Αποδείξεις ότι η Αρπαγή θα γίνει πριν από την Θλίψη (1)

Ματθ.γ:1,2 Εν εκείναις δε ταις ημέραις έρχεται Ιωάννης ο βαπτιστής, κηρύττων εν τη ερήμω της Ιουδαίας και λέγων· Μετανοείτε· διότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών.

Ματθ.γ:11,12 Εγώ μεν σας βαπτίζω εν ύδατι εις μετάνοιαν· ο δε οπίσω μου ερχόμενος είναι ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι άξιος να βαστάσω τα υποδήματα· αυτός θέλει σας βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί. Όστις κρατεί το πτυάριον εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού και θέλει συν άξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω.

Α’ Κορ.γ:11-15 διότι θεμέλιον άλλο ουδείς δύναται να θέση παρά το τεθέν, το οποίον είναι ο Ιησούς Χριστός. Εάν δε τις εποικοδομή επί το θεμέλιον τούτο χρυσόν, άργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην· εκάστου το έργον θέλει φανερωθή· διότι η ημέρα θέλει φανερώσει αυτό, επειδή διά πυρός ανακαλύπτεται· και το πυρ θέλει δοκιμάσει το έργον εκάστου οποίον είναι. Εάν το έργον τινός, το οποίον επωκοδόμησε μένη, θέλει λάβει μισθόν· εάν το έργον τινός κατακαή, θέλει ζημιωθή, αυτός όμως θέλει σωθή, πλην ούτως ως διά πυρός.

Β’ Κορ.ε:10,11 Διότι πρέπει πάντες να εμφανισθώμεν έμπροσθεν του βήματος του Χριστού, διά να ανταμειφθή έκαστος κατά τα πεπραγμένα διά του σώματος καθ' α έπραξεν, είτε αγαθόν είτε κακόν. Εξεύροντες λοιπόν τον φόβον του Κυρίου, τους μεν ανθρώπους καταπείθομεν, εις τον Θεόν δε είμεθα φανεροί, ελπίζω δε ότι και εις τας συνειδήσεις σας είμεθα φανεροί.

Β’ Κορ.ε:18-20 Τα δε πάντα είναι εκ του Θεού, όστις διήλλαξεν ημάς προς εαυτόν διά του Ιησού Χριστού και έδωκεν εις ημάς την διακονίαν της διαλλαγής, δηλονότι ο Θεός ήτο εν τω Χριστώ διαλλάσσων τον κόσμον προς εαυτόν, μη λογαριάζων εις αυτούς τα πταίσματα αυτών, και ενεπιστεύθη εις ημάς τον λόγον της διαλλαγής. Υπέρ του Χριστού λοιπόν είμεθα πρέσβεις, ως εάν σας παρεκάλει ο Θεός δι' ημών· δεόμεθα λοιπόν υπέρ του Χριστού, διαλλάγητε προς τον Θεόν·

Β’ Τιμ.β:1,2 Συ λοιπόν, τέκνον μου, ενδυναμού διά της χάριτος της εν Χριστώ Ιησού, και όσα ήκουσας παρ' εμού διά πολλών μαρτύρων, ταύτα παράδος εις πιστούς ανθρώπους, οίτινες θέλουσιν είσθαι ικανοί και άλλους να διδάξωσι.

Β’ Τιμ.β:7,8 Εννόει εκείνα τα οποία λέγω· είθε δε να σοι δώση ο Κύριος σύνεσιν εις πάντα. Ενθυμού τον εκ σπέρματος Δαβίδ Ιησούν Χριστόν, τον αναστάντα εκ νεκρών, κατά το ευαγγέλιόν μου.

Κολ.γ:4-7 όταν ο Χριστός, η ζωή ημών, φανερωθή, τότε και σεις μετ' αυτού θέλετε φανερωθή εν δόξη. Νεκρώσατε λοιπόν τα μέλη σας τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν και την πλεονεξίαν, ήτις είναι ειδωλολατρεία, διά τα οποία έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας, εις τα οποία και σεις περιεπατήσατέ ποτέ, ότε εζήτε εν αυτοίς·

Α’ Κορ.ιε:21-24 Διότι επειδή ο θάνατος ήλθε δι' ανθρώπου, ούτω και δι' ανθρώπου η ανάστασις των νεκρών. Επειδή καθώς πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ, ούτω και πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ. Έκαστος όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν· ο Χριστός είναι η απαρχή, έπειτα όσοι είναι του Χριστού εν τη παρουσία αυτού· Ύστερον θέλει είσθαι το τέλος, όταν παραδώση την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα, όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν.

Α’ Θεσ.α:9,10 Διότι αυτοί διηγούνται περί ημών οποίαν είσοδον ελάβομεν προς εσάς, και πως επεστρέψατε προς τον Θεόν από των ειδώλων, διά να δουλεύητε Θεόν ζώντα και αληθινόν, και να προσμένητε τον Υιόν αυτού εκ των ουρανών, τον οποίον ανέστησεν εκ νεκρών, τον Ιησούν, όστις ελευθερόνει ημάς από της μελλούσης οργής.

Α’ Θεσ.ε:9,10 διότι ο Θεός δεν προσδιώρισεν ημάς εις οργήν, αλλ' εις απόλαυσιν σωτηρίας διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όστις απέθανεν υπέρ ημών, ίνα είτε αγρυπνούμεν είτε κοιμώμεθα ζήσωμεν μετ' αυτού.

 

Α’ Θεσ.β:19 Διότι τις η ελπίς ημών ή η χαρά ή ο στέφανος της καυχήσεως; ή ουχί και σεις έμπροσθεν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν τη παρουσία αυτού;

Α’ Ιωάν.β:28 Και τώρα, τεκνία, μένετε εν αυτώ, ίνα όταν φανερωθή, έχωμεν παρρησίαν και μη αισχυνθώμεν απ' αυτού εν τη παρουσία αυτού.

 

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ

1. Η σύναξη των εκλεκτών του Θεού στο Ματθ.κδ είναι το ίδιο με την Αρπαγή στην Α’ Θες.δ;

Η άποψη της Αρπαγής μετά την Θλίψη, έχει δύο κύρια σκεπτικά:

   1) Ότι το Ματθ.κδ:31 και η Α’ Θες.δ:17 αναφέρονται στο ίδιο γεγονός. Θα ασχοληθούμε με αυτό το σημείο αργότερα.

   2) Ότι οι διωγμοί και οι θλίψεις του κόσμου και η 7ετής Μεγάλη Θλίψη είναι οι ίδιες.

Ο Κύριος Ιησούς είπε:

Ιωάν.ις:33 Ταύτα ελάλησα προς εσάς, διά να έχητε ειρήνην εν εμοί. Εν τω κόσμω θέλετε έχει θλίψιν· αλλά θαρσείτε, εγώ ενίκησα τον κόσμον.

Ιωάν.ιε:20 Ενθυμείσθε τον λόγον, τον οποίον εγώ είπον προς εσάς· Δεν είναι δούλος μεγαλήτερος του κυρίου αυτού. Εάν εμέ εδίωξαν, και σας θέλουσι διώξει· εάν τον λόγον μου εφύλαξαν, και τον υμέτερον θέλουσι φυλάξει.

Ο διωγμός και η θλίψη του κόσμου, υπάρχουν από την εποχή του Κάιν και του Άβελ, και των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Εντάθηκε με τον Χριστιανισμό, παρόλο που μόλις τώρα αρχίζει και πάλι σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ωστόσο, οι διωγμοί και οι θλίψεις αυτού του κόσμου δεν είναι αυτό που αναφέρεται όταν η Αγία Γραφή μιλά για την «Μεγάλη Θλίψη» και «την οργή του Θεού».

Όχι, η «Θλίψη» (Ματθ.κδ:21, Αποκ.β:22, ζ:14) ονομάζεται, «οργή του Αρνίου» (Αποκ.ς:16), «θυμός του Θεού» (Αποκ.ιδ:10, 19, ιε:1,7, ις:1) και «θυμός του Κυρίου» (Ης.ιγ:13).

Αυτή η χρονική περίοδος ονομάζεται επίσης, «καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ» (Ιερεμ.λ:7), «ημέρα οργής του Κυρίου» (Σοφ.α:18, Ιεζ.ζ:19), «ημέρα έξαψις και οργής του Κυρίου» (Σοφ.β:2-3), «ημέρα εκδικήσεως του Κυρίου» (Ιερεμ.να:6), «ημέρα εκδικήσεως του Κυρίου» (Ησ.λδ:8, πρβλ. Ιερεμ.μς:10), «ημέρα του Κυρίου» (Ιεζεκ.λ:3, Ιωήλ α:15, β:1, 11, γ:14. Αμώς ε:18, 20, Αβδ.α1:15; Σοφον.α:7-8, Ζαχ.ιδ:1, Α’ Θες.ε:2, Β’ Πέτρ.γ:10). Η Αγία Γραφή μιλάει γι’ αυτήν τόσο σοφά:

Δαν.ιβ:1 Και εν τω καιρώ εκείνω θέλει εγερθή Μιχαήλ, ο άρχων ο μέγας, ο ιστάμενος υπέρ των υιών του λαού σου· και θέλει είσθαι καιρός θλίψεως, οποία ποτέ δεν έγεινεν αφού υπήρξεν έθνος, μέχρις εκείνου του καιρού· και εν τω καιρώ εκείνω θέλει διασωθή ο λαός σου, πας όστις ευρεθή γεγραμμένος εν τω βιβλίω.

Ιερ.λ:7 Ουαί· διότι μεγάλη είναι η ημέρα εκείνη· ομοία αυτής δεν υπήρξε και είναι καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ· πλην θέλει σωθή εξ αυτής.

Ο προφήτης Δανιήλ χρησιμοποιεί την πιο δυνατή γλώσσα για αυτή την περίοδο. Ο Κύριος Ιησούς χρησιμοποιεί παρόμοια ορολογία στο Ματθ.κδ:21 και Μάρκ.ιγ:19 (βλ. παρακάτω).

Ο Δανιήλ καθορίζει ακόμα το χρονικό διάστημα αυτής της περιόδου στο Δαν.θ:27 σε μία εβδομάδα ετών (7 χρόνια), όταν ο Αντίχριστος «... θέλει στερεώσει την διαθήκην εις πολλούς εν μιά εβδομάδι· [ετών] ...» (Δαν.θ:24-27). Θα ασχοληθούμε αργότερα με περισσότερες λεπτομέρειες.

Ματθ.κδ:21 Διότι τότε θέλει είσθαι θλίψις μεγάλη, οποία δεν έγεινεν απ' αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει.

Μάρκ.ιγ:19 Διότι αι ημέραι εκείναι θέλουσιν είσθαι θλίψις τοιαύτη, οποία δεν έγεινεν απ' αρχής της κτίσεως, την οποίαν έκτισεν ο Θεός έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει.

Ας ελπίσουμε ότι μπορούμε να δούμε τη διαφορά μεταξύ της «Θλίψης» και της σχετικά μικρής «θλίψης» αυτού του κόσμου.

Πάμε τώρα στην άλλη κύρια θέση εκείνων που κρατάνε την εσφαλμένη άποψη της αρπαγής μετά την θλίψη:

Η «σύναξη» των εκλεκτών του Θεού από αγγέλους στο Ματθ.κδ:31 δεν είναι το ίδιο με την «αρπαγή» στην Α’ Θες.δ:17.  Και να, γιατί:

Ματθ.κδ:31 Και θέλει αποστείλει τους αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγος φωνής μεγάλης, και θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων απ' άκρων ουρανών έως άκρων αυτών (Δες Μάρκ.ιγ:27).

Ματθ.ιγ:41-43 Θέλει αποστείλει ο Υιός του ανθρώπου τους αγγέλους αυτού, και θέλουσι συλλέξει εκ της βασιλείας αυτού πάντα τα σκάνδαλα και τους πράττοντας την ανομίαν, και θέλουσι ρίψει αυτούς εις την κάμινον του πυρός· εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων. Τότε οι δίκαιοι θέλουσιν εκλάμψει ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του Πατρός αυτών. Ο έχων ώτα διά να ακούη ας ακούη.

Α’ Θεσ.δ:16-17 επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου.

Α’ Κορ.ιε:51,52 Ιδού, μυστήριον λέγω προς εσάς· πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή, εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή.

Υπάρχουν έντονες διαφορές μεταξύ των εδαφίων της σύναξης και της αρπαγής.  Στο Ματθ.ιγ και κδ βλέπουμε ότι τόσο οι εκλεκτοί όσο και οι χαμένοι συνάγονται,  αλλά στην Α’ Θες.δ:16-17 μόνο σωσμένοι, τόσο νεκροί όσο και ζωντανοί ανασταίνονται και αρπάζονται «εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα ...».

Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτοί στο Ματθ.ιγ & κδ αναστήθηκαν ή μεταμορφώθηκαν (Α’ Κορ.ιε:52), αλλά μόνο ότι συνάγονται.

Εκείνοι στο Ματθ.κδ:31 είναι οι «εκλεκτοί» του Θεού, αλλά στο Ματθ.ιγ:41 είναι χαμένοι αμαρτωλοί. Οι συνάξεις στο Ματθ.ιγ:41 και κδ:31 εξηγούνται στο Ματθ.κε:

Ματθ.κε:31-34 Όταν δε έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ' αυτού, τότε θέλει καθήσει επί του θρόνου της δόξης αυτού, και θέλουσι συναχθή έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και θέλει χωρίσει αυτούς απ' αλλήλων, καθώς ο ποιμήν χωρίζει τα πρόβατα από των εριφίων, και θέλει στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ αριστερών. Τότε ο Βασιλεύς θέλει ειπεί προς τους εκ δεξιών αυτού· Έλθετε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην εις εσάς βασιλείαν από καταβολής κόσμου.

Ματθ.κε:41 Τότε θέλει ειπεί και προς τους εξ αριστερών· Υπάγετε απ' εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον, το ητοιμασμένον διά τον διάβολον και τους αγγέλους αυτού.

Ματθ.κε:46 Και θέλουσιν απέλθει ούτοι μεν εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον.

Αυτή η κρίση των προβάτων και εριφίων είναι ο διαχωρισμός του Χριστού των σωσμένων από τους χαμένους.  Αυτοί είναι που κατάφεραν να περάσουν την Θλίψη με το φυσικό τους σώμα χωρίς να πεθάνουν.  Οι άγγελοι τους συγκεντρώνουν όλους, τους εκλεκτούς και τους χαμένους, για να κριθούν ενώπιον του Χριστού (Ης.ξς:5). Αυτή η κρίση καθορίζει ποιος θα μπει σωματικά στην Χιλιετή Βασιλεία του Χριστού (Ματθ.κε:34, βλ. Ης.ια:6-9, ξε:25), και ποιος θα ριχτεί στην λίμνη του πυρός (Ματθ.κε:41,46  Μάρκ.θ:44-49, Ης.ξς:24).  

Όσοι δέχτηκαν τον Χριστό κατά την διάρκεια των 7 ετών της οργής του Θεού στη Γη και κατάφεραν να μείνουν ζωντανοί, θα μπουν στην Χιλιετία με το φυσικό τους σώμα και θα ζήσουν μέχρι μεγάλη ηλικία και θα αποκτήσουν παιδιά.  Οι χαμένοι θα ριχθούν στην κόλαση για να περιμένουν την κρίση του  Μεγάλου Λευκού Θρόνου, όταν κριθούν όλοι οι χαμένοι, από τον Κάιν μέχρι τον τελευταίο αμαρτωλό άνθρωπο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της Χιλιετίας (Αποκ.κ:11-15).

Τα Α’ Θες.δ:16-17 και Α’ Κορ.ιε:51-52 είναι προφανώς τελείως διαφορετικά από τα Ματθ.κδ:31 και Μάρκ.ιγ:27. Ανήκουν σε δύο διαφορετικές οικονομίες του χρόνου που έχουν καθοριστεί από τον Θεό. Τα πρώτα είναι το τέλος της οικονομίας της Εκκλησίας (Ματθ.κη:20) και τα δεύτερα είναι τα τελευταία 7 χρόνια της οικονομίας του νόμου που πρόκειται να έρθει (Δαν. θ:24-27. Αυτή η προφητεία των 70 εβδομάδων του Δανιήλ θα εξηγηθεί αργότερα).

Οι σωζόμενοι αυτής της Εκκλησιαστικής περιόδου, οι οποίοι ονομάζονται «η νύμφη» (Ιωάν.γ:29), «θα αρπαχτούν» και «θα μεταμορφωθούν» ακαριαία «εν ριπή οφθαλμού» (Α’ Θες.δ:17, Α’ Κορ.ιε:52). 

Αυτό σημαίνει ότι θα είμαστε οι πρώτοι από τους σωζόμενους που θα λάβουμε τα ένδοξα σώματά μας.  Ο λόγος του Θεού διδάσκει καθαρά ότι οι αναγεννημένοι πιστοί αυτής της περιόδου της Εκκλησίας απομακρύνονται από την Γη πριν από τα 7 χρόνια της οργής του Θεού. 

Ο Κύριος χρησιμοποιεί το σύμβολο μιας νύφης για να καταδείξει αυτό το γεγονός.  Όπως θα έκανε ένας στοργικός σύζυγος για τη σύζυγό του, αν είχε τη δύναμη να το κάνει, ο Χριστός θα απομακρύνει την νύμφη Του από τα δεινά, πριν εκχύσει την οργή Του στους εχθρούς Του (Εφεσ.ε:25-29 & Ναούμ α:2).

Και πάλι, αυτό συμβαίνει πριν αρχίσει η 7ετής Θλίψη, όπως θα δούμε με περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα (Εβρ.ια:39-40).

Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Ματθ.κδ:15-31, αφορά το δεύτερο μισό της Θλίψης.

Η 7ετής Θλίψη έχει τελειώσει εντελώς, από το Ματθ.κδ:31, όταν ο Χριστός «... θέλει αποστείλει τους αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγος φωνής μεγάλης, και θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων απ' άκρων ουρανών έως άκρων αυτών....

Έτσι, αυτό το εδάφιο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από αυτούς που υποστηρίζουν ότι η αρπαγή θα γίνει στα μέσα της Θλίψης ή πριν από την οργή του Θεού για να δικαιολογήσουν τις θέσεις τους, και έχουμε ήδη αποδείξει το λάθος της θέσης ότι η Αρπαγή θα γίνει μετά την Θλίψη.

Η μόνη θέση που μπορεί κανείς να κρατήσει σχετικά με αυτό το εδάφιο, είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με την Αρπαγή, όπως έχει αποδειχθεί παραπάνω.

Πώς ξέρουμε ότι αυτό είναι γεγονός; Το ξέρουμε από τα εδάφια 27 & 28:

Ματθ.κδ:27,28 διότι καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Διότι όπου είναι το πτώμα, εκεί θέλουσι συναχθή οι αετοί.

Αν συγκρίνουμε το Ματθ.κδ:27-28 με την Αποκ.ιθ:17-18 & 21, βλέπουμε ότι ο Χριστός έχει ήδη επιστρέψει πριν από το Ματθ.κδ:31.

Έτσι, πώς μπορούμε να «αρπαχθούμε μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα,» όταν έχει ήδη επιστρέψει στην γη;

Αποκ.ιθ:11-21 Και είδον τον ουρανόν ανεωγμένον, και ιδού ίππος λευκός, και ο καθήμενος επ' αυτόν εκαλείτο Πιστός και Αληθινός, και κρίνει και πολεμεί εν δικαιοσύνη. Οι δε οφθαλμοί αυτού ήσαν ως φλόξ πυρός, και επί της κεφαλής αυτού διαδήματα πολλά, και είχεν όνομα γεγραμμένον, το οποίον ουδείς γνωρίζει ειμή αυτός, και ήτο ενδεδυμένος ιμάτιον βεβαμμένον με αίμα, και καλείται το όνομα αυτού· ο Λόγος του Θεού. 14. Και τα στρατεύματα τα εν τω ουρανώ ηκολούθουν αυτόν εφ' ίππων λευκών, ενδεδυμένοι βύσσινον λευκόν και καθαρόν. Και εκ του στόματος αυτού εξέρχεται ρομφαία κοπτερά, διά να κτυπά με αυτήν τα έθνη· και αυτός θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά· και αυτός πατεί τον ληνόν του οίνου του θυμού και της οργής του Θεού του παντοκράτορος· και επί το ιμάτιον και επί τον μηρόν αυτού έχει γεγραμμένον το όνομα, Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων. Και είδον ένα άγγελον ιστάμενον εν τω ηλίω, και έκραξε μετά φωνής μεγάλης, λέγων προς πάντα τα όρνεα τα πετώμενα εις το μεσουράνημα· Έλθετε και συνάγεσθε εις το δείπνον του μεγάλου Θεού, διά να φάγητε σάρκας βασιλέων και σάρκας χιλιάρχων και σάρκας ισχυρών και σάρκας ίππων και των καθημένων επ' αυτών και σάρκας πάντων ελευθέρων και δούλων και μικρών και μεγάλων. Και είδον το θηρίον και τους βασιλείς της γης και τα στρατεύματα αυτών συνηγμένα, διά να κάμωσι πόλεμον με τον καθήμενον επί του ίππου και με το στράτευμα αυτού. Και επιάσθη το θηρίον και μετά τούτου ο ψευδοπροφήτης, όστις έκαμε τα σημεία ενώπιον αυτού, με τα οποία επλάνησε τους λαβόντας το χάραγμα του θηρίου και τους προσκυνούντας την εικόνα αυτού· ζώντες ερρίφθησαν οι δύο εις την λίμνην του πυρός, την καιομένην με το θείον. Και οι λοιποί εφονεύθησαν με την ρομφαίαν του καθημένου επί του ίππου, την εξερχομένην εκ του στόματος αυτού· και πάντα τα όρνεα εχορτάσθησαν εκ των σαρκών αυτών.

Σ’ ένα παράλληλο εδάφιο του εδ.14 στο παραπάνω απόσπασμα, μαθαίνουμε ότι τα στρατεύματα τα εν τω ουρανώ, είναι οι άγιοι:

Ιούδ.α:14,15 Προεφήτευσε δε περί τούτων και ο Ενώχ, έβδομος από Αδάμ, λέγων, "Ιδού, ήλθεν ο Κύριος με μυριάδας αγίων αυτού, δια να κάμη κρίσιν κατά πάντων, και να ελέγξη πάντας τους ασεβείς εξ αυτών, δια πάντα τα έργα της ασεβείας αυτών, τα οποία έπραξαν και δια πάντα τα σκληρά τα οποία ελάλησαν κατ' αυτού αμαρτωλοί ασεβείς.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ