Ο θρίαμβος της υπακοής

Σκεπτόμενος για τι θα μπορούσα να μιλήσω, θέλω να σας μεταφέρω αυτό που βλέπω:

η εκκλησία υποφέρει από ανεπαρκή κατανόηση της διδασκαλίας περί αγιασμού – και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, που κάποιοι έχουν ρίξει όλο το βάρος στο θέμα της δικαίωσης.

Γενικά τα πάμε καλά με το δόγμα της δικαίωσης.

Τα πάμε πολύ καλά ακόμη και με το δόγμα της κυριαρχίας του Θεού. Αυτά είναι βολικά να τα μιλάμε:

«Ο Θεός με έσωσε, ο Θεός μπορεί να κάνει ό,τι Του ζητήσω»! 

Αλλά εκεί που η εκκλησία φαίνεται να χάνει το δρόμο της είναι στο θέμα του αγιασμού, και αυτό δεν είναι μικρό ζήτημα.

Εβρ.ιβ:14 Ζητείτε ειρήνην μετά πάντων, και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον,

Δεν χρειάζεται να σας δώσω παραδείγματα της κατάστασης όσον αφορά στον αγιασμό. Έχουμε πολλούς μη αγιασμένους πιστούς και προφανώς, πολλούς μη αγιασμένους ηγέτες.

Θέλω να σας μιλήσω σήμερα για τον θρίαμβο της υπακοής.

Θα πει κάποιος, αυτό είναι οξύμωρο, «ο θρίαμβος της υπακοής»;

Μπορεί η υπακοή να είναι θριαμβευτική; Είναι η υποταγή κάποιο είδος νίκης;

Δεν υπάρχει μόνο αδιαφορία για την ιδέα της υπακοής, υπάρχει αντίσταση σ’ αυτή την έννοια.

Μια τελευταία δημοφιλής ιδέα είναι να υιοθετήσουμε ένα είδος πνευματικής αδράνειας όπου δεν κάνουμε τίποτα, δεν λέμε τίποτα, δεν νιώθουμε τίποτα και απλώς ζούμε, επιτρέποντας στις περιστάσεις να μας κατακλύζουν όπως κι αν είναι.

Κάποιοι άλλοι λένε: «Δεν είμαστε υπό νόμο». «Δεν μπορείς να ζεις κάτω από «πρέπει», δεν μπορείς να ζεις κάτω από τα δεσμά της απαραίτητης υπακοής. Είμαστε ελεύθεροι εν Χριστώ, ελεύθεροι από την απαραίτητη υπακοή».

Πιστεύουν ότι προστατεύουν τη δικαίωση μέσω της πίστης με μια τέτοια θέση, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια πολύ βολική θεολογία για όσους κρύβουν μια ζωή αμαρτίας.

Για να ηρεμήσουν τη βασανισμένη συνείδησή τους, καταλήγουν στην αντίληψη ότι η υπακοή είναι προσβολή προς τον Θεό εάν θεσπίζεται με την αίσθηση του καθήκοντος.

Ο αντινομισμός είναι μια παλιά αίρεση και δεν θα φύγει.

Ο αντινομισμός διαστρέφει το ευαγγέλιο με το να μην κάνει τίποτα από το θεϊκό έργο της αναγέννησης. Δεν το αναγνωρίζει αυτό.

Ο μόνος τρόπος για να είσαι σίγουρος για τη σωτηρία σου είναι να ξέρεις ότι έχεις σχέση όχι με το νόμο, αλλά με τον Χριστό.

Οι αντινομιστές κάνουν το καθήκον και την υπακοή αμαρτία ενάντια στη χάρη. Τι παγίδα.

Ιωάν.ιδ:15 Εάν με αγαπάτε, τας εντολάς μου φυλάξατε.

Με άλλα λόγια, «Αν θες να έχεις σχέση μαζί μου, θα είσαι υπάκουος».

Ιωάν.ιδ:21 Ο έχων τας εντολάς μου και φυλάττων αυτάς, εκείνος είναι ο αγαπών με· ο δε αγαπών με θέλει αγαπηθή υπό του Πατρός μου, και εγώ θέλω αγαπήσει αυτόν και θέλω φανερώσει εμαυτόν εις αυτόν.

Αυτό σημαίνει ότι η υπακοή σχετίζεται άμεσα με την αγάπη.

Στο εδ.23, ο Ιησούς είπε σε έναν από τους μαθητές Του, τον Ιούδα (όχι τον Ισκαριώτη):

Ιωάν.ιδ:23 … Εάν τις με αγαπά, τον λόγον μου θέλει φυλάξει, και ο Πατήρ μου θέλει αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν θέλομεν ελθεί και εν αυτώ θέλομεν κατοικήσει.

Ή για να το πούμε αντίστροφα, «Αυτός που δεν τηρεί τον λόγο μου δεν με αγαπά».

Θέλω να πω, αυτό είναι θεμελιώδες. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε.

Ιωάν.ιε:10 Εάν τας εντολάς μου φυλάξητε, θέλετε μείνει εν τη αγάπη μου, καθώς εγώ εφύλαξα τας εντολάς του Πατρός μου και μένω εν τη αγάπη αυτού.

Ιωάν.ιε:14 Σεις είσθε φίλοι μου, εάν κάμνητε όσα εγώ σας παραγγέλλω.

Ξέρω ότι τα γνωρίζετε όλα αυτά, αλλά θέλω να φρεσκάρω στο μυαλό σας, αυτές τις υπέροχες δηλώσεις.

Α’ Ιωάν.γ:24 Και όστις φυλάττει τας εντολάς αυτού μένει εν αυτώ, και αυτός εν εκείνω. Και εκ τούτου γνωρίζομεν ότι μένει εν ημίν, εκ του Πνεύματος το οποίον έδωκεν εις ημάς.

Αν δεν έχεις καμία επιθυμία να υπακούς στις εντολές Του, τότε δεν Τον αγαπάς. Δεν μένεις ενωμένος μαζί Του, δεν Τον γνωρίζεις.

Ματθ.ζ:23 Και τότε θέλω ομολογήσει προς αυτούς ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα…

Α’ Ιωάν.ε:2,3 Εκ τούτου γνωρίζομεν ότι αγαπώμεν τα τέκνα του Θεού, όταν τον Θεόν αγαπώμεν και τας εντολάς αυτού φυλάττωμεν. Διότι αύτη είναι η αγάπη του Θεού, το να φυλάττωμεν τας εντολάς αυτού· και αι εντολαί αυτού βαρείαι δεν είναι.

Αυτό ορίζει έναν αληθινό πιστό. Η σχέση του είναι με τον Κύριο, όχι με τον νόμο. Αλλά επειδή αγαπά τον Κύριο, αγαπά τον νόμο του Κυρίου:

Ψαλμ.ρλη:2 … εμεγάλυνας τον λόγον σου υπέρ πάσαν την φήμην σου.

Ο Θεός εξύψωσε τον λόγο Του ίσα με το όνομά Του.

Ματθ.κη:19,20 Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς· και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν.

Τι είναι η μαθητεία; Είναι να διδάσκεις τους ανθρώπους να είναι υπάκουοι.

Αυτό είναι το μονοπάτι του αγιασμού.

Άρα, ποιος πρέπει να είναι ο στόχος της διακονίας;

Να παράγει ανθρώπους που είναι – τι; Υπάκουοι.

Όχι άνθρωποι που κυνηγούν συναισθηματισμούς και εσωτερικές εμπειρίες, αλλά άνθρωποι που είναι υπάκουοι.

Θα δούμε μερικά ακόμα γιατί θέλω απλά να ακούσετε αυτά τα γνωστά εδάφια για να ανανεώσετε το μυαλό σας.

Γαλ.δ:19 Τεκνία μου, διά τους οποίους πάλιν είμαι εις ωδίνας, εωσού μορφωθή ο Χριστός εν υμίν·

Ο στόχος της διακονίας είναι να γίνεις σαν τον Χριστό, σωστά;

Η επιστολή προς Εφεσίους λέει ουσιαστικά το ίδιο πράγμα:

Εφεσ.δ:11-13 Και αυτός έδωκεν άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτας, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους, προς την τελειοποίησιν των αγίων, διά το έργον της διακονίας, διά την οικοδομήν του σώματος του Χριστού, εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού,

Κολ.α:28,29 τον οποίον ημείς κηρύττομεν, νουθετούντες πάντα άνθρωπον και διδάσκοντες πάντα άνθρωπον εν πάση σοφία, διά να παραστήσωμεν πάντα άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού· εις το οποίον και κοπιάζω, αγωνιζόμενος κατά την ενέργειαν αυτού την ενεργουμένην εν εμοί μετά δυνάμεως.

Β’ Κορ.ια:3 φοβούμαι όμως μήπως, καθώς ο όφις εξηπάτησε την Εύαν διά της πανουργίας αυτού, διαφθαρή ούτως ο νούς σας, εκπεσών από της απλότητος της εις τον Χριστόν.

Υπάρχει αγιασμός, ακριβώς εκεί. Είναι η απλότητα και η αφοσίωση στον Χριστό. Είναι να αγαπάς τον Χριστό.

Και το να είσαι σαν τον Χριστό σημαίνει να είσαι υπάκουος.

Ήταν «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».

Εβρ.ε:8 καίτοι ων Υιός, έμαθε την υπακοήν αφ' όσων έπαθε,

Έκανε μόνο ό,τι Του είπε ο Πατέρας να κάνει. Έκανε μόνο ό,τι ήθελε ο Πατέρας. Έκανε μόνο ό,τι ευχαριστούσε τον Πατέρα.

Β’ Κορ.ι:1-6 Αυτός δε εγώ ο Παύλος σας παρακαλώ διά της πραότητος και επιεικείας του Χριστού, όστις παρών μεν είμαι ταπεινός μεταξύ σας, απών δε λαμβάνω θάρρος προς εσάς· σας παρακαλώ δε όταν έλθω, να μη λάβω θάρρος με την πεποίθησιν εκείνην, με την οποίαν στοχάζομαι να τολμήσω εναντίον τινών, οίτινες θεωρούσιν ημάς ως κατά σάρκα περιπατούντας. Διότι αν και περιπατώμεν εν σαρκί, δεν πολεμούμεν όμως κατά σάρκα· διότι τα όπλα του πολέμου ημών δεν είναι σαρκικά, αλλά δυνατά συν Θεώ προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων· επειδή καθαιρούμεν λογισμούς και παν ύψωμα επαιρόμενον εναντίον της γνώσεως του Θεού, και αιχμαλωτίζομεν παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού, και είμεθα έτοιμοι να εκδικήσωμεν πάσαν παρακοήν, όταν γείνη πλήρης η υπακοή σας.

Βλέπετε το ποιμαντικό καθήκον; Το καθήκον είναι να αιχμαλωτιστεί κάθε σκέψη στην υπακοή του Χριστού και να τιμωρηθούν οι ανυπάκουοι.

Δεν ξέρω αν σκεφτήκατε ποτέ τη διακονία έτσι. Αλλά αυτό λέει ο Παύλος ότι απαιτεί ο Θεός.

Ας δούμε το τελευταίο μέρος του εδ.5,: «αιχμαλωτίζομεν παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού».

Αυτός είναι ο στόχος. Έχει να κάνει με την υπακοή, προσωπικά σε Αυτόν.

Και γνωρίζουμε το θέλημά Του επειδή:

Α’ Κορ.β:16 … ημείς όμως έχομεν νούν Χριστού.

Αυτό δεν είναι κάτι προσωπικό, όπως, «Νομίζω ότι ξέρω τι θέλει ο Ιησούς».

Έχουμε το νου του Χριστού επειδή έχουμε τη Βίβλο. Ξέρουμε τι θέλει, τι Τον ευχαριστεί, τι Τον τιμά.

Και η κλήση μας είναι να αιχμαλωτίζομεν παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού, (Β’ Κορ.ι:5).

Τώρα παρατηρήστε την αρχή του εδαφίου, λέει, «καθαιρούμεν λογισμούς» – δηλαδή ιδεολογίες, φιλοσοφίες, θεωρίες, απόψεις.

Βλέπει τον εαυτό του σαν στρατιώτη. Η ορολογία είναι στρατιωτική, καθαιρεί ασεβείς ιδέες, καθαιρεί ασεβείς ιδεολογίες, καθαιρεί ψέματα.

Και ονομάζονται «οχυρώματα», στο εδ.4.

Αυτή είναι μια λέξη που σημαίνει «φρούριο».

Οι άνθρωποι οχυρώνονται σε αντίθεες ιδεολογίες.

Το κάλεσμα που έχουμε είναι να καταστρέψουμε αυτές τις εικασίες, να καταστρέψουμε αυτές τις αντίθεες ιδεολογίες. Και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι με την αλήθεια.

Έτσι, ο στόχος του Παύλου στη διακονία είναι να καταστρέψει τα αντίθεα ψέματα και να ελευθερώσει τα εξαπατημένα μυαλά από τα δεσμά αυτών των ψεμάτων και να τα φέρει στην υπακοή του Χριστού.

Η «επανάσταση» έχει τελειώσει και η ζωή του Χριστιανού είναι μια ζωή υπακοής στον Χριστό τον οποίο αγαπά – όχι επειδή έχει την ικανότητα στην ανθρώπινη φύση του να αγαπά έτσι, αλλά επειδή έχει αναγεννηθεί για να αγαπά έτσι.

Ιωάν.γ:36 Όστις πιστεύει εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον· όστις όμως απειθεί εις τον Υιόν δεν θέλει ιδεί ζωήν, αλλ' η οργή του Θεού μένει επάνω αυτού.

Τι απέγινε η υπακοή;

Υπακούμε στο ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού;

Ρωμ.α:5 … εις υπακοήν πίστεως πάντων των εθνών….

«Η υπακοή πίστης» περιγράφει τη σώζουσα πίστη.

Στο Ρωμ.β:8 άπιστοι είναι εκείνοι που «δεν πείθονται στην αλήθεια, αλλά στην αδικία».

Και πάλι στο τέλος της Επιστολής προς Ρωμαίους, «η υπακοή των εθνών» εκδηλώνεται με «λόγο και έργο».

Ρωμ.ις:25-27 Εις δε τον δυνάμενον να σας στηρίξη κατά το ευαγγέλιόν μου και το κήρυγμα του Ιησού Χριστού, κατά την αποκάλυψιν του μυστηρίου του σεσιωπημένου μεν από χρόνων αιωνίων, φανερωθέντος δε τώρα διά προφητικών γραφών κατ' επιταγήν του αιωνίου Θεού και γνωρισθέντος εις πάντα τα έθνη προς υπακοήν πίστεως, εις τον μόνον σοφόν Θεόν έστω η δόξα διά Ιησού Χριστού εις τους αιώνας· αμήν.

Η σωτήρια πίστη είναι η πρώτη πράξη υπακοής που κάνει ένας αμαρτωλός και έτσι μπορεί να δώσει στον Θεό όλη τη δόξα, όπως λέει το εδ.27.

Εβρ.ε:9 και γενόμενος τέλειος, κατεστάθη αίτιος σωτηρίας αιωνίου εις πάντας τους υπακούοντας εις αυτόν,

Ο Πέτρος μας προσφέρει μια όμορφη εικόνα αυτής της σωτήριας υπακοής:

Α’ Πέτρ.α:1,2 Πέτρος, απόστολος Ιησού Χριστού, προς τους παρεπιδήμους τους διεσπαρμένους εις Πόντον, Γαλατίαν, Καππαδοκίαν, Ασίαν και Βιθυνίαν, εκλεκτούς κατά πρόγνωσιν Θεού Πατρός, διά του αγιασμού του Πνεύματος, εις υπακοήν και ραντισμόν του αίματος του Ιησού Χριστού· πληθυνθείη χάρις και ειρήνη εις εσάς.

Ολόκληρη η σωτηρία είναι μια πράξη υπακοής σε κάθε λεπτομέρεια του λόγου του Θεού, όχι επιλεκτικά!

Και σε τι αναφέρεται ο ραντισμός του αίματος;

Λοιπόν, αυτό μας πηγαίνει πίσω στην Παλαιά Διαθήκη:

Όταν έκαναν διαθήκη, υποτίθεται ότι δεν θα παραβίαζαν ποτέ τον νόμο του Θεού, και σφράγιζαν αυτή την υπόσχεση με αίμα.

Έλεγαν, «Θα υπακούσουμε», αλλά δεν το έκαναν.

Είναι η υπακοή του Χριστού που καθορίζει τα πάντα.

Έτσι ορίζεται η χριστιανική σου ζωή: Υπακούω στον Χριστό;

Δεν είναι, «Τι θα κάνει ο Ιησούς;» Είναι, «Τι μου ζήτησε να κάνω εγώ;»

Α’ Πέτρ.δ:17 Διότι έφθασεν ο καιρός του να αρχίση η κρίσις από του οίκου του Θεού· και αν αρχίζη πρώτον αφ' ημών, τι θέλει είσθαι το τέλος των απειθούντων εις το ευαγγέλιον του Θεού;

Εδώ, με πλάγιο τρόπο, λέει: «Αν είστε στον οίκο του Θεού, ήρθατε επειδή δεσμευτήκατε να υπακούτε στον Θεό. Κάνατε, κατά μία έννοια, συμβολικά, ό,τι έκανε ο λαός του Ισραήλ όταν έδωσε τον όρκο αίματος να υπακούει πάντα». Αυτοί απέτυχαν.

Η σωτήρια πίστη έχει να κάνει με την υπακοή και δεν ξέρω γιατί πρέπει να ξεφύγουμε από αυτόν τον όρο.