με την Αρπαγή.

Ωστόσο, είναι σημαντικά για να συνδέσουν το χρονοδιάγραμμα των γεγονότων που υποστηρίζουν την Αρπαγή πριν από την έναρξη της Θλίψης.

Ελπίζω ότι όχι μόνο θα βεβαιωθείς από αυτή τη μελέτη για την  «μακαρίαν ελπίδα» μας (Τίτος β:13), δηλαδή την Αρπαγή πριν από την Θλίψη, αλλά και ότι θα αποκτήσεις μια καλύτερη κατανόηση των προφητικών Γραφών και πώς συνδέονται μεταξύ τους. Ας ξεκινήσουμε!

 

Μετά τον σταυρό

 

Ο Χριστός είναι ο πρώτος καρπός της ανάστασης μας:

Οι «απαρχές» είναι οι πρώτοι ώριμοι καρποί της συγκομιδής που έδινε ο Ισραήλ στον Κύριο, σαν προσφορά λατρείας:

Δευτ.κς:1-3, 10 Και όταν εισέλθης εις την γην, την οποίαν Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε κληρονομίαν, και κατακληρονομήσης αυτήν και κατοικήσης εν αυτή, τότε θέλεις λάβει από της απαρχής πάντων των καρπών της γης, τους οποίους συνάξης εκ της γης σου, την οποίαν Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε, και θέλεις βάλει αυτήν εις καλάθιον, και θέλεις υπάγει εις τον τόπον, όντινα εκλέξη Κύριος ο Θεός σου διά να κατοικίση εκεί το όνομα αυτού. Και θέλεις υπάγει προς τον ιερέα, τον όντα κατ' εκείνας τας ημέρας, και θέλεις ειπεί προς αυτόν, Αναγγέλλω σήμερον προς Κύριον τον Θεόν σου, ότι εισήλθον εις την γην, την οποίαν ο Κύριος ώμοσε προς τους πατέρας ημών να δώση εις ημάς…. και τώρα, ιδού, έφερα τας απαρχάς των καρπών της γης, την οποίαν συ, Κύριε έδωκας εις εμέ. Και θέλεις καταθέσει αυτάς ενώπιον Κυρίου του Θεού σου, και θέλεις προσκυνήσει ενώπιον Κυρίου του Θεού σου.

Η λέξη «απαρχές» υπονοεί ότι η υπόλοιπη σοδειά θα ακολουθήσει αργότερα. Η ανάσταση του Χριστού σε αιώνια ζωή, μετά που πέθανε στο σταυρό, είναι η απαρχή μιας τελευταίας συγκομιδής ψυχών ή αυτοί που θα ζωοποιηθούν εν Χριστώ:

Α’ Κορ.ιε:20-24 Αλλά τώρα ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών, έγεινεν απαρχή των κεκοιμημένων. Διότι επειδή ο θάνατος ήλθε δι' ανθρώπου, ούτω και δι' ανθρώπου η ανάστασις των νεκρών. Επειδή καθώς πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ, ούτω και πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ. Έκαστος όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν· ο Χριστός είναι η απαρχή, έπειτα όσοι είναι του Χριστού εν τη παρουσία αυτού·  Ύστερον θέλει είσθαι το τέλος, όταν παραδώση την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα, όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν.

Στο παραπάνω απόσπασμα, ο Παύλος δείχνει ότι η ανάσταση της εκκλησίας συμβαίνει σε κάποιο σημείο μεταξύ της ανάστασης του Χριστού και της αρχής της Χιλιετούς Βασιλείας, όταν ο Χριστός κυβερνά την Γη μετά την Θλίψη. Θα δούμε τον χρόνο της ανάστασης της εκκλησίας αργότερα.

 

Η περίοδος της εκκλησίας

 

Η οικονομία της χάρης:

Σε όλη τη Βίβλο, ο Θεός ασχολείται με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων με διαφορετικούς τρόπους. Προκειμένου να κατανοήσουμε πλήρως πώς ο Θεός ασχολείται με κάθε ομάδα, πρέπει πρώτα να συζητήσουμε μία από τις σημαντικότερες έννοιες στη μελέτη των προφητικών γραφών - τη διδασκαλία των οικονομιών.

Ο Θεός μεταχειρίζεται διαφορετικές ομάδες ανθρώπων διαφορετικά σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας.

Με άλλα λόγια, έχει διαφορετικά σύνολα κανόνων για κάθε οικονομία και για κάθε ομάδα ανθρώπων.

Ο Παύλος δίδαξε για την «οικονομία της Χάρης» στην Εφεσίους:

Εφεσ.γ:1-7 Διά τούτο εγώ ο Παύλος, ο δέσμιος του Ιησού Χριστού υπέρ υμών των εθνικών, επειδή ηκούσατε την οικονομίαν της χάρης του Θεού της δοθείσης εις εμέ υπέρ υμών, ότι δι' αποκαλύψεως εφανέρωσεν εις εμέ το μυστήριον, καθώς προέγραψα συντόμως, εξ ων δύνασθε αναγινώσκοντες να νοήσητε την εν τω μυστηρίω του Χριστού γνώσιν μου, το οποίον εν άλλαις γενεαίς δεν εγνωστοποιήθη εις τους υιούς των ανθρώπων, καθώς τώρα απεκαλύφθη διά Πνεύματος εις τους αγίους αυτού αποστόλους και προφήτας, να ήναι τα έθνη συγκληρονόμα και σύσσωμα και συμμέτοχα της επαγγελίας αυτού εν τω Χριστώ διά του ευαγγελίου, του οποίου έγεινα υπηρέτης κατά την δωρεάν της χάρης του Θεού, την δοθείσαν εις εμέ κατά την ενέργειαν της δυνάμεως αυτού.

Ο Θεός ασχολήθηκε με τον Ισραήλ διαφορετικά, κάτω από τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, απ’ ότι ασχολείται με την εκκλησία στην «οικονομία της χάρης», μια εποχή στην ανθρώπινη ιστορία που ο Θεός επέλεξε να εκχύσει το έλεός Του και την χάρη Του χωρίς το βάρος του Νόμου.

Η «οικονομία της Χάρης» ξεκίνησε στον σταυρό, όπου τελείωσε η «οικονομία του νόμου»:

Κολ.β:13,14 Και εσάς, όντας νεκρούς εις τα αμαρτήματα και την ακροβυστίαν της σαρκός σας, συνεζωοποίησε μετ' αυτού, συγχωρήσας εις εσάς πάντα τα πταίσματα, εξαλείψας το καθ' ημών χειρόγραφον, συνιστάμενον εις διατάγματα, το οποίον ήτο εναντίον εις ημάς, και αφήρεσεν αυτό εκ του μέσου, προσηλώσας αυτό επί του σταυρού· 

Στην αρχή της «οικονομίας της χάρης», το ενδιαφέρον του Θεού μετατοπίστηκε στην εκκλησία αφού ο Ισραήλ απέρριψε τον Χριστό.

Σε μια μελλοντική οικονομία, ο Θεός θα ασχοληθεί και πάλι με τον Ισραήλ:

Ρωμ.θ:22,26 Τι δε, αν ο Θεός, θέλων να δείξη την οργήν αυτού και να κάμη γνωστήν την δύναμιν αυτού, υπέφερε μετά πολλής μακροθυμίας σκεύη οργής κατεσκευασμένα εις απώλειαν, και διά να γνωστοποιήση τον πλούτον της δόξης αυτού επί σκεύη ελέους, τα οποία προητοίμασεν εις δόξαν, ημάς τους οποίους εκάλεσεν ουχί μόνον εκ των Ιουδαίων αλλά και εκ των εθνών; Καθώς και εν τω Ωσηέ λέγει· Θέλω καλέσει λαόν μου τον ου λαόν μου, και ηγαπημένην την ουκ ηγαπημένην· και εν τω τόπω, όπου ερρέθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλουσι καλεσθή υιοί Θεού ζώντος.

Ο Θεός θα επιστρέψει πίσω στον Ισραήλ κατά τη διάρκεια της Θλίψης, περίοδο κρίσης και οργής:

Ιερ.λ7-11 Ουαί· διότι μεγάλη είναι η ημέρα εκείνη· ομοία αυτής δεν υπήρξε και είναι καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ· πλην θέλει σωθή εξ αυτής. Και εν τη ημέρα εκείνη, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, θέλω συντρίψει τον ζυγόν αυτού από του τραχήλου σου και θέλω διασπάσει τα δεσμά σου και ξένοι δεν θέλουσι πλέον καταδουλώσει αυτόν· αλλά θέλουσι δουλεύει Κύριον τον Θεόν αυτών και Δαβίδ τον βασιλέα αυτών, τον οποίον θέλω αναστήσει εις αυτούς. Συ δε μη φοβού, δούλέ μου Ιακώβ, λέγει Κύριος· μηδέ δειλιάσης, Ισραήλ· διότι, ιδού, θέλω σε σώσει από του μακρυνού τόπου και το σπέρμα σου από της γης της αιχμαλωσίας αυτών· και ο Ιακώβ θέλει επιστρέψει και θέλει ησυχάσει και αναπαυθή και δεν θέλει υπάρχει ο εκφοβών. Διότι εγώ είμαι μετά σου, λέγει Κύριος, διά να σε σώσω· και αν κάμω συντέλειαν πάντων των εθνών όπου σε διεσκόρπισα, εις σε όμως δεν θέλω κάμει συντέλειαν, αλλά θέλω σε παιδεύσει εν κρίσει και δεν θέλω όλως σε αθωώσει.

Δεν έχει υπάρξει ακόμη μια οικονομία που να χαρακτηρίζεται έντονα από την κρίση του Θεού, αν και ο Θεός έχει κρίνει έθνη σε όλες τις οικονομίες.

Όπως φαίνεται σε όλη την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός πρώτα τιμωρεί τα έθνη μέσω «θλίψεων», όπως ξηρασία, λιμό και μάχαιρα, για να τους φέρει σε μετάνοια (Δευτ.ια).

Όταν η τιμωρία δεν φέρνει αποτέλεσμα, ο Θεός παραδίδει τους ανθρώπους στις επιθυμίες της καρδιάς τους, όπου η ειδωλολατρία, η σεξουαλική ακολασία - ιδιαίτερα η ομοφυλοφιλία, και άλλες ανομίες καταλαμβάνουν το έθνος καθώς ο Θεός σηκώνει το χέρι προστασίας Του (Ρωμ.α).

Όταν οι ανομίες του έθνους φθάσουν στο πλήρες, ο Θεός εκχέει την οργή   Του, καταστρέφοντας και σηκώνοντας τους ανθρώπους από την γη για να την καθαρίσει:

Γέν.ιε:16 εν δε τη τετάρτη γενεά θέλουσιν επιστρέψει εδώ· διότι ακόμη δεν ανεπληρώθη η ανομία των Αμορραίων.

Ιερ.κε:12 Και όταν συμπληρωθώσι τα εβδομήκοντα έτη, θέλω ανταποδώσει επί τον βασιλέα της Βαβυλώνος και επί το έθνος εκείνο, λέγει Κύριος, την ανομίαν αυτών, και επί την γην των Χαλδαίων, και θέλω καταστήσει αυτήν ερήμωσιν αιώνιον.

Αυτό το μοντέλο βρίσκεται σε όλες τις οικονομίες τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, για ανθρώπους που ήταν ή δεν ήταν κάτω από τον νόμο του Μωυσή (Λευιτ.ιη, κ, Ρωμ.α).

Κάθε οικονομία τελειώνει με κρίση. Ωστόσο, κατά την 7ετή Θλίψη, ο Θεός δεν θα κρίνει ξεχωριστά έθνη - θα κρίνει τον κόσμο.

Έτσι, η «οικονομία της κρίσης» είναι μια περίοδος παγκόσμιας κρίσης.

Στα επόμενα τμήματα, θα συζητήσουμε περαιτέρω τις διαφορές μεταξύ των οικονομιών του νόμου, της χάρης και της κρίσης.

    · Η οικονομία του νόμου κάλυπτε το διάστημα από τον Μωυσή μέχρι το σταυρό του Χριστού

     · Η οικονομία της χάρης καλύπτει τον χρόνο από το σταυρό μέχρι τη Μ. Θλίψη

      · Η οικονομία της κρίσης καλύπτει την 7ετή Μ. Θλίψη.

Αυτή η συζήτηση των οικονομιών θα βάλει τα θεμέλια για να κατανοήσουμε γιατί η Αρπαγή της εκκλησίας πρέπει να συμβεί πριν από την έναρξη της Θλίψης.

 

Ο Χριστός συμφιλίωσε και αγίασε την εκκλησία:

 

Ο Χριστός συμφιλίωσε και αγίασε την εκκλησία μέσω της θυσίας Του πάνω στο σταυρό, καθιστώντας την εκκλησία δίκαιη ενώπιον του Θεού κατά την «οικονομία της χάρης», όπως φαίνεται στα ακόλουθα εδάφια:

Εβρ.ιγ:12 Όθεν και ο Ιησούς, διά να αγιάση τον λαόν διά του ιδίου αυτού αίματος, έξω της πύλης έπαθεν.

Α’ Ιωάν.α:7 εάν όμως περιπατώμεν εν τω φωτί, καθώς αυτός είναι εν τω φωτί, έχομεν κοινωνίαν μετ' αλλήλων, και το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας.

Εφεσ.ε:25-27 Οι άνδρες, αγαπάτε τας γυναίκάς σας, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την εκκλησίαν και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ αυτής, διά να αγιάση αυτήν, καθαρίσας με το λουτρόν του ύδατος διά του λόγου, διά να παραστήση αυτήν εις εαυτόν ένδοξον εκκλησίαν, μη έχουσαν κηλίδα ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων, αλλά διά να ήναι αγία και άμωμος.

Φιλ.γ:9 και να ευρεθώ εν αυτώ μη έχων ιδικήν μου δικαιοσύνην την εκ του νόμου, αλλά την διά πίστεως του Χριστού, την δικαιοσύνην την εκ Θεού διά της πίστεως,

Κατά την διάρκεια της «οικονομίας του νόμου», ο Ισραήλ έπρεπε να θυσιάσει για να εξιλεωθεί για την ανομία τους μέχρι που ο Ιησούς πέθανε στον σταυρό (Ησαΐας νγ).

Αλλά ο Ισραήλ απέρριψε τον Ιησού σαν Μεσσία τους και θα περάσει μέσα από μια περίοδο κρίσης στην 7ετή Θλίψη, πριν δεχτούν σαν έθνος το έργο της εξιλέωσης του Χριστού:

Ησ.ξδ:6,7 Πάντες τωόντι εγείναμεν ως ακάθαρτον πράγμα, και πάσα η δικαιοσύνη ημών είναι ως ρυπαρόν ιμάτιον· διά τούτο επέσαμεν πάντες ως το φύλλον, και αι ανομίαι ημών αφήρπασαν ημάς ως ο άνεμος. Και δεν υπάρχει ο επικαλούμενος το όνομά σου, ο εγειρόμενος διά να πιασθή από σού· διότι έκρυψας το πρόσωπόν σου αφ' ημών και ηφάνισας ημάς διά της χειρός των ανομιών ημών.

Ησ.ξδ:9,10 Μη οργίζου σφόδρα, Κύριε, μηδέ ενθυμού πάντοτε την ανομίαν· και τώρα επίβλεψον, δεόμεθα· λαός σου είμεθα πάντες. Αι άγιαι πόλεις σου έγειναν έρημοι, η Σιών έγεινεν έρημος, η Ιερουσαλήμ ηρημωμένη.

Ζαχ.ιβ:9,10 Και εν τη ημέρα εκείνη θέλω ζητήσει να εξολοθρεύσω πάντα τα έθνη τα ερχόμενα κατά της Ιερουσαλήμ. Και θέλω εκχέει επί τον οίκον Δαβίδ και επί τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ πνεύμα χάρης και ικεσιών· και θέλουσιν επιβλέψει προς εμέ, τον οποίον εξεκέντησαν, και θέλουσι πενθήσει δι' αυτόν ως πενθεί τις διά τον μονογενή αυτού, και θέλουσι λυπηθή δι' αυτόν, ως ο λυπούμενος διά τον πρωτότοκον αυτού.

Ζαχ.ιγ:8,9 Και εν πάση τη γη, λέγει Κύριος, δύο μέρη θέλουσιν εξολοθρευθή εν αυτή και εκλείψει, το δε τρίτον θέλει εναπολειφθή εν αυτή. Και θέλω περάσει το τρίτον διά πυρός· και θέλω καθαρίσει αυτούς ως καθαρίζεται το αργύριον, και θέλω δοκιμάσει αυτούς ως δοκιμάζεται το χρυσίον· αυτοί θέλουσιν επικαλεσθή το όνομά μου κα εγώ θέλω εισακούσει αυτούς· θέλω ειπεί, ούτος είναι λαός μου· και αυτοί θέλουσιν ειπεί, Ο Κύριος είναι ο Θεός μου.

Αποδεχόμενοι τον Ιησού σαν Μεσσία, ο Ισραήλ θα κάνει «εξιλέωσιν περί της ανομίας», που είναι ένας από τους σκοπούς της 7ετούς Θλίψης:

Δαν.θ:24 Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι, και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος και να σφραγισθή όρασις και προφητεία και να χρισθή ο Άγιος των αγίων.

Έτσι βλέπουμε ότι η 7ετής θλίψη είναι μια «οικονομία κρίσης» και είναι επίσης γνωστή σαν «η 70^η εβδομάδα του Δανιήλ», την οποία θα συζητήσουμε αργότερα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ