ΤΟ ΣΧΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΕΤΑΣΜΑΤΟΣ
Όπως είδαμε, το καταπέτασμα ήταν ένα εμπόδιο που κρατούσε τον άνθρωπο μακριά από την παρουσία του Θεού, όπως η αναμάρτητη ανθρώπινη φύση του Χριστού απλά φανέρωνε την τεράστια διαφορά ανάμεσα στον Άγιο Θεό και τον αμαρτωλό άνθρωπο. Δεν μπορούμε να πλησιάσουμε το Θεό, απλά επειδή ο Χριστός έζησε τέλεια και αναμάρτητα εδώ στη γη.
ΤΟ ΚΑΤΑΠΕΤΑΣΜΑ
Το εσωτερικό καταπέτασμα (Έξ. λς:35,36)
Το εσωτερικό καταπέτασμα ήταν ένα από τα πιο σημαντικά αντικείμενα της Σκηνής εξαιτίας της θέσης, του σκοπού, και της σημασίας του. Ήταν μια κουρτίνα από φίνο στριφτό λινό, «κεκλωσμένη βύσσο», κεντημένο με χερουβείμ σε μπλε (κυανούν), πορφυρούν και κόκκινο. Ήταν τόσο όμορφο όσο το παραπέτασμα από φίνο λινό της Σκηνής που σχημάτιζε την οροφή από πάνω του.
Η χρυσή λυχνία και η τράπεζα των άρτων της προθέσεως (Έξ.λζ:17-24)
Ήταν στην πραγματικότητα μια λυχνία με επτά λύχνους που τροφοδοτούνταν με φιτίλια από το λάδι στις λεκάνες της. Φτιαγμένη από ένα τάλαντο (27 κιλά) καθαρού χρυσού σφυρηλατημένη σε κοσμημένο σχήμα από ικανούς τεχνίτες (Έξ.λα:1-6). Είχε μια κεντρική ράβδο που στηριζόταν σε μια βάση, και έξι κλάδους, τρεις σε κάθε πλευρά. Υπήρχε ένας κόμβος όπου ανά δύο κλάδοι (ένας στην κάθε πλευρά) προεξείχαν από την κεντρική ράβδο. Οι επτά λύχνοι ήταν στην κορυφή των έξι κλάδων και της κεντρικής ράβδου. Υπήρχαν κόμβοι και άνθη σφυρηλατημένα στην ράβδο και σε κάθε έναν από τους έξι κλάδους (Έξ.κε:31-37).
Εδάφιο κλειδί: Τίτ.β:11-12
Βιβλικό μάθημα: Ιερ.κθ:4-13
ΤΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ
ΘΥΜΙΑΜΑΤΟΣ
(Έξ.λζ:25-28)
Στο όρος Σινά, ο Θεός έδωσε στον Μωυσή τα πρότυπα, με την παραμικρή λεπτομέρεια, για τη Σκηνή και κάθε της έπιπλο. Προσεκτικά τον συμβούλεψε να κάνει το κάθε κομμάτι ακριβώς σύμφωνα με τον τύπο (Έξ.κε:9,40).
Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΗΣ
ΔΙΑΘΗΚΗΣ
Η Κιβωτός της
Διαθήκης (Έξ.λζ:1-9 Έξ.κε:10-16)
Η κιβωτός της Διαθήκης ήταν αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό αντικείμενο της Σκηνής. Το περιεχόμενο της δηλώνει ότι ήταν το έμβλημα της παρουσίας του Θεού. Ήταν ένα κιβώτιο, δύο πήχες στο μήκος, μιάμιση πήχη στο πλάτος, και μιάμιση στο ύψος, το οποίο ήταν φτιαγμένο από ξύλο ακακίας, καλυμμένο έσωθεν και έξωθεν με χρυσό. Είχε ένα χρυσό στεφάνι γύρω από την κορυφή της και χρυσούς κρίκους στις γωνίες στις δύο πλευρές της, απ’ όπου περνούσαν μοχλοί καλυμμένοι με χρυσό, για τη μεταφορά της.
Ο ΧΑΛΚΙΝΟΣ
ΝΙΠΤΗΡΑΣ
ή Λουτήρ
(Έξ.λ:17-21 & λη:8)
Ο νιπτήρας ήταν μια μεγάλη λεκάνη, πιθανόν στρογγυλή, η οποία στηριζόταν πάνω σε μια βάση. Ο νιπτήρας και η βάση ήταν από χαλκό. Οι γυναίκες έφεραν μια προσφορά από τους καθρέφτες τους, πλάκες πολύ καλά γυαλισμένου χαλκού που χρησιμοποιούσαν σαν καθρέφτες, με τα οποία φτιάχτηκαν ο νιπτήρας και η βάση του.
ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ
ή
Το θυσιαστήριο του ολοκαυτώματος
(Έξ.λζ:25-28
Έξ.κζ:1-9 Λευιτ.ς:9-13)
Το χάλκινο θυσιαστήριο πάνω στο οποίο προσφέρονταν όλες οι θυσίες, ήταν το πρώτο σκεύος που συναντούσε κανείς όταν έμπαινε από την πύλη της αυλής. Ήταν τοποθετημένο ανάμεσα στην είσοδο της αυλής και τη θύρα της Σκηνής. Λεγόταν επίσης το “Θυσιαστήριο του ολοκαυτώματος”.
