ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ (8)

 

24.     Ο Θεός έχει κάνει σαφή διάκριση μεταξύ εκκλησίας και Ισραήλ.

 

Η ύστατη αρχή που σχετίζεται με την θέση ότι η Αρπαγή θα συμβεί πριν από την Θλίψη, είναι η βιβλική αλήθεια ότι το ιστορικό πρόγραμμα του Θεού, περιλαμβάνει δύο λαούς, τον Ισραήλ και την Εκκλησία.

Ενώ η βάση της σωτηρίας (η χάρη του Θεού) είναι πάντα η ίδια για τον Εβραίο και τον Εθνικό, το προφητικό πρόγραμμα του Θεού έχει δύο ξεχωριστές πτυχές.

Επί του παρόντος, το σχέδιο του Θεού για το Ισραήλ είναι σε αναμονή μέχρι να ολοκληρώσει τον τρέχοντα σκοπό Του με την Εκκλησία και να αρπάξει την νύφη Του στον ουρανό.

Μόνο η θέση της Αρπαγής πριν από την Θλίψη, παρέχει ένα σκοπό για την έννοια της αρπαγής. Αυτός ο σκοπός είναι να μετακινηθεί η Εκκλησία με την Αρπαγή, ώστε ο Θεός να μπορέσει να ολοκληρώσει τις μισοτελειωμένες δουλειές Του με το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της επταετούς περιόδου της Θλίψης.

Ως εκ τούτου, αν κάποιος δεν διακρίνει μεταξύ των εδαφίων που έχουν να κάνουν με τον Θεό και το Ισραήλ από εκείνα που προορίζονται για την εκκλησία, τότε υπάρχει μια ακατάλληλη σύγχυση των δύο προγραμμάτων.

Δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το ιστορικό σχέδιο του Θεού έχει μια πολυποίκιλη πτυχή (Εφες.γ:10) που έχει να κάνει με το Ισραήλ και την Εκκλησία. Αν οι ανθρώπινοι που γράφουν μυθιστορήματα μπορούν να υφαίνουν πολλαπλές πλοκές στις ιστορίες τους, τότε γιατί να μην μπορεί ο Μεγάλος Σχεδιαστής του σύμπαντος και της ιστορίας να κάνει το ίδιο πράγμα;

Αυτοί που ανακατεύουν το σχέδιο του Θεού για το Ισραήλ με το σχέδιο του Θεού για την εκκλησία, καταστρέφουν μια σημαντική βάση για την προ Θλίψης αρπαγή.

Η Αγία Γραφή διδάσκει καθαρά ότι η εκκλησία και το Ισραήλ έχουν από πολλές απόψεις διαφορετικά προγράμματα στο πλαίσιο του ενιαίου σχεδίου του Θεού, ακόμη αν και οι δύο σώζονται με τον ίδιο τρόπο.

Όσο περισσότερο αναγνωρίζει κανείς την βιβλική διάκριση μεταξύ Ισραήλ και εκκλησίας, τόσο πιο καθαρά μπορεί να δει το ξεχωριστό σχέδιο του Θεού για κάθε ομάδα.

Αν το Ισραήλ και η εκκλησία δεν διακρίνονται, τότε δεν υπάρχει καμία βάση για να δούμε κάποιο μέλλον για το Ισραήλ ή για την εκκλησία σαν τον νέο και μοναδικό λαό του Θεού.

Εάν το Ισραήλ και η εκκλησία συγχωνευθούν σε ένα ενιαίο πρόγραμμα, τότε οι υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης για το Ισραήλ, δεν θα εκπληρωθούν ποτέ, καθώς κάποιοι θεολόγοι θεωρούν ότι αυτές οι υποσχέσεις εκπληρώνονται πνευματικά στην εκκλησία.

Η συγχώνευση του προορισμού του Ισραήλ στην εκκλησία όχι μόνο κάνει ένα αυτό που οι Γραφές φανερώνουν σαν δύο, αλλά επίσης αφαιρεί την ανάγκη για μελλοντική αποκατάσταση του αρχικά εκλεκτού λαού του Θεού, προκειμένου να εκπληρωθεί κυριολεκτικά η υπόσχεσή Του ότι μια μέρα θα είναι το κεφάλι και όχι η ουρά (Δευτ.κη:13).

Όσο περισσότερο οι πιστοί βλέπουν ότι υπάρχει ένα ξεχωριστό σχέδιο για το Ισραήλ και ένα ξεχωριστό σχέδιο για την εκκλησία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούν ότι, όταν η Καινή Διαθήκη μιλάει στην εκκλησία, περιγράφει ένα ξεχωριστό προορισμό και ελπίδα γι’ αυτήν.

Η εκκλησία γίνεται πιο ξεχωριστή στο σχέδιο του Θεού. Το μέλλον του Ισραήλ περιλαμβάνει την επταετή θλίψη, και στη συνέχεια λίγο πριν από την επιστροφή του Χριστού στην Ιερουσαλήμ, θα αναγνωρίσει τον Ιησού σαν Μεσσία του. . . . Από την άλλη πλευρά, η ξεχωριστή ελπίδα για την εκκλησία είναι η επιστροφή του Χριστού ανά πάσα στιγμή.

Έτσι, η διάκριση μεταξύ Ισραήλ και εκκλησίας, όπως διδάσκεται στη Βίβλο, δίνει βάση υποστήριξης για την Αρπαγή πριν από την Θλίψη. Αυτοί που συγχωνεύουν τα δύο προγράμματα δεν μπορούν λογικά να υποστηρίξουν τα βιβλικά επιχειρήματα για Αρπαγή πριν από την Θλίψη.

Στην Αποκάλυψη, τα κεφ.δ-κβ, περιγράφουν την Θλίψη με μεγάλη λεπτομέρεια και εστιάζουν στον Ισραήλ και τα άπιστα έθνη.

Στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, βρίσκουμε την προφητεία των εβδομήντα εβδομάδων, που είναι σημαντική για την κατανόηση των έσχατων καιρών, επειδή κι αυτή εστιάζει στο Ισραήλ και τα έθνη.

Η περίοδος της εκκλησίας είναι στο κενό ανάμεσα στην 69^η εβδομάδα (εβδομάδα ετών) και την 70^η εβδομάδα της προφητείας του Δανιήλ. Η εκκλησία δεν αναφέρεται στην 70^η εβδομάδα του Δανιήλ, που είναι επίσης γνωστή σαν η Θλίψη.

(Διευκρίνηση: ΑΠΑΘ = Αρπαγή πριν από την Θλίψη. ΑΣΜΘ = Αρπαγή στη μέση της Θλίψης. ΑΜΤΘ = Αρπαγή μετά την Θλίψη)

Οι ΑΠΑΘ, ερμηνεύουν την προφητεία του Δανιήλ θ:24-27 και το βιβλίο της Αποκάλυψης, σαν γεγονότα που είναι να συμβούν στο μέλλον.

Το Δαν.θ:24-27 δίνει το επταετές χρονολογικό πλαίσιο της Θλίψης, ενώ η Αποκ.ς-ιη μας δίνει τις λεπτομέρειες για τις κρίσεις που συνθέτουν αυτή την περίοδο.

Οι ΑΠΑΘ, βλέπουν την προφητεία να εκπληρώνεται στο μέλλον, δηλαδή στην περίοδο της Θλίψης, την Δεύτερη Έλευση του Χριστού στην γη και την Χιλιετή Βασιλεία.

Είναι αντίθετοι με τον πρετερισμό, που θεωρεί ότι η προφητεία έχει ήδη εκπληρωθεί στο παρελθόν, κυρίως το 70 μ.Χ. Αντιτίθενται επίσης στην άποψη που βλέπει την προφητεία να εκπληρώνεται στις μέρες μας.

Στο τέλος της επταετούς περιόδου της Θλίψης, ο Ιησούς Χριστός θα επιστρέψει στην γη με δύναμη και δόξα για να εγκαθιδρύσει ένα γήινο Βασίλειο στην Ιερουσαλήμ, που θα διαρκέσει κυριολεκτικά για χίλια χρόνια (Αποκ.κ:1-6).

Ο Θεός έχει 2 διαφορετικές ομάδες με τις οποίες ασχολείται. Το Ισραήλ ξεκίνησε στην Παλαιά Διαθήκη όταν ο Θεός κάλεσε τον Αβραάμ έξω από την γη της ΟΥΡ. Η εκκλησία γεννήθηκε στην Πεντηκοστή και οικοδομείται από τον Ιησού. Στην εκκλησία έχουμε ένα μείγμα Εβραίων και Εθνικών χωρίς άλλες διακρίσεις. Ή είσαι εν Χριστώ ή όχι.

Α’ Κορ.ι:32 Μη γίνεσθε πρόσκομμα μήτε εις Ιουδαίους μήτε εις Έλληνας μήτε εις την εκκλησίαν του Θεού,

Υποσχέσεις που δόθηκαν στο Ισραήλ δεν ισχύουν απαραίτητα για την εκκλησία και οι υποσχέσεις προς την εκκλησία δεν είναι και για το Ισραήλ. Για παράδειγμα, ο Θεός έδωσε στο Ισραήλ την γη της Παλαιστίνης, όχι σε μένα σαν μέρος της εκκλησίας. Τους δόθηκε για πάντα, άνευ όρων! Λοιπόν, τι συνέβη στο Ισραήλ;

Ρωμ.ια:25 Διότι δεν θέλω να αγνοήτε, αδελφοί, το μυστήριον τούτο, διά να μη υψηλοφρονήτε, ότι τύφλωσις κατά μέρος έγεινεν εις τον Ισραήλ, εωσού εισέλθη το πλήρωμα των εθνών,

Όταν ο Ιησούς μπήκε στην Ιερουσαλήμ πάνω στο πωλάριον, ο κόσμος αλάλαζε «Ωσαννά τω υιώ Δαβίδ· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου· Ωσαννά εν τοις υψίστοις», αλλά δεν πέρασαν πολλές μέρες και αυτές οι κραυγές άλλαξαν σε «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν».

Ιωάν.α:11-13 Εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι δεν εδέχθησαν αυτόν. Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ' εκ Θεού εγεννήθησαν.

Σύμφωνα με τον Δαν.θ, υπάρχει ακόμα μια περίοδος 7 ετών που απομένει να εκπληρωθεί η δοσοληψία του Θεού με το έθνος του Ισραήλ.

Δαν.θ:26,27 Και μετά τας εξήκοντα δύο εβδομάδας θέλει εκκοπή ο Χριστός, πλην ουχί δι' εαυτόν· και ο λαός του ηγουμένου, όστις θέλει ελθεί, θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον· και το τέλος αυτής θέλει ελθεί μετά κατακλυσμού, και έως του τέλους του πολέμου είναι διωρισμένοι αφανισμοί. Και θέλει στερεώσει την διαθήκην εις πολλούς εν μιά εβδομάδι· και εν τω ημίσει της εβδομάδος θέλει παύσει η θυσία και η προσφορά, και επί το πτερύγιον του Ιερού θέλει είσθαι το βδέλυγμα της ερημώσεως, και έως της συντελείας του καιρού θέλει δοθή διορία επί την ερήμωσιν.

 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗ ΘΛΙΨΗ.

Ιερ.λ:7 Ουαί· διότι μεγάλη είναι η ημέρα εκείνη· ομοία αυτής δεν υπήρξε και είναι καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ· πλην θέλει σωθή εξ αυτής.

Στον Ιερεμ.λ:7, η Θλίψη ονομάζεται στενοχωρία του Ιακώβ. Ονομάζεται έτσι, επειδή είναι μια μοναδική στιγμή κατά την οποία ο Θεός ταρακουνάει τους Εβραίους για να αγκαλιάσουν τον Ιησού σαν Μεσσία τους.

Στο Δευτ.δ:29-31 ο Μωυσής έκανε  μια αξιοσημείωτη δήλωση:

Και εκείθεν θέλετε εκζητήσει Κύριον τον Θεόν σας και θέλετε ευρεί αυτόν, όταν εκζητήσητε αυτόν εξ όλης της καρδίας σας και εξ όλης της ψυχής σας. Όταν ευρεθής εν θλίψει και σε εύρωσι πάντα ταύτα εν ταις εσχάταις ημέραις, τότε θέλεις επιστρέψει προς Κύριον τον Θεόν σου και θέλεις ακούσει την φωνήν αυτού. Διότι Κύριος ο Θεός σου είναι Θεός οικτίρμων· δεν θέλει σε εγκαταλείψει ουδέ θέλει σε εξολοθρεύσει ουδέ θέλει λησμονήσει την διαθήκην των πατέρων σου, την οποίαν ώμοσε προς αυτούς.

Όλες οι υποσχέσεις του Θεού στον Ισραήλ, θα εκπληρωθούν κατά τη διάρκεια της επταετίας, τότε που θα κινηθεί δυναμικά για να γίνει γνωστός σε αυτούς.

Αλλά προκειμένου ο Θεός να κάνει το Ισραήλ το επίκεντρο της λυτρωτικής Του προσοχής, θα πρέπει να απενεργοποιήσει την προσοχή Του στην εκκλησία. Ο μόνος τρόπος να το κάνει αυτό, χωρίς να  παραβιάσει την υπόσχεσή Του ότι δεν θα μας αφήσει ούτε θα μας εγκαταλείψει, είναι να πάρει την εκκλησία από τη γη και να την μεταφέρει στον ουρανό.

Για 7 χρόνια, ο Θεός θα στρέψει και πάλι την προσοχή Του προς το έθνος του Ισραήλ. Μια εποχή που γνωρίζουμε σαν Περίοδο της Θλίψης.  Έχει εισέλθει το πλήρωμα των εθνικών, η οικονομία της εκκλησίας τελείωσε και η εκκλησία βρίσκεται στον ουρανό!

Ξέρουμε ότι είναι ακόμα να συμβεί στο μέλλον, καθώς κοιτάμε γύρω μας: 

• Έχεις δει αιώνια δικαιοσύνη;  
• Βλέπεις να έχει χρισθή ο Άγιος των αγίων; 
• Να έχει σφραγισθή όρασις και προφητεία; 

ΌΧΙ.

Από την ημέρα του θανάτου του Ιησού μέχρι σήμερα υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Αυτή η 70^η εβδομάδα δεν έχει εκπληρωθεί. Για πάνω από 2.000 χρόνια, η καρδιά του Θεού στράφηκε στους Εθνικούς.

Η εκκλησία δεν υπάρχει στις πρώτες 69 προφητικές εβδομάδες ετών για τις οποίες έγραψε ο Δανιήλ, ούτε μπορεί να είναι στην 70^η εβδομάδα (Δαν.θ:24-27)

Αυτές οι 70 εβδομάδες που είναι ίσες με 490 χρόνια, ήταν τότε μελλοντικό γεγονός για το Ισραήλ. Η 70^η εβδομάδα, που είναι ακόμη μελλοντική, είναι για το Ισραήλ, όχι για την εκκλησία.

Ρωμ.θ-ι-ια, θα υπάρξει μια στιγμή, πολύ σύντομα όπου η καρδιά του Θεού θα στραφεί και πάλι στο εβραϊκό έθνος. 2.000 χρόνια κενό από τότε που το ρολόι του χρόνου για το Ισραήλ σταμάτησε. Αλλά, έρχεται η ώρα που θα εισέλθει το πλήρωμα των Εθνών και θα εκπληρωθεί και η 70^η εβδομάδα του Δανιήλ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ