Ερώτηση:
Πιστεύω στην Αρπαγή πριν από την Θλίψη. Το Ματθ.κδ:15
αναφέρεται στο βδέλυγμα της ερήμωσης που νόμιζα ότι εμφανίζεται στη μέση της Θλίψης.
Αλλά έχω μπερδευτεί με το Ματθ.κδ:30. Αυτό αναφέρεται στην Αρπαγή ή στην Δεύτερη
Έλευση του Χριστού;
Ματθ.κδ:30 Και τότε θέλει φανή το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης και θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής.
Αντιπαραβάλλοντας τις δύο επιστολές προς Θεσσαλονικείς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Παύλος έγραψε την πρώτη κυρίως για να παρηγορήσει τους Θεσσαλονικείς και την δεύτερη κυρίως για να τους διορθώσει.
Β’ Θεσ.β:1-6 Ἐρωτῶμεν δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, ὑπὲρ τῆς παρουσίας τοῦ κυρίου [ἡμῶν] Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡμῶν ἐπισυναγωγῆς ἐπ' αὐτόν. εἰς τὸ μὴ ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπὸ τοῦ νοὸς μηδὲ θροεῖσθαι, μήτε διὰ πνεύματος μήτε διὰ λόγου μήτε δι' ἐπιστολῆς ὡς δι' ἡμῶν, ὡς ὅτι ἐνέστηκεν ἡ ἡμέρα τοῦ κυρίου· μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον. ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀνομίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ καθίσαι ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἔστιν θεός. οὐ μνημονεύετε ὅτι ἔτι ὢν πρὸς ὑμᾶς ταῦτα ἔλεγον ὑμῖν;. καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ αὐτοῦ καιρῷ.
Β’ Θεσσαλονικείς α:5-10
Από τα συμφραζόμενα αυτού του αποσπάσματος, φαίνεται ότι ο Παύλος μιλά για την Δεύτερη Έλευση του Χριστού, όχι για την αρπαγή.
Αυτά τα εδάφια εξηγούν ποια θα είναι η μελλοντική δίκαιη κρίση του Θεού.
Α’ Θεσ.ε:4 Αλλά σεις,
αδελφοί, δεν είσθε εν σκότει, ώστε η ημέρα να σας καταφθάση ως
κλέπτης·
Αλλά σεις, αδελφοί
Οι Χριστιανοί βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με εκείνους που δεν έχουν τον Χριστό (το «αυτοί» του εδ.3).
Η Θλίψη είναι στη φύση της για τον Ισραήλ, όχι
για την εκκλησία
1.
«Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου (Ισραήλ) και επί την πόλιν την αγίαν σου
(Ιερουσαλήμ). . .» (Δαν.θ:24)
2.
Ο λαός του Δανιήλ
(Δαν.θ:24, ιβ:1)
3. «. . . η
θυσία και η προσφορά. . .» (Δαν.θ:27)
4.
«. . . στενοχωρία του Ιακώβ. . .» (Ιερ.λ:7)
5. «. . . εν τω
τόπω τω αγίω (ναός) . . .» (Ματθ.κδ:15)
6.
«. . . Προσεύχεσθε δε διά να μη γείνη η φυγή υμών … μηδέ εν σαββάτω»
(Ματθ.κδ:20).
7.
«να καθήση εις τον ναόν του Θεού» (Β’ Θες.β:4)
Όταν ο Θεός αντιστρέφει κάτι, δεν
είναι ποτέ ξανά το ίδιο.
Τα παλιά γίνονται νέα, το βάρος
που κάποτε σε κρατούσε κάτω σηκώνεται.
Όταν ο Θεός το κάνει, έχεις ειρήνη που ξεπερνά κάθε νόηση και ανεκλάλητη χαρά γεμάτη δόξα.
Μπορεί το θέμα μας κάποιοι να το
έχουν διαβάσει και στο παρελθόν, αλλά «Το
να σας γράφω τα αυτά εις εμέ μεν δεν είναι οχληρόν, εις εσάς δε ασφαλές»
(Φιλιπ.γ:1).
Επειδή το θέμα μας είναι πολύ σοβαρό και η εκκλησία έχει ανάγκη από υγιαίνουσα διδασκαλία, γι’ αυτό θα ασχοληθούμε για άλλη μια φορά με το θέμα: πότε θα γίνει η Αρπαγή, πριν, στη μέση ή στο τέλος της Μεγάλης Θλίψης;
.jpeg)
.jpeg)
