Τώρα, αφού καθορίσαμε την έννοια κάποιων λέξεων - που μπορούν (όπως και έγινε) να αλλάξουν το νόημα και να οδηγήσουν στο χάος - είμαστε έτοιμοι να δούμε καθαρά την ερμηνεία αυτών των εδαφίων.
Είναι ευνόητο ότι ο Θεός στα εδάφια αυτά δεν μιλάει για την ιδιότητά της σοφίας Του, αλλά για κάτι που είναι η προσωποποίησή της.
Η σοφία του Θεού είναι δική Του, μέρος του Εαυτού Του και είναι αδιανόητο ο Θεός να υπήρξε ποτέ χωρίς αυτήν. Άρα μας μιλά παραβολικά για την προσωποποίησή της σχετικά με τη δημιουργία και τον άνθρωπο.






















