Το λάθος και η διόρθωση

Αντιπαραβάλλοντας τις δύο επιστολές προς Θεσσαλονικείς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Παύλος έγραψε την πρώτη κυρίως για να παρηγορήσει τους Θεσσαλονικείς και την δεύτερη κυρίως για να τους διορθώσει.

Ο Παύλος είχε πει κάποια πράγματα στην πρώτη επιστολή του, από τα οποία οι αναγνώστες του κατέληξαν σε ένα λανθασμένο συμπέρασμα. Είχε πει ότι ο Χριστός θα επέστρεφε και ότι η επιστροφή Του θα μπορούσε να είναι πολύ σύντομα:

Α’ Θεσ.δ:15-18 Διότι τούτο σας λέγομεν διά του λόγου του Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες, όσοι απομένομεν εις την παρουσίαν του Κυρίου, δεν θέλομεν προλάβει τους κοιμηθέντας· επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου. Λοιπόν παρηγορείτε αλλήλους με τους λόγους τούτους.

Είπε επίσης ότι η ημέρα του Κυρίου θα έρθει σαν κλέφτης τη νύχτα, απροσδόκητα:

Α’ Θεσ.ε:1,2 Περί δε των χρόνων και των καιρών, αδελφοί, δεν έχετε χρείαν να σας γράφη τις· διότι σεις εξεύρετε ακριβώς ότι η ημέρα του Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί ούτως έρχεται.

Ενόψει των όσων είχε διδάξει ο Παύλος στους Θεσσαλονικείς για «την ημέρα του Κυρίου» όταν ήταν μαζί τους (Δεν ενθυμείσθε ότι ενώ ήμην έτι παρ' υμίν σας έλεγον ταύτα; Β’ Θες.β:5), αναρωτήθηκαν αν αυτή η «μέρα» είχε ήδη αρχίσει.

Αναρωτήθηκαν αν ήταν στην Θλίψη, και αν η δεύτερη έλευση του Χριστού ήταν επικείμενη. Κάποιες διδασκαλίες από διάφορες άλλες πηγές, είχαν επιβεβαιώσει τις υποψίες τους (Β’ Θες.β:2) και ενέτειναν τις ερωτήσεις τους σχετικά με τις δηλώσεις του Παύλου, σχετικά με τα μελλοντικά γεγονότα, που είχε γράψει στην πρώτη του επιστολή.

Ο απόστολος έγραψε την δεύτερη επιστολή για να διορθώσει αυτές τις λανθασμένες ιδέες. Η «επιστροφή του Χριστού», για την οποία είχε γράψει ο Παύλος, δεν ήταν η δεύτερη έλευση, αλλά η Αρπαγή. Ενώ «η ημέρα του Κυρίου» θα έφτανε απροσδόκητα, αλλά θα ήταν απροσδόκητα μόνο για τους άπιστους.

Το κεντρικό μήνυμα αυτής της επιστολής είναι η αλήθεια για την ημέρα του Κυρίου.

Ο Παύλος έκανε μια σημαντική διάκριση σ’ αυτή την επιστολή για τα μελλοντικά γεγονότα. Στην πρώτη επιστολή είχε διδάξει ότι η επιστροφή του Κυρίου θα μπορούσε να συμβεί «πολύ σύντομα» και ότι η ημέρα του Κυρίου θα ερχόταν σαν «κλέφτης τη νύχτα». Κατά συνέπεια, προέτρεψε τους αναγνώστες του να περιμένουν με ανυπομονησία τον Κύριο:

Α’ Θεσ.δ:16,17 επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου.

Α’ Θεσ.ε:2 διότι σεις εξεύρετε ακριβώς ότι η ημέρα του Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί ούτως έρχεται.

Στην δεύτερη έγραψε ότι η ημέρα του Κυρίου δεν μπορεί να ξεκινήσει αμέσως. Ως εκ τούτου, οι αναγνώστες του θα πρέπει να συνεχίσουν τις δουλειές τους (Β’ Θες.β).

Αυτές οι δηλώσεις μπορεί να φαίνονται αντιφατικές, αλλά δεν είναι. Ο Παύλος ξεχώρισε αυτές τις δύο αλήθειες στην Β’ Θες.β:1-2:

«Ἐρωτῶμεν δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, ὑπὲρ τῆς παρουσίας τοῦ κυρίου [ἡμῶν] Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡμῶν ἐπισυναγωγῆς ἐπ' αὐτόν. εἰς τὸ μὴ ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπὸ τοῦ νοὸς μηδὲ θροεῖσθαι, μήτε διὰ πνεύματος μήτε διὰ λόγου μήτε δι' ἐπιστολῆς ὡς δι' ἡμῶν, ὡς ὅτι ἐνέστηκεν ἡ ἡμέρα τοῦ κυρίου».

Η διάκριση είναι μεταξύ «της εις αυτόν επισυνάξεως ημών» (εδ.1) και «της ημέρας του Κυρίου» (εδ.2).

Έγραψε τα εδάφια 1-12 για να δείξει τη διαφορά μεταξύ του πρώτου γεγονότος και της δεύτερης περιόδου.

Ο Παύλος έδωσε σαφή νέα αποκάλυψη για την ημέρα του Κυρίου.

Είπε ότι προς το παρόν «το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται» (Β΄Θες.β:7α).

Δεν μίλησε για μυστήριο της «αμαρτίας» ή του κακού, αλλά της «ανομίας». Το έκανε επειδή η «ανομία» (εξέγερση ενάντια στο θείο νόμο) είναι η ρίζα του προβλήματος της ανθρώπινης ζωής, ατομικά, κοινωνικά, εθνικά, και σε κάθε άλλη πτυχή της ζωής.

Το «μυστήριο» της ανομίας είναι η νέα αποκάλυψη που εξέθεσε εδώ, σχετικά με την πορεία της ανομίας στον κόσμο και την ιστορία, σε χώρο και χρόνο.

Αποκάλυψε ακόμα ότι στο μέλλον ο Θεός θα αφαιρέσει αυτό που προς το παρόν περιορίζει την ανομία:

Β΄Θεσ.β:7 διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται, μόνον έως να εκβληθή εκ μέσου ο κωλύων τώρα·

Ο «κολύων» αναφέρεται προφανώς στην εκκλησία, στην οποία κατοικεί το Άγιο Πνεύμα.

Η ανομία παράγει φθορά, αλλά η εκκλησία είναι το «αλάτι της γης», και το «αλάτι» εμποδίζει την εξάπλωση της φθοράς.

Η ανομία παράγει σκοτάδι, αλλά η εκκλησία είναι το «φως του κόσμου» και το «φως» διαλύει το σκοτάδι.

Η ανομία προς το παρόν λειτουργεί, αλλά αυτό που την εμποδίζει να εξαχρειωθεί είναι η διακονία του Αγίου Πνεύματος μέσω των χριστιανών.

Το Άγιο Πνεύμα δεν θα φύγει από την γη όταν γίνει η Αρπαγή, αφού είναι πάντα πανταχού παρών. Αλλά η διακονία του για τον περιορισμό της ανομίας μέσω των Χριστιανών θα σταματήσει, επειδή οι άνθρωποι στους οποίους σήμερα κατοικεί θα φύγουν από την γη.

Ο Παύλος ανακοίνωσε ότι στο μέλλον θα υπάρξει κρίση: θα αποκαλυφθεί ο «άνομος»:

Β΄Θεσ.β:8 και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θέλει απολέσει με το πνεύμα του στόματος αυτού και θέλει εξαφανίσει με την επιφάνειαν της παρουσίας αυτού·

Πότε ο Θεός θα αποσύρει την παρούσα περιοριστική διακονία του Πνεύματος από τον κόσμο; Θα το κάνει όταν αρπάξει την εκκλησία.

Πότε θα αρπάξει την εκκλησία από τον κόσμο; Θα το κάνει στην «επισύναξη ημών εις Αυτόν» (Β΄Θες.β:1).

Μετά από αυτό, ο ηγέτης της ανομίας θα εμφανιστεί. Θα είναι εντελώς άθεος, αλλά θα είναι ένας τόσο αξιόλογος χαρακτήρας που θα πείσει τους περισσότερους ανθρώπους ότι είναι θεϊκός. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο Αντίχριστος.

Τελικά, ο Παύλος δίδαξε ότι μετά από αυτή την κρίση, ο Ιησούς Χριστός θα επιστρέψει στην γη για να εγκαθιδρύσει την Βασιλεία Του (β:8β).

Ο Ιησούς θα έρθει στο τέλος της Θλίψης, όταν ο «ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας» είναι ο εξέχων χαρακτήρας πάνω στην γη. Ωστόσο, όταν έρθει ο Χριστός, θα απωλέσει τον Αντίχριστο και θα περιορίσει την ανομία (Ψαλμ.β).

Ενόψει αυτής της αποκάλυψης, ο Παύλος κάλεσε τους αναγνώστες του να κάνουν δύο πράγματα:

Πρώτο, τους είπε να είναι θαρραλέοι. Δεν ήθελε να είναι αναστατωμένοι (β:2), αλλά ήσυχοι και εδραιωμένοι (β:17).

Β’ Θεσ.β:2 να μη σαλευθήτε ταχέως από του φρονήματός σας, μηδέ να θορυβήσθε, μήτε διά πνεύματος μήτε διά λόγου μήτε δι' επιστολής ως γραφομένης υφ' ημών, ότι τάχα επλησίασεν ημέρα του Χριστού.

Β’ Θεσ.β:17 είθε να παρηγορήση τας καρδίας σας και να σας στηρίξη εις πάντα λόγον και έργον αγαθόν.

Η σωστή κατανόηση της πορείας των μελλοντικών γεγονότων και του καιρού της επιστροφής του Κυρίου είναι απαραίτητη για την ψυχική και πνευματική ενθάρρυνση και σταθερότητα των Χριστιανών. Το χρειαζόμαστε αυτό, απέναντι σε όλη αυτή την ανομία που συναντούμε στον κόσμο.

Δεύτερο, ο Παύλος κάλεσε τους αναγνώστες του να έχουν υπεύθυνη συμπεριφορά. Τους έδωσε εντολή να συνεχίσουν την ζωή τους, να περιμένουν αλλά και να δουλεύουν.

Οι χριστιανοί πρέπει να συμπεριφέρονται υπεύθυνα προβλέποντας για τις ανάγκες τους. Η ελπίδα της επικείμενης επιστροφής του Χριστού στην Αρπαγή δεν αποτελεί δικαιολογία για ανευθυνότητα.

Ο Παύλος δεν τους πρότρεψε να δραστηριοποιούνται μόνο στην μαρτυρία την προσευχή, κ.λπ., αλλά, συγκεκριμένα: να κερδίζουν τα προς το ζην.

Ο σοβαρότερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε στον κόσμο μας σήμερα δεν είναι τα πολιτικά συστήματα ή η τρομοκρατία -- αλλά η ανομία, συγκεκριμένα: η άρνηση να υποταχθούμε στους νόμους του Θεού.

Το άτομο που ζει έτσι είναι αντί-Χριστού. Πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτόν τον κίνδυνο γιατί αυτός είναι, και να τον καταπολεμήσουμε, με το να είμαστε «αλάτι» και «φως» στον κόσμο.

Ωστόσο, θα πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι ο Χριστός θα είναι τελικά ο νικητής. Αυτό θα μας εμποδίσει να γίνουμε αλλόφρονες και να χάσουμε την σταθερότητά μας.

Ο καθένας από εμάς πρέπει επίσης να διασφαλίσει ότι η ανομία δεν χαρακτηρίζει την προσωπική του ζωή. Πρέπει να είμαστε πειθήνιοι στους νόμους του Θεού, αν είμαστε συνεπείς και στερεωμένοι Χριστιανοί. 

 

ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΛΑΘΟΥΣ (β:1-12)

Στη συνέχεια ο Παύλος αντιμετώπισε ένα δογματικό λάθος που είχε έρθει στην εκκλησία της Θεσσαλονίκης, προκειμένου να διορθωθεί και να σταθεροποιηθούν οι Θεσσαλονικείς πιστοί.

Τα εδάφια 1-12 περιέχουν αλήθειες για τους έσχατους καιρούς που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στην Αγία Γραφή, καθώς και κάποια γνωστή αλήθεια. Αυτή η ενότητα είναι το κλειδί για την κατανόηση των μελλοντικών γεγονότων, και είναι κεντρικής σημασίας για το επιχείρημα αυτής της επιστολής.

 

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (β:1-5)

Β’ Θεσ.β:1,2 Ἐρωτῶμεν δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, ὑπὲρ τῆς παρουσίας τοῦ κυρίου [ἡμῶν] Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡμῶν ἐπισυναγωγῆς ἐπ' αὐτόν. εἰς τὸ μὴ ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπὸ τοῦ νοὸς μηδὲ θροεῖσθαι, μήτε διὰ πνεύματος μήτε διὰ λόγου μήτε δι' ἐπιστολῆς ὡς δι' ἡμῶν, ὡς ὅτι ἐνέστηκεν ἡ ἡμέρα τοῦ κυρίου·

Ο Παύλος ξεκινά την διδασκαλία του, προτρέποντας τους αναγνώστες του «εἰς τὸ μὴ ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπὸ τοῦ νοὸς» από την προσκόλλησή τους στην αλήθεια που τους είχε διδάξει, λόγω διδασκαλιών που άκουσαν από άλλους.

Το θέμα επικεντρώθηκε στις οδηγίες του Παύλου σχετικά με την Αρπαγή και την ημέρα του Κυρίου.

Η «παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» και η «εις αυτόν επισύναξις ημών» αναφέρονται και τα δύο στην Αρπαγή της εκκλησίας.

Ο Παύλος είχε χρησιμοποιήσει τον όρο «παρουσία» του Κυρίου τέσσερις φορές στην Α’ Θες.β:19, γ:13, δ:15, ε:23, και σε κάθε περίπτωση αναφέρεται στην Αρπαγή.

Η «εις αυτόν επισύναξις ημών» αναφέρεται επίσης σε αυτό που έγραψε ο Παύλος, στην Α’ Θες.δ:17, για την Αρπαγή: «ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς (τους πιστούς που πέθαναν εν Χριστώ) ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ κυρίου εἰς ἀέρα».

Κάποιος άγνωστος δάσκαλος ή δάσκαλοι έλεγαν στους Θεσσαλονικείς ότι «η ημέρα του Κυρίου» άρχισε. Αυτό φάνηκε να είναι πολύ πιθανόν για αυτούς, δεδομένου ότι η Γραφή περιγράφει εκείνη την ημέρα σαν καιρό θλίψης αλλά και ευλογίας. Οι Θεσσαλονικείς βίωναν έντονες διώξεις, και βάσανα, για την πίστη τους (α:4).

Πολλοί άνθρωποι σε όλη την ιστορία της εκκλησίας έχουν μπερδέψει την διδασκαλία των αποστόλων, ότι ο Χριστός θα μπορούσε να έρθει ανά πάσα στιγμή (για τους πιστούς στην Αρπαγή), με την μη βιβλική ιδέα ότι θα έρθει πολύ σύντομα.

Η πρώτη, σωστή άποψη, είναι η θεωρία της αμεσότητας, αλλά η δεύτερη, εσφαλμένη άποψη, έχει να κάνει με καθορισμό ημερομηνίας. «αιφνίδια» (Α’ Θες.ε:3) δεν σημαίνει «ταχέως».

Το ψευδές μήνυμα φαίνεται να είχε κερδίσει ακροατές, διότι προήλθε από πολλές διαφορετικές πηγές. Ο Παύλος αναφέρθηκε σε τρεις από αυτές: υποτιθέμενη προφητική αποκάλυψη («διά πνεύματος»), διδασκαλία από άλλη εξουσία («διά λόγου»), γράμμα που υποτίθεται ότι είχε γράψει ο Παύλος και έφτασε στη Θεσσαλονίκη («επιστολής ως γραφομένης υφ' ημών» δες γ:17).

Αν «η ημέρα του Κυρίου» (ξεκινώντας από την Θλίψη) είχε αρχίσει, πώς θα μπορούσε ο Παύλος να διδάξει ότι η επιστροφή του Κυρίου για τους δικούς Του θα προηγηθεί εκείνης της «ημέρας» (Α’ Θες.ε:1-11);

Σημειώστε ότι ο Παύλος τους είχε διδάξει Αρπαγή πριν από την Θλίψη.

Η υποτιθέμενη δογματική δυσκολία έγκειται στην αποτυχία διάκρισης μεταξύ της «παρουσίας» και της «ημέρας του Κυρίου».

Οι υποστηρικτές της ψευδοδιδασκαλίας στην Θεσσαλονίκη σκέφτηκαν ότι η ημέρα του Κυρίου δεν «επλησίασεν» απλά, κάτι που ήταν αλήθεια (Ρωμ.ιγ:12), αλλά ότι «ενέστηκεν», το οποίο ο Παύλος αρνήθηκε. Μια τέτοια άποψη, αφαιρούσε από τον πιστό την ελπίδα της επικείμενης αρπαγής.

 💥

Το θέμα των εδαφίων 1-12 είναι «η ημέρα του Κυρίου». Αυτή η ημέρα, όπως αναφέρεται στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, περιλαμβάνει την Θλίψη, την Δεύτερη έλευση, την Χιλιετία και την κρίση του Μεγάλου Λευκού Θρόνου (Ψαλμ.β:9, Ησα.ια:1-12, ιγ, Ιωήλ β, Αμώς ε:18, Σοφ.γ:14-20).

Μερικοί περιλαμβάνουν την Αρπαγή στην ημέρα του Κυρίου, αλλά άλλοι την αποκλείουν. Εκείνοι που την περιλαμβάνουν σηματοδοτούν την Αρπαγή σαν την αρχή της άμεσης παρέμβασης του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία. Τονίζουν επίσης ότι η «παρουσία» αναφέρεται στην Γραφή στον ερχομό του Κυρίου και στα γεγονότα που ακολουθούν τον ερχομό του Κυρίου. Όσοι την αποκλείουν το κάνουν για δύο λόγους.

Πρώτον, η Αρπαγή έχει να κάνει με την εκκλησία, είναι μια ημέρα εκδήλωσης χάρης, ενώ «η ημέρα του Κυρίου» είναι ένα γεγονός που έχει να κάνει με το Ισραήλ, και δεύτερον, η αρχή εκείνης της ημέρας συνεχίζει τη χρονολογία των εβδομήντα εβδομάδων του Δανιήλ.

Η 70^η εβδομάδα αρχίζει όταν ο Αντίχριστος υπογράφει διαθήκη με το Ισραήλ (Δαν.θ:27). Ενώ ο όρος «παρουσία» είναι ευρύς και αναφέρεται στην Αρπαγή και σε πολλά γεγονότα που την ακολουθούν, ο όρος «ημέρα του Κυρίου» φαίνεται πιο στενά καθορισμένος στην Αγία Γραφή και πουθενά δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένα την Αρπαγή.

Αυτή η μεγάλη αντίθεση θέσεων ως προς την αρχική φάση της κρίσης της Ημέρας του Κυρίου και της Αρπαγής [σ’ αυτά τα εδάφια] είναι ένας άλλος δείκτης ότι η Αρπαγή δεν είναι η αρχή ή οποιοδήποτε μέρος της Ημέρας του Κυρίου. Αντιθέτως, θα είναι ένα ξεχωριστό γεγονός. Ως εκ τούτου, η αναφορά του Παύλου στην Ημέρα του Κυρίου στην Β' Θες.β:2 δεν αποτελεί αναφορά στην Αρπαγή.

Πολλοί εκλαμβάνουν «την ημέρα του Κυρίου» εδώ, ότι αναφέρεται μόνο στη δεύτερη έλευση του Χριστού.

Β’ Θεσ.β:3,4 μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον. ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀνομίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ καθίσαι ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἔστιν θεός.

Ο Παύλος εξήγησε ότι τρία γεγονότα έπρεπε να συμβούν πριν αρχίσουν οι κρίσεις της ημέρας του Κυρίου (δηλαδή, οι κρίσεις της Θλίψης). Αυτά ήταν: «η αποστασία» (εδ.3), η αποκάλυψη του «ανθρώπου της ανομίας» (εδ.3-4, 8), και η εκβολή του κολύωντα την ανομία «το μυστήριο της ανομίας,» (εδ.6-7).

Η παρουσία του οριστικού άρθρου σε κάθε γεγονός, το προσδιορίζει σαν μοναδικό, δεν υπάρχουν άλλα γεγονότα ακριβώς σαν αυτά. Η λέξη «πρώτον» μπορεί να αναφέρεται στο γεγονός ότι η αποστασία θα συμβεί στην αρχή της ημέρας του Κυρίου, όχι λίγο πριν από την ημέρα του Κυρίου, και πριν από την αποκάλυψη του ανθρώπου της αμαρτίας.

 

Ένα σημαντικό γεγονός είναι η «αποστασία». Εξ ορισμού αποστασία είναι μια αναχώρηση, η εγκατάλειψη μιας θέσης που κατείχε προηγουμένως (Ι. Ναυή κβ:22, Πράξ.κα:21). Δεν σημαίνει απλά δυσπιστία, αλλά μια επιθετική και ενεργητική εξέγερση:

Εβρ.γ:12 προσέχετε, αδελφοί, να μη υπάρχη εις μήδενα από σας πονηρά καρδία απιστίας, ώστε να αποστατήση από Θεού ζώντος,

Αποστασία σημαίνει ακόμα μια πολιτική ή στρατιωτική εξέγερση, αλλά στην Παλαιά Διαθήκη βρίσκουμε ότι χρησιμοποιείται σαν εξέγερση κατά του Θεού (π.χ. Ι. Ναυή κβ:22), και αυτή είναι η αποδεκτή βιβλική χρήση.

Η σκέψη του Παύλου είναι ότι στους έσχατους καιρούς θα υπάρξει μια εξαιρετική εκδήλωση δυνάμεων του κακού που θα παραταχθούν ενάντια στον Θεό.

Φαίνεται ότι ο Παύλος αναφέρεται εδώ στην αποχώρηση από την χριστιανική πίστη όχι μόνο των άπιστων, αλλά και πολλών αυτοαποκαλούμενων (μη γνήσιων) Χριστιανών, αμέσως μετά την Αρπαγή, στην αρχή της «ημέρας του Κυρίου».

Όλοι οι γνήσιοι Χριστιανοί θα πάνε να είναι με τον Κύριο στην Αρπαγή (Α’ Θες.δ:13-17).

Ο Παύλος έγραψε και αλλού για την αποστασία (A’ Τιμ.δ:1-3, Β’ Τιμ.δ:3-4, δες και Β’ Πέτρ.γ:3-6).

Οι απόστολοι προειδοποίησαν ότι η αποστασία θα χαρακτήριζε τις τελευταίες ημέρες της οικονομίας της Εκκλησίας, πριν από την Αρπαγή (Ιακ.ε:1-8, Β’ Πέτρ.β, Ιούδας).

Μετά την Αρπαγή, η απομάκρυνση από την αλήθεια που όλο αυτόν τον καιρό αυξανόταν, θα εκραγεί με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη.

Με άλλα λόγια, η αποστασία που σήμερα είναι γενική πρόκειται να γίνει συγκεκριμένη.

Δεν είναι τόσο η πρώτη αγάπη κάποιου που κρυώνει και παρασύρεται στην απάθεια, όσο το γεγονός ότι τοποθετείται ενάντια στον Θεό.

Φαίνεται πιθανό ότι η αποστασία που ο Παύλος είχε κατά νου επεκτάθηκε από ένα τμήμα της χριστιανικής εκκλησίας και στους Εβραίους με μια δραματική και κλιμακωτή απομάκρυνση από την λατρεία του πραγματικού Θεού σαν μέρος του συμπλέγματος των γεγονότων στο τέλος της οικονομίας.

Το «τμήμα» της χριστιανικής εκκλησίας, που αναφέρεται στο παραπάνω απόσπασμα, κατά την άποψη του Παύλου, θα είναι οι μη γνήσιοι Χριστιανοί που συνθέτουν τον λεγόμενο «χριστιανικό κόσμο», που αναφέρεται σε όλους αυτούς που λένε ότι είναι χριστιανοί, γνήσιοι και μη γνήσιοι.

Μια τέτοια αναχώρηση είχε αρχίσει από την εποχή του Παύλου, αλλά δεν είχε ακόμη πάρει τις διαστάσεις που προβλέπονταν για να χαρακτηριστεί σαν «η αποστασία» για την οποία ο απόστολος είχε δώσει οδηγίες στους αναγνώστες του όταν ήταν μαζί τους (εδ.5).

Όταν γίνει η Αρπαγή και όλοι οι αληθινοί Χριστιανοί εγκαταλείψουν την γη, αυτή η μεγάλη «αποστασία», η οποία συνδέεται με μια παγκόσμια αυταπάτη ή εξαπάτηση, θα χαρακτηρίζει όλη την ανθρωπότητα.

Αυτό το παγκόσμιο κίνημα κατά του Θεού θα είναι τόσο καθολικό, που κερδίζει μια ειδική ονομασία: «η αποστασία» - δηλαδή, η κορύφωση της αυξανόμενης τάσης αποστασίας που ήταν εμφανής πριν από την αρπαγή της εκκλησίας.

Κάποιοι έχουν διαφορετική άποψη. Πιστεύουν ότι αυτή η «αποστασία» αναφέρεται στην Αρπαγή, και το λένε στηριζόμενοι στην αναφορά του Παύλου στην Αρπαγή στο εδ.1. Αλλά η έννοια της λέξης «αποστασία» σαν εξέγερση δεν υποστηρίζει αυτήν την άποψη.

Πουθενά αλλού η Γραφή δεν μιλάει για την αρπαγή σαν «αναχώρηση». Αναχώρηση υποδηλώνει πράξη ατόμου ή εταιρείας που αναχωρεί. Αλλά η αρπαγή δεν είναι μια πράξη αναχώρησης από την πλευρά των αγίων. Στην αρπαγή η εκκλησία είναι παθητική, όχι ενεργητική. Κατά την αρπαγή η εκκλησία «αρπάζεται», ένα γεγονός όπου ο Κύριος ενεργεί για την μεταφορά των πιστών από την γη στην παρουσία Του (Α ́ Θες.δ:16-17).

αρπαγή (η) [αρχ.] 1. η απόσπαση με παράνομο, δόλιο τρόπο και συχνά με τη χρήση βίας ή απάτης πράγματος, περιουσιακού στοιχείου κ.λπ. από τον κάτοχο του ή προσώπου από την οικογένεια ή το στενό περιβάλλον του.

αρπάζω ρ. μετβ. κ. αμετβ. {άρπα-ξα, -χτηκα, -γμένος) ♦ (μετβ.) 1. πιάνω (κάτι) σφιχτά ή βίαια με το χέρι, γραπώνω: τον άρπαξε απ' τα μαλλιά || του άρπαξε το μπράτσο και τον χτύπησε || από τον λαιμό | γιακά

Ό,τι γίνεται με τους πιστούς στην αρπαγή, ξεκινά από τον Κύριο και γίνεται από Εκείνον. Ο Παύλος μίλησε για την αρπαγή σαν «ἡμῶν ἐπισυναγωγῆ ἐπ' αὐτόν» (εδ.1), γιατί να χρησιμοποιήσει αυτόν τον απίθανο όρο «αποστασία», να σημαίνει το ίδιο πράγμα;

Ένα άλλο σημαντικό γεγονός, εκτός από την «αποστασία» είναι η αποκάλυψη του «ανθρώπου της ανομίας» (εδ.3). Αυτό είναι ένα πρόσωπο που είναι να εμφανιστεί.

Θα είναι εντελώς άνομος και ο Θεός θα καταδικάσει σε αιώνια καταστροφή «εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης ἐν θείῳ» (Αποκ.ιθ:19-21).

Ο προφήτης Δανιήλ μίλησε γι’ αυτό το πρόσωπο. Θα συνάψει διαθήκη με τους Εβραίους, αλλά στη συνέχεια θα την σπάσει μετά από 3 ½ χρόνια (Δαν.θ:27).

Η υπογραφή αυτής της διαθήκης φαίνεται να είναι το γεγονός που θα αποκαλύψει ποιο είναι αυτό το άτομο, ο αντίχριστος. Θα επιδιώξει να κάνει τον καθένα να τον προσκυνήσει και θα ισχυριστεί ότι είναι ο Θεός (Αποκ.ιγ:5-8).

«ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας» είναι αυτός που η απώλεια είναι το χαρακτηριστικό του γνώρισμα.

Η αναφορά στον άνθρωπο της ανομίας (Αντίχριστος, βλ. Α’ Ιωάν.β:18, 22, δ:3) «ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ καθίσαι ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἔστιν θεός» (εδ.4) μπορεί να είναι μεταφορική, εννοώντας ότι παίρνει την υψηλότερη δυνατή θέση. Το πιο πιθανό όμως είναι ότι είναι κυριολεκτική, οπότε ο φυσικός ναός του Θεού που θα στηθεί στην Ιερουσαλήμ είναι το θέμα (Δαν.ια:36).

Κάποιοι που δεν πιστεύουν στην μελλοντική Βασιλεία του Χριστού σ’ αυτή την γη, συχνά εκλαμβάνουν αυτόν τον ναό σαν αυτόν που στήθηκε στην Ιερουσαλήμ, όταν ο Παύλος έγραψε αυτή την επιστολή. Όμως, ο Αντίχριστος, δεν είχε εμφανιστεί όταν έγραψε ο Παύλος, ούτε έχει εμφανιστεί ακόμα.

Το 40 μ.Χ., λίγα χρόνια πριν ο Παύλος γράψει αυτή την επιστολή, ο Γάιος Καίσαρας (Καλιγούλας), που είχε δηλώσει ότι είναι Θεός, προσπάθησε να στήσει την εικόνα του στα Άγια των αγίων στην Ιερουσαλήμ.

Όλες οι προσπάθειες να εξομοιωθεί ο άνθρωπος της ανομίας με ιστορικές προσωπικότητες καταρρέει από το γεγονός ότι ο Παύλος μιλούσε για κάποιον που θα εμφανιστεί μόνο στο τέλος των καιρών.

Επιπλέον, ο Παύλος έγραψε ότι «ὁ κύριος [Ἰησοῦς] ἀνελεῖ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρούσιας αὐτοῦ» (εδ.8).

 

Β’ Θεσ.β:5 οὐ μνημονεύετε ὅτι ἔτι ὢν πρὸς ὑμᾶς ταῦτα ἔλεγον ὑμῖν;.

Ο Παύλος υπενθύμισε στους αναγνώστες του ότι τους είχε μιλήσει για αυτά τα πράγματα, όταν ήταν μαζί τους. Δεδομένου ότι ο Παύλος ήταν στην Θεσσαλονίκη μόνο για λίγες εβδομάδες ή μήνες, αυτή η αναφορά είναι πολύ σημαντική.

Ο Παύλος δεν θεωρούσε την προφητεία αυτή ούτε πολύ βαθιά, ούτε ασήμαντη, ή αμφιλεγόμενη, ακόμη και για τους νέους Χριστιανούς. Πολλοί Χριστιανοί σήμερα υποβαθμίζουν τη σημασία αυτού του μέρους της αποκάλυψης του Θεού. Ο Παύλος πίστευε ότι αυτή η προφητική αλήθεια ήταν ζωτικό μέρος του λόγου του Θεού, απαραίτητο για τη νικηφόρα χριστιανική ζωή. Κατά συνέπεια, το δίδαξε χωρίς δισταγμό. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς.

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ (β:6-12)

Ο Παύλος συνέχισε τις οδηγίες του σχετικά με τα γεγονότα που πρέπει να συμβούν στην αρχή της «ημέρας του Κυρίου», και περιέγραψε περαιτέρω την αποστασία εκείνης της περιόδου. Σκοπός του ήταν να εξηγήσει, πιο καθαρά, ότι οι αναγνώστες του δεν είχαν χάσει την Αρπαγή, και δεν είχαν μπει στην εσχατολογική «ημέρα του Κυρίου».

Β’ Θεσ.β:6 καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ αὐτοῦ καιρῷ.

Όταν είχε βρεθεί μαζί τους στο παρελθόν, ο Παύλος είχε πει στους Θεσσαλονικείς «τι» περιόριζε την αποκάλυψη του «ανθρώπου της ανομίας» (δηλαδή του αντίχριστου, εδ.3). Όμως, δεν ξαναλέει την ταυτότητα του «κατέχοντος» (τι ή ποιος συγκρατεί) σ’ αυτό το εδάφιο.

Το Άγιο Πνεύμα ολοκληρώνει τη διακονία Του για τον περιορισμό της ανομίας, στον κόσμο, κυρίως μέσω της επιρροής των Χριστιανών μέσα στους οποίους κατοικεί.

Όταν αυτή η επιρροή εκβληθεί, με την Αρπαγή της εκκλησίας, ο «άνθρωπος της ανομίας» θα «αποκαλυφθεί».

Β’ Θεσ.β:7 τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας· μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται.

Το «μυστήριο» (αλήθεια που προηγουμένως δεν αποκαλύφθηκε, αλλά τώρα έγινε γνωστή) που ο Παύλος αναφέρεται εδώ είναι η αποκάλυψη της μελλοντικής κορύφωσης της ανομίας που θα ακολουθήσει την απομάκρυνση του κατέχοντα. Κάποιοι πιστεύουν ότι η «ανομία» αναφέρεται στην παραβίαση του δικαίου γενικά. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αναφέρεται στην περιφρόνηση του Νόμου του Θεού ειδικότερα: του λόγου Του. Αυτό το άνομο κίνημα ήταν ήδη σε εξέλιξη την εποχή του Παύλου, αλλά ο Θεός το συγκρατούσε μέχρι τον ορισμένο καιρό. Τότε θα αφαιρέσει την δύναμη που το συγκρατούσε. Αυτή η απομάκρυνση είναι μια αναφορά στην Αρπαγή, όταν η συγκράτηση του κακού από τον Θεό μέσω του λαού Του θα τελειώσει, καθώς αρπάζει την εκκλησία από την γη.

Ο Θεός θα μετακινήσει την περιοριστική επιρροή του Αγίου Πνεύματος από τη γη, με την έννοια ότι ο Θεός θα μετακινήσει εκείνους στους οποίους κατοικεί. Δεν θα εγκαταλείψει εντελώς τη γη, φυσικά, αφού ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, είναι πανταχού παρόν.

Κάποιοι πιστεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα θα συνεχίσει να κατοικεί μέσα σε ανθρώπους μετά την Αρπαγή της εκκλησίας. Όμως, αν διαβάσουμε την Α’ Κορ.ιβ:13:

«καὶ γὰρ ἐν ἑνὶ πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἓν σῶμα ἐβαπτίσθημεν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καὶ πάντες ἓν πνεῦμα ἐποτίσθημεν».

βλέπουμε ότι το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος τοποθετεί τους πιστούς στο «ένα σώμα» του Χριστού.

Το «σώμα του Χριστού» είναι ένας όρος που περιγράφει πάντα «την εκκλησία» - που άρχισε την ημέρα της Πεντηκοστής - και πηγαίνει στον ουρανό στην Αρπαγή. Για τον Χριστιανό, η κατοίκηση του Πνεύματος γίνεται την στιγμή που βαπτίζεται με το Πνεύμα. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι τους οποίους ο Θεός θα δικαιώσει κατά τη διάρκεια της Θλίψης δεν θα βιώσουν το βάπτισμα του Πνεύματος στο «σώμα του Χριστού», είναι αδικαιολόγητο να υποθέσουμε ότι το Πνεύμα θα κατοικεί μέσα τους. Το «σώμα του Χριστού» θα είναι τότε στον ουρανό, και όχι στην γη.

Δεδομένου ότι η εκβολή του κατέχοντα συμβαίνει πριν από την αποκάλυψη του άνομου, αυτή η αναγνώριση της ταυτότητάς του, συνεπάγεται ότι η Αρπαγή θα γίνει πριν από την Θλίψη.

Η σειρά με την οποία ο Παύλος περιέγραψε αυτές τις τρεις ενδείξεις έχει προβληματίσει ορισμένους, δεδομένου ότι δεν είναι σε χρονολογική σειρά. Νομίζω ότι η σειρά αντικατοπτρίζει τη σπουδαιότητα της αποστασίας. Ο Παύλος μίλησε πρώτα για την αποστασία, μετά για τον άνθρωπο της ανομίας που θα είναι το σημάδι ότι η αποστασία έχει έρθει, και στη συνέχεια για την εκβολή του κατέχοντος που θα επιτρέψει στην αποστασία να εκδηλωθεί πλήρως.

Β’ Θεσ.β:8 καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ κύριος [Ἰησοῦς] ἀνελεῖ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρούσιας αὐτοῦ,

Μετά την Αρπαγή, «ο άνομος» θα έχει μεγαλύτερη ελευθερία να εφαρμόσει τις πολιτικές του. Θα κάνει πράγματα που θα έχουν σαν αποτέλεσμα να αναγνωριστεί σαν ο Αντίχριστος. Ωστόσο, μια απλή «ανάσα» του «στόματος» του Κυρίου Ιησού ... θα τον καταργήσει όταν ο Χριστός επιστρέψει στην γη (Αποκ.ιθ:15). Η «επιφάνεια» του Κυρίου είναι διαφορετικό και μεταγενέστερο γεγονός από το γεγονός της «επισυναγωγής» (εδ.1). Η πρώτη εκδήλωση είναι η Αρπαγή, και η δεύτερη είναι η Δεύτερη Έλευση.

Ενώ υπάρχει αποστασία ανάμεσά μας, ο άνθρωπος της αμαρτίας δεν έχει αποκαλυφθεί και το Άγιο Πνεύμα δεν έχει απομακρυνθεί. Όλα αυτά αποτελούν ισχυρή απόδειξη ότι ο καιρός της Θλίψης δεν έχει έρθει και ότι δεν μπορεί να έρθει μέχρι ο Χριστός να έρθει και να πάρει την εκκλησία Του στο σπίτι, στην αιώνια δόξα.

Β’ Θεσ.β:9,10 οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ' ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασιν ψεύδους. καὶ ἐν πάσῃ ἀπάτη ἀδικίας τοῖς ἀπολλυμένοις, ἀνθ' ὧν τὴν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τὸ σωθῆναι αὐτούς.

Ο «άνομος» θα είναι το όργανο του Σατανά. Η Γραφή τον αποκαλεί επίσης «το θηρίο που βγαίνει από τη θάλασσα» (Αποκ.ιγ:1-10), «το κόκκινο θηρίο» (Αποκ.ιζ:3), και απλά «το θηρίο» (Αποκ.ιζ:8,16, ιθ:19-20, κ:10).

Η χρήση της λέξης «παρουσία» εδώ, προφανώς είναι παρωδία της Παρουσίας του Χριστού (εδ.8).

Ο Σατανάς θα τον εξουσιοδοτήσει να εξαπατήσει τους περισσότερους ανθρώπους να πιστέψουν ότι είναι Θεός, επιτρέποντάς του να κάνει θαύματα που προκαλούν φόβο, ανάμικτο με θαυμασμό. Η λέξη «δύναμις» που χρησιμοποιείται εδώ, αναφέρεται σε δυνητική δύναμη, όχι ενεργητική.  Έτσι η «δύναμη» αυτή πρέπει να είναι η εξουσία του, παρά τα δυνατά θαύματά του. Τα «σημεία» αναφέρονται σε θαύματα που οι άπιστοι θα σκεφτούν ότι σηματοδοτούν την υπερφυσική ικανότητα του άνομου. «Τέρατα ψεύδους», τονίζει την παραποιημένα φύση του φόβου που θα εμπνέει με τα κατορθώματα του. «Απάτη» προσδιορίζει την πρόθεση και το αποτέλεσμα των κακών πράξεων του.

Με μια λέξη, αντί να υπάρχει εκκλησία, θα υπάρχει αποστασία, αντί για το Άγιο Πνεύμα, ο Σατανάς και αντί της εξουσίας του Θεού σαν συγκράτηση του κακού, ο αχαλίνωτος άνθρωπος που στήνεται σαν Θεός στη γη.

Β’ Θεσ.β:11,12 καὶ διὰ τοῦτο πέμπει αὐτοῖς ὁ θεὸς ἐνέργειαν πλάνης εἰς τὸ πιστεῦσαι αὐτοὺς τῷ ψεύδει, ἵνα κριθῶσιν πάντες οἱ μὴ πιστεύσαντες τῇ ἀληθείᾳ ἀλλὰ εὐδοκήσαντες τῇ ἀδικίᾳ.

«και δια τούτο» αναφέρεται πίσω στο «τὴν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τὸ σωθῆναι αὐτούς» (εδ.10). Χιλιάδες άνθρωποι, αλλά μόνο ένα μικρό ποσοστό του συνόλου του πληθυσμού, θα πιστέψει στον Ιησού Χριστό κατά τη διάρκεια της Θλίψης (Αποκ.ς:9-11, ζ:4, 9-17….). Ορισμένοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα από αυτά τα εδάφια (11-12) ότι κανείς που έχει ακούσει το Ευαγγέλιο και το απέρριψε, πριν από την Αρπαγή, δεν θα μπορέσει να σωθεί κατά τη διάρκεια της Θλίψης. Εντούτοις, φαίνεται πιθανότερο ότι το εδ.10 περιγράφει όλους τους άπιστους στην Θλίψη, όχι μόνο εκείνους που άκουσαν και απέρριψαν το Ευαγγέλιο πριν από την Αρπαγή.

Είναι πολύ δύσκολο ένα άτομο που απορρίπτει τον Χριστό σε αυτή την περίοδο της χάρης να στραφεί σ’ Εκείνον σε αυτή την απαίσια περίοδο της Θλίψης. Αλλά η συνηθισμένη αρχή της Αγίας Γραφής είναι ότι όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα. Είναι πιθανό, αν και πολύ απίθανο, ένα άτομο που έχει ακούσει το Ευαγγέλιο στη σημερινή εποχή της χάρης, να έρθει στον Χριστό μετά την αρπαγή.

Η «δύναμη», τα «σημεία», τα «τέρατα ψεύδους», και το κακό της «απάτης» του Σατανά (βλέπε αντίχριστος) στα εδ.9-10, θα εντυπωσιάσει όλους τους ανθρώπους που ζουν στη γη κατά τη διάρκεια της Θλίψης. Ο Παύλος θα μπορούσε να πει ότι αυτοί οι άνθρωποι «τὴν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τὸ σωθῆναι αὐτούς» (εδ.10), και ότι «μὴ πιστεύσαντες τῇ ἀληθείᾳ ἀλλὰ εὐδοκήσαντες τῇ ἀδικίᾳ» (εδ.12). Θα μπορούσε να το κάνει αφού αυτές οι φράσεις περιγράφουν όλους τους άπιστους, όχι μόνο εκείνους που άκουσαν το Ευαγγέλιο και το απέρριψαν εσκεμμένα πριν από την Αρπαγή (Ιωάν.γ:19, Ρωμ.α:24-32).

«πιστεῦσαι αὐτοὺς τῷ ψεύδει» προφανώς σημαίνει την άρνηση της θεμελιώδους αλήθειας ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός. Είναι η απόρριψη της αποκάλυψης του Εαυτού Του σαν Δημιουργού και Σωτήρα, δίκαιου και φιλεύσπλαχνου κριτή των πάντων, που οδηγεί στη λατρεία ενός άλλου, του «ανθρώπου της ανομίας».

«Είναι μια σοβαρή σκέψη, ότι όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να απορρίπτουν το καλό, αναπόφευκτα τελειώνουν με την προώθηση του κακού».

Γίνεται σαφές ότι η θεία καταδίκη δεν προκύπτει από ανθρώπινα πνευματικά λάθη, αλλά μάλλον από την απόλαυση σε ό, τι είναι κακό και ανήθικο.

Τα εδ.10-12 παρουσιάζουν την ίδια καθοδική πορεία του κακού που ο Παύλος έγραψε στην Ρωμ.α:18-32: Πρώτο, αντιστέκονται στην αλήθεια. Δεύτερο, ο Θεός τους παραδίδει στις επιθυμίες τους, έτσι ώστε να γίνουν σκλάβοι στα πάθη τους. Τρίτον, τους τιμωρεί αιώνια.

Αν ο Παύλος ήθελε να διορθώσει το λανθασμένο συμπέρασμα των Θεσσαλονικέων, ότι βρισκόταν στην «ημέρα του Κυρίου», γιατί δεν τους είπε απλά ότι η Αρπαγή δεν είχε γίνει ακόμη; Προφανώς δεν το έκανε, επειδή ήθελε να αποκαλύψει, ή ίσως να τονίσει εκ νέου, τα γεγονότα που είχαν σαν αποτέλεσμα την κορύφωση και την καταστροφή – της ανομίας στον κόσμο. Η χρονική στιγμή της ανομίας της Θλίψης, και ο φόβος ότι έχασαν την Αρπαγή, ήταν οι κύριοι τομείς ανησυχίας τους.

Οι αναγνώστες του Παύλου θα μπορούσαν, επομένως, να είναι βέβαιοι ότι «η ημέρα του Κυρίου» δεν είχε αρχίσει ακόμη. Οι θλίψεις που βίωναν δεν ήταν εκείνες της «ημέρας του Κυρίου», για την οποία ο Παύλος τους είχε διδάξει ενώ ήταν μαζί τους. 

Επιπλέον, δεν είχαν ακόμη πραγματοποιηθεί τρία προαπαιτούμενα γεγονότα. Μετά τη γενική αποστασία που ξεκίνησε τον πρώτο αιώνα και στη συνέχεια αυξήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της Εκκλησιαστικής ιστορίας, είναι: 

(1) η μεγάλη αποστασία, 

(2) η αποκάλυψη του ανθρώπου της ανομίας 

(3) η εκβολή του κολύωντα στην Αρπαγή.