Όταν ο Θεός αντιστρέφει κάτι, δεν
είναι ποτέ ξανά το ίδιο.
Τα παλιά γίνονται νέα, το βάρος
που κάποτε σε κρατούσε κάτω σηκώνεται.
Όταν ο Θεός το κάνει, έχεις ειρήνη που ξεπερνά κάθε νόηση και ανεκλάλητη χαρά γεμάτη δόξα.
Ψαλμ.ρκς:1-6 Ότε ο
Κύριος επανέφερε τους αιχμαλώτους της Σιών, ήμεθα ως οι ονειρευόμενοι. Τότε
ενεπλήσθη το στόμα ημών από γέλωτος και η γλώσσα ημών από αγαλλιάσεως· τότε
έλεγον μεταξύ των εθνών, Μεγαλεία έκαμε δι' αυτούς ο Κύριος. Μεγαλεία έκαμεν ο
Κύριος δι' ημάς· ενεπλήσθημεν χαράς. Επίστρεψον, Κύριε, τους αιχμαλώτους ημών,
ως τους χειμάρρους εν τω νότω. Οι σπείροντες μετά δακρύων εν αγαλλιάσει θέλουσι
θερίσει. Όστις εξέρχεται και κλαίει, βαστάζων σπόρον πολύτιμον, ούτος βεβαίως
θέλει επιστρέψει εν αγαλλιάσει, βαστάζων τα χειρόβολα αυτού.
Όλοι έχουμε περάσει στη ζωή μας, καλές
και κακές μέρες.
Όλοι έχουμε κλάψει αργά το βράδυ
όταν νομίζαμε ότι κανείς δεν άκουγε.
Παλέψαμε με την πίστη μας γιατί
παρόλο που ξέραμε ότι ο Θεός μπορεί και ο Θεός θέλει την αλήθεια, τα γεγονότα
απλά δεν ευθυγραμμίστηκαν.
Είναι όμορφο το βιβλίο των Ψαλμών,
γιατί δίνει φωνή στα συναισθήματα που συχνά δεν μπορούμε να πούμε δυνατά.
Εκφράζει την αλήθεια για το πώς
νιώθουμε λέγοντας πράγματα όπως ο Ψαλμ.ρλ:1 «Εκ βαθέων έκραξα προς
σε, Κύριε».
Στη συνέχεια, υπάρχει ο Ψαλμ.οζ:2
που εκφράζει πώς αισθάνονται οι άνθρωποι που βρίσκονται σε πλήρη απόγνωση όταν
λέει:
«Εν ημέρα θλίψεώς μου
εξεζήτησα τον Κύριον· εξέτεινον την νύκτα τας χείρας μου και δεν έπαυον· η ψυχή
μου δεν ήθελε να παρηγορηθή».
Στη συνέχεια, υπάρχει ο Ψαλμ.ογ:2
που περιγράφει πώς μπορεί να αισθάνεται κάποιος όταν είναι στο σημείο να τα
παρατήσει:
«Εμού δε, οι πόδες μου σχεδόν
εκλονίσθησαν· παρ' ολίγον ωλίσθησαν τα βήματά μου».
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με
τραγωδίες που στις μέρες μας είναι πλέον συνηθισμένες:
o κάθε
είδους ασθένειες,
o άνθρωποι
φευγάτοι,
o οι
οικονομίες πέφτουν,
o οι
μισθοί εξανεμίζονται,
o ο
κόσμος δυσκολεύεται αφάνταστα….
o άνθρωποι
άστεγοι ζουν στους δρόμους,
τελικά, κανείς δεν φαίνεται να
είναι ασφαλής.
Η πολιτική, οικονομική,
κοινωνική, εκπαιδευτική και υγειονομική μας κατάσταση είναι εντελώς εκτός
ελέγχου.
Ασθένειες που πρακτικά
εξαλείφθηκαν ή τουλάχιστον ήταν εξαιρετικά διαχειρίσιμες επιστρέφουν άγρια.
Το εκπαιδευτικό σύστημα
κατεδαφίζεται και ξαναγράφεται προσπαθώντας να αλλάξει την αλήθεια σε ψέμα και
να διαγράψει πολιτισμούς, κληρονομιές και γενεαλογίες.
Η οικονομική δομή καταρρέει, οι
φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι δεν νοιάζονται, οι πλουσιότεροι
άνθρωποι στη γη προκαλούν τα βάσανα και τους θανάτους των φτωχότερων ανθρώπων
στον πλανήτη και βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που αν δεν την αλλάξει ο Θεός, τι
θα κάνουμε;
Ο Ψαλμός ρκς είναι ένας από τους
15 Ψαλμούς που ονομάζονται «Ωιδή των Αναβαθμών».
Αυτοί οι Ψαλμοί ψάλθηκαν από τον
λαό κατά την επιστροφή από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας πίσω στην Ιερουσαλήμ.
Είναι τραγούδια γιορτής και
ελπίδας για τις δύο φάσεις που θα βίωνε ο λαός Ισραήλ.
Πρώτα η γιορτή της χαράς για την
απελευθέρωση και την αποκατάσταση από την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα.
Μετά, μια προσευχή ελπίδας για το
μέλλον για να ξεπεραστούν οι κακουχίες και οι δύσκολες στιγμές.
Πηγαίνει από τη μνήμη του
παρελθόντος της χαράς και της ευτυχίας, όπου οι άνθρωποι ένιωθαν ότι η
απελευθέρωσή τους ήταν ένα όνειρο, σε μια κραυγή προς τον Θεό να παρέμβει στους
σημερινούς αγώνες και κακουχίες, ενθαρρύνοντας ωστόσο την επιμονή με την υπόσχεση
ότι όσοι σπέρνουν με δάκρυα θα θερίσουν με χαρά.
Ψαλ.ρκς:1-3 «Ωιδή των
Αναβαθμών.» Ότε ο Κύριος επανέφερε τους αιχμαλώτους της Σιών, ήμεθα ως οι
ονειρευόμενοι. Τότε ενεπλήσθη το στόμα ημών από γέλωτος και η γλώσσα ημών από
αγαλλιάσεως· τότε έλεγον μεταξύ των εθνών, Μεγαλεία έκαμε δι' αυτούς ο Κύριος.
Μεγαλεία έκαμεν ο Κύριος δι' ημάς· ενεπλήσθημεν χαράς.
Εδ.1: - Ο Κύρος νίκησε τη
Βαβυλώνα το 539 π.Χ. και άφησε το λαό Ισραήλ να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ μετά
από 70 χρόνια αιχμαλωσίας, για να ξαναχτίσουν την πόλη και τον Ναό.
Όταν επέστρεψαν, θυμήθηκαν τον
καιρό που όλα αυτά ήταν μόνο ένα όνειρο. Τότε, μόνο ονειρεύονταν ότι η
ελευθερία θα ερχόταν, ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ζήσει και πάλι το αληθινό
νόημα της πίστης του.
Θυμήθηκαν την ομορφιά του Ναού
του Σολομώντα και αναμφίβολα παρέθεσαν τον Ψαλμό κζ:4
«Εν εζήτησα παρά του Κυρίου,
τούτο θέλω εκζητεί· το να κατοικώ εν τω οίκω του Κυρίου πάσας τας ημέρας της
ζωής μου, να θεωρώ το κάλλος του Κυρίου και να επισκέπτωμαι τον ναόν αυτού».
Αν και θα έχτιζαν έναν νέο ναό, αυτός
απέτυχε σε σύγκριση με αυτό που θυμόντουσαν.
Εδ.2 - Η ανάμνηση, όταν
ήταν απλώς ένα όνειρο, προκάλεσε μια αντίδραση: «Τότε ενεπλήσθη το στόμα
ημών από γέλωτος και η γλώσσα ημών από αγαλλιάσεως».
Αυτά δεν είναι απλά συναισθήματα
χαράς και ευτυχίας, αλλά εκφράζουν ένα βαθύτερο νόημα.
Το γέλιο στα Εβραϊκά, όπως και
στα Ελληνικά, μπορεί να έχει την έννοια κοροϊδεύω,
αψηφώ, χλευάζω.
Είναι τότε που μπορείς να κοιτάξεις
πίσω και να πεις, όπως ο Ιωσήφ στη Γέν.ν:20: «σεις μεν εβουλεύθητε
κακόν εναντίον μου· ο δε Θεός εβουλεύθη να μεταστρέψη τούτο εις καλόν, διά να
γείνη καθώς την σήμερον, ώστε να σώση την ζωήν πολλού λαού».
Προσπάθησες να μας καταστρέψεις,
προσπάθησες να μας σβήσεις, έκλεψες την κληρονομιά μας, μας έδιωξες από τον
πολιτισμό μας, μας έκλεψες την ταυτότητα, τη γλώσσα, την οικογένεια, αλλά
επιβιώσαμε, είμαστε ακόμα εδώ, ήθελες να μας κάνεις κακό, αλλά ο Θεός το μετέτρεψε
για το καλό μας.
Η λέξη «τραγούδι» στα εβραϊκά
σημαίνει μια κραυγή θριάμβου, χαράς: προσπαθήσατε να μας κάνετε να μην μιλάμε,
αλλά ο Θεός το γύρισε, τώρα φωνάζουμε με φωνή του θριάμβου ΝΙΚΗ.
Εδ.2 συνεχίζει με το «τότε
έλεγον μεταξύ των εθνών, Μεγαλεία έκαμε δι' αυτούς ο Κύριος».
Τα έθνη είναι οι ειδωλολάτρες ή
Εθνικοί, εκείνοι που δεν είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού.
Όταν αυτοί μας καταπιέζουν, υποδουλώνουν,
διαχωρίζουν, ξευτιλίζουν, ταπεινώνουν, εμείς μπορούμε να φωνάξουμε με φωνή
θριάμβου όπως ο Δαβίδ:
Ψαλμ.κγ:5 Ητοίμασας
έμπροσθέν μου τράπεζαν απέναντι των εχθρών μου· ήλειψας εν ελαίω την κεφαλήν
μου· το ποτήριόν μου υπερχειλίζει.
Κάνει τα έθνη, τους ειδωλολάτρες
να αναγνωρίσουν πόσο μεγάλος είναι ο Θεός και να Τον λατρεύσουν.
Εδ.3 – «Μεγαλεία έκαμεν
ο Κύριος δι' ημάς· ενεπλήσθημεν χαράς».
Το «Μεγαλεία» στα εβραϊκά σημαίνει
υπέρβαση, εξαίρεση, αύξηση και μεγαλωσύνη.
Εφεσ.γ:20 Εις δε τον
δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμη υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την
δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν,
Όταν ο Θεός το γυρίζει, κάνει υπερεκπερισσού
πάνω από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε – είναι κυριολεκτικά συγκλονιστικό. «και
χαιρόμαστε»
Μετά από χρόνια δουλείας,
καταπίεσης, ταπείνωσης και υποβάθμισης, μετά από χρόνια που τους έλεγαν ότι
είναι άχρηστοι, προέρχονται από το τίποτα, δεν έχουν κληρονομιά ή πολιτισμό,
τους είπαν ψέματα, τους ευνούχισαν, τους βίασαν, τους δολοφόνησαν, οι
οικογένειες διαλύθηκαν, κακοποιήθηκαν σωματικά, ψυχικά, πνευματικά και
συναισθηματικά, ο Θεός τα γυρίζει και είναι ελεύθεροι, μπορούν να επιστρέψουν
εκεί που ανήκουν, όπου θα αποκατασταθεί η κληρονομιά τους, θα αποκατασταθεί ο
πολιτισμός τους, θα αποκατασταθεί η γλώσσα τους, θα έχουν ξανά αυτό το αίσθημα
του ανήκειν και όχι απλά ότι υπάρχουν.
Δεν ήταν πια δεμένοι, δεν ήταν
πια σε αιχμαλωσία, αλλά ήταν ελεύθεροι και η χαρά που ένιωθαν μέσα τους
κοχλάζει.
Εδ.4 – «Επίστρεψον,
Κύριε, τους αιχμαλώτους ημών, ως τους χειμάρρους εν τω νότω».
Εδώ ο εορτασμός μετατρέπεται σε
έκκληση για μια νέα έκχυση της εύνοιας του Θεού.
«Επίστρεψον» στα εβραϊκά
σημαίνει αποκατάσταση, επιστροφή στο σημείο εκκίνησης, κάνε το όπως παλιά,
πήγαινε πίσω στο μέρος όπου πίστεψα για πρώτη φορά.
Υπήρχαν κάποιοι που έμειναν στη
Βαβυλώνα ακόμα και μετά την απελευθέρωσή τους επειδή ένιωθαν άνετα και
συνήθισαν τον τρόπο που ήταν τα πράγματα.
Ένιωθαν ότι ήταν πολύ μεγάλοι για
να αλλάξουν ή ίσως ψυχικά και πνευματικά ηττημένοι και θα προτιμούσαν να
μείνουν στην αιχμαλωσία.
Πολύ συχνά οι άνθρωποι
προσαρμόζονται στις περιστάσεις τους και δεν συνειδητοποιούν καν ότι έχουν
απελευθερωθεί.
Θυμάμαι την ιστορία του ελέφαντα
του τσίρκου που είχε μια αλυσίδα γύρω από το πόδι του και ήταν αλυσοδεμένος σε
έναν πάσσαλο στο έδαφος. Ο ελέφαντας προσπάθησε να σπάσει την αλυσίδα και να
δραπετεύσει, αλλά η αλυσίδα έκανε μια πληγή στο πόδι του, οπότε σταμάτησε να
προσπαθεί να ξεφύγει. Αφού ήταν αλυσοδεμένος για τόσο καιρό όταν αφαιρέθηκε η
αλυσίδα, ο ελέφαντας δεν πήγαινε πουθενά γιατί ήταν ρυθμισμένος ότι η αλυσίδα
ήταν γύρω από το πόδι του και μπορούσε να πάει τόσο μακριά πριν αρχίσει ξανά ο
πόνος. Παρόλο που η αλυσίδα αφαιρέθηκε, η νοοτροπία του ήταν ακόμα σε
αιχμαλωσία.
Εδ.5 – «Οι σπείροντες
μετά δακρύων εν αγαλλιάσει θέλουσι θερίσει».
Αυτή είναι μια υπόσχεση ΕΛΠΙΔΑΣ
γιατί δεν θα ήταν εύκολο να επιστρέψουν, θα υπήρχε σκληρή δουλειά μπροστά,
υπήρχαν κάποιες δύσκολες αποφάσεις που θα έπρεπε να ληφθούν.
Ωστόσο, χρησιμοποιούν την
αναλογία ενός αγρότη που σπέρνει σπόρους που έχουν μουλιάσει και λένε ότι έχουν
σπαρθεί με δάκρυα.
Οι αγρότες θα μουλιάσουν τους
σπόρους τους πριν τους φυτέψουν στο έδαφος γιατί επιταχύνει τη βλάστηση και
αυξάνει το ποσοστό επιτυχίας μαλακώνοντας το εξωτερικό κέλυφος, το οποίο
επιτρέπει στο νερό και τα θρεπτικά συστατικά να διεισδύσουν εύκολα στον σπόρο.
Αυτή η διαδικασία βοηθά να σπάσει
ο λήθαργος και να ξεκινήσει τη διαδικασία ανάπτυξης.
Όταν σπέρνεις τους σπόρους σου με
δάκρυα, όταν προσεύχεσαι και κλαις, όταν εργάζεσαι με πίστη και ελπίδα μέσα από
τις κακουχίες, τις δοκιμασίες, τις απογοητεύσεις και τις θλίψεις σου, η
υπόσχεση της χαράς είναι η ανταμοιβή σου.
Ναι, η ζωή θα φέρει πόνο,
απώλεια, βάσανα, αλλά επιμείνετε στις δύσκολες στιγμές και έχετε τη διαβεβαίωση
ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω. Γιατί όταν θα θερίσετε, θα θερίσετε
με αγαλλίαση και με κραυγή θριάμβου.
Εδ.6 - Επαναλαμβάνει το εδ.5
αλλά προσθέτει «βαστάζων σπόρον πολύτιμον» – αυτό φέρνει την ανταμοιβή
της πιστής δουλειάς μετά από αγώνα, κακουχίες, δοκιμασίες.
Είναι μια σωματική, συναισθηματική,
διανοητική και πνευματική συγκομιδή λόγω των δακρύων στη σπορά.
Ο «σπόρος» αντιπροσωπεύει ένα
μέλλον γεμάτο χαρά, ευλογίες, αφθονία, ειρήνη, ελευθερία, υγεία, ευημερία.
Γιατί όταν ο Θεός το αντιστρέφει,
αποκαθιστά τα πάντα και το κάνει υπερεκπερισσού, υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή
νοούμεν
Ο Ψαλμός ρκσ αφορά την Ελπίδα και
την Εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουμε στην πιστότητα και την επιθυμία του Θεού
να ελευθερώσει τον λαό Του.
Πρέπει να θυμόμαστε τις
προηγούμενες καλοσύνες Του γιατί είναι αυτό που θα πυροδοτήσει την τρέχουσα
πίστη μας, κατανοώντας ότι όταν ο Θεός το γυρίζει, το χάος γίνεται μήνυμα, οι
δοκιμασίες γίνονται θρίαμβοι και τα θύματα γίνονται νικητές.
Σίγουρα, θα υπάρξουν στιγμές
δυσκολιών, σκληρών αποφάσεων, μοναξιάς, αλλά πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι δεν
θα μας αφήσει ποτέ ούτε θα μας εγκαταλείψει, μπορεί να νιώθουμε μοναξιά αλλά
δεν είμαστε ποτέ μόνοι επειδή περπατά μαζί μας καθώς προχωράμε.
Πρέπει να μάθουμε να
εμπιστευόμαστε ότι ο Θεός θα αλλάξει εντελώς την κατάστασή μας.
Όταν η αιμορροούσα γυναίκα άγγιξε
το κράσπεδο του ενδύματος του Ιησού, γύρισε και είπε «Τις ήγγισε τα ιμάτιά
μου;»
Είπε στη γυναίκα «Θύγατερ, η
πίστις σου σε έσωσεν».
Άλλαξε την κατάστασή της και όταν
ο Θεός το κάνει αυτό, όλα αλλάζουν. Η κατάστασή της άλλαξε, από αιμορροούσα
έγινε Θύγατερ.
Η θέση της στην κοινωνία
μετατράπηκε από ναυαγός σε λειτουργικό μέρος.
Τώρα πια δεν την σπρώχνουν για να
την απομακρύνουν!
Ακριβώς όπως οι Δέκα λεπροί που
θεράπευσε ο Ιησούς στο Λουκ.ιζ και μόνο ένας ήρθε τρέχοντας πίσω για να του πει
ευχαριστώ.
Αυτός μόνο είχε ένα καινούριο
περπάτημα, ένα νέο λόγο, μια νέα άποψη, τα παλιά πράγματα είχαν πεθάνει και
ιδού, όλα ήταν καινούργια.
- Όταν ο Θεός φέρνει τα πάνω κάτω,
δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο, τα παλιά πράγματα γίνονται νέα, το βάρος που
κάποτε σε κρατούσε κάτω φεύγει. Όταν ο Θεός το κάνει, έχεις ειρήνη που ξεπερνά
κάθε νόηση και χαρά ανείπωτη γεμάτη δόξα.
Όταν ο Θεός το αντιστρέφει, ο
εθισμός δίνει τη θέση του στην ελευθερία, το αδύνατο γίνεται δυνατό, οι
καταπιεσμένοι απελευθερώνονται.
Όταν ο Θεός το κάνει, είσαι σε
θέση να σταθείς, να αντέξεις τις δοκιμασίες που χρησιμοποιεί ο διάβολος, να
σταθείς νικητής με το κεφάλι ψηλά, να σταθείς στον στερεό βράχο που είναι ο
Ιησούς, επειδή όλα τα άλλα εδάφη είναι άμμος που βυθίζεται.
Όταν ο Θεός το αντιστρέφει, το
λίγο γίνεται πολύ.
Ό,τι κι αν αντιμετωπίζεις, όποιες
συνθήκες κι αν περνάς, απλώς σπείρε τον σπόρο σου με δάκρυα και δες τον Θεό να
αλλάζει την κατάστασή σου.
