Ο Παύλος, περισσότερο από κάθε άλλον συγγραφέα, έδωσε έμφαση στην δικαίωση δια πίστεως, αλλά την ίδια στιγμή επέμεινε δυναμικά στο γεγονός ότι η σώζουσα πίστη είναι αχώριστη από την υπακοή.
Έγραψε ότι το μυστήριο του απολυτρωτικού
σχεδίου του Θεού, η εκκλησία, έχει γίνει γνωστό «εις πάντα τα έθνη, προς υπακοήν πίστεως» (Ρωμ.ις:26). Η χάρη του
Θεού φέρνει «υπακοήν πίστεως»
(Ρωμ.α:5). Ο Ιησούς εργάστηκε μέσα από τον Παύλο «προς υπακοήν των εθνών» (Ρωμ.ιε:18).
Το ίδιο και ο Λουκάς αναφέρει ότι ένας
μεγάλος αριθμός ιερέων «υπήκουον εις την
πίστην» (Πράξ.ς:7). Η πίστη και η υπακοή είναι τόσο στενά συνδεδεμένες, ώστε
έλλειψη υπακοής στον Θεό να είναι απόδειξη έλλειψης πίστης:
«Αλλά δεν υπήκουσαν πάντες εις το ευαγγέλιον διότι ο Ησαίας λέγει, Κύριε, τις επίστευσεν εις το κήρυγμα ημών;» (Ρωμ.ι:16).





















