Ειδωλολάτρες δεν
είναι μόνο όσοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα!
Έχουμε συνηθίσει
να λέμε ότι ο γιορτασμός των Χριστουγέννων είναι ειδωλολατρία. Όμως, υπάρχουν
«Χριστιανοί», που δεν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, και ησυχάζουν μ’ αυτό, αλλά
κάνουν ένα σωρό άλλα πράγματα, ίσως πολύ χειρότερα!
Βέβαια, αυτό πάλι δεν μας δίνει την άδεια να κάνουμε το πρώτο, αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, γιατί ο διάβολος «περιέρχεται ζητών τίνα να καταπίη»!
Ημέρα χαράς και αγαλλίασης για τον ουρανό και τη γη ήταν η ημέρα που γεννήθηκε ο Χριστός. Οι αιθέρες γέμισαν από τον αγγελικό ύμνο. Οι ποιμένες της Βηθλεέμ εχάρησαν χαράν μεγάλην, όπως τους το μήνυσε ο άγγελος: Ιδού ευαγγελίζομαι εις εσάς χαράν μεγάλην...
Και όμως υπήρξαν άνθρωποι, που όχι μονάχα έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν τη χαρά της γέννησης του Χριστού, αλλά και παρέμειναν τραγικές μορφές μέσα στο φωτεινό και χαρούμενο πλαίσιό της.
Η λήψη αποφάσεων αποτελεί
σημαντικό μέρος της καθημερινής μας ζωής.
Μια πρόσφατη μελέτη από ερευνητές,
υπολόγισε ότι λαμβάνουμε περίπου 35.000 αποφάσεις την ημέρα με 226,7 από αυτές
μόνο για το φαγητό!
Προφανώς, ορισμένες από αυτές τις αποφάσεις δεν έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη ζωή μας ή στη ζωή των άλλων.
Πριν από περίπου
2.000 χρόνια, ένα μωρό γεννήθηκε από μια γυναίκα που την έλεγαν Μαρία. Το μωρό ονομάστηκε
Ιησούς.
Η γέννηση του Ιησού δεν
ήταν συνηθισμένη. Η Μαρία ήταν παρθένα, και γέννησε τον Ιησού από το Άγιο
Πνεύμα.
Η γέννηση αυτή ήταν ένα θαύμα. Δεν διάλεξε η Μαρία το όνομα του μωρού, γιατί του δόθηκε από τον ουρανό.
Από τη γέννηση του Χριστού, περίπου δυο
χιλιάδες είκοσι τέσσερεις φορές γύρισε η γη γύρω απ’ τον ήλιο. Και πάνε κι
έρχονται. Και κάποια τελευταία απ’ όλα θα πάνε και δε θα ξανάρθουν.
Γιατί; Διότι στο μεταξύ θα ‘χει φανερωθεί
Εκείνος. Ο Ιησούς Χριστός, ο Γιος του Θεού, του οποίου τον πρώτο ερχομό δεν θα
χρειαστεί πια να θυμηθούμε.
Έναν ερχομό που διαρκώς μας θύμιζε και μας πρόσφερε αιώνια σωτηρία της ψυχής μας. Τούτος ο δεύτερος, θάναι ερχομός για κρίση, για απονομή δικαιοσύνης, για τον τελικό διαχωρισμό των πιστών απ’ τους απίστους, των προβάτων από τα ερίφια.
Φυσικά η λέξη για τα «κάλαντα» είναι δανεισμένη από τη ρωμαϊκή γιορτή των καλένδων, που με τη σειρά της όμως απηχεί ένα ακόμα πιο αρχαίο, ελληνικό έθιμο, αυτό της Ειρεσιώνης.
Την εποχή αυτή στο
τέλος του χρόνου, ο Ιησούς αναφέρεται συχνά σαν «ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ των Ουρανών» και «ο
ΒΑΣΙΛΕΥΣ των Ιουδαίων».
Εκείνο όμως που μας
παρουσιάζεται είναι ένα ανυπεράσπιστο βρέφος, που περισσότερο χρειάζεται τη
δική μας βοήθεια και συμπάθεια, χωρίς τίποτα να θυμίζει κάτι βασιλικό – εκτός
ίσως από τα δώρα των Μάγων και ...τα κάλαντα των παιδιών.
Αντίθετα η βασιλική
ιδιότητα του Ιησού προβάλλεται μάλλον στη σκηνή της εισόδου Του στα Ιεροσόλυμα
“μετά βαΐων και κλάδων” λίγες ημέρες πριν από τη Σταύρωση.
Οι δύο αυτές σκηνές, εντούτοις, έχουν κάποια κοινά σημεία που καλό είναι να παρατηρήσουμε.
Μπορούν οι
Χριστιανοί να καθαρίσουν την εκκλησία από τον παγανισμό που μπήκε από τον πρώτο
αιώνα; Αυτή η ερώτηση μπορεί να σε εκπλήξει.
Πώς μπορώ να
ρωτάω κάτι τέτοιο; Δεν είναι αγνή η εκκλησιαστική διδασκαλία; Δεν είναι άγιες
οι γιορτές μας;
Σε αυτή την ανάρτηση, θα ήθελα να παρουσιάσω μια επισκόπηση των παγανιστικών διδασκαλιών που έχει υιοθετήσει η εκκλησία και πώς να τις ξεφορτωθεί.
Μία από τις πιο δημοφιλείς σκηνές που βλέπει
κανείς κατά την περίοδο των Χριστουγέννων είναι αυτή των τριών μάγων που
προσφέρουν δώρα στον Ιησού, ενώ είναι στη φάτνη. Κάποιοι έχουν προτείνει ότι
αυτοί οι άντρες ήταν μάγοι με την κακή έννοια, ή ίσως αστρολόγοι. Ωστόσο, αυτό
απλά δεν είναι αλήθεια.
Οι πιο απροσδόκητοι και μυστηριώδεις χαρακτήρες του ιστορικού της γέννησης του Ιησού, όπως μας το εξιστορεί ο ευαγγελιστής Ματθαίος, δε θα είχαμε κανένα δισταγμό να πούμε πως είναι οι μάγοι από την ανατολή.
