Ζούμε σε έναν κόσμο που δεν
σταματά ποτέ.
Υπάρχει πάντα μια καινούρια
ειδοποίηση στο smartphone.
· Αναπάντητα μηνύματα….
· Δουλειές που πρέπει να γίνουν…
· Προθεσμίες που πλησιάζουν….
Είμαστε απασχολημένοι.
Πολύ απασχολημένοι.
Ακόμη και όταν το σώμα μας
ξεκουράζεται, το μυαλό μας εξακολουθεί να δουλεύει.
Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στη
συνεχή δραστηριότητα, που όταν δεν κάνεις τίποτα, να αισθάνεσαι άβολα.
Η σιωπή είναι περίεργη.
Η ακινησία μοιάζει μη παραγωγική.
Η ξεκούραση είναι σαν να μένεις
πίσω.
Και κατάλαβα κάτι:
Ζούμε σε μια εποχή που είμαστε
συνεχώς συνδεδεμένοι... αλλά απελπιστικά αποσυνδεδεμένοι.
Ποτέ δεν είχαμε περισσότερους
τρόπους επικοινωνίας.
Ωστόσο, η μοναξιά είναι παντού.
Έχουμε ατελείωτη διασκέδαση.
Όμως, τόσοι πολλοί άνθρωποι
παλεύουν καθημερινά με το κενό.
Έχουμε πρόσβαση στις πληροφορίες όλου
του κόσμου.
Ωστόσο, πολλοί από εμάς δεν
έχουμε νιώσει ποτέ πιο χαμένοι.
Ξυπνάμε και ελέγχουμε τα τηλέφωνά
μας πριν ελέγξουμε την καρδιά μας.
· Σκρολάρουμε ενώ τρώμε.
· Σκρολάρουμε περιμένοντας.
· Σκρολάρουμε όταν βαριόμαστε.
· Σκρολάρουμε όταν πονάμε.
· Σκρολάρουμε γιατί η σιωπή έχει γίνει άβολη.
Επειδή, όταν όλα ησυχάζουν... επιτέλους
ακούμε τα πράγματα που προσπαθούμε να ξεπεράσουμε.
·
Το άγχος.
·
Την ενοχή.
·
Την αβεβαιότητα.
·
Τα ερωτήματα για το μέλλον μας.
·
Το φόβο ότι ίσως δεν είμαστε αρκετοί.
Και έτσι συνεχίζουμε να
κινούμαστε.
Συνεχίζουμε να σκρολάρουμε.
Συνεχίζουμε να εργαζόμαστε.
Συνεχίζουμε να αποσπάμε την
προσοχή μας.
Ελπίζοντας στο επόμενο επίτευγμα.
Στην επόμενη αγορά.
Στην επόμενη σχέση.
Στην επόμενη προσφορά.
Στην επόμενη ειδοποίηση.
Θα γεμίσει άραγε το κενό που
αισθάνεσαι μέσα σου;
Δυστυχώς, αυτό ποτέ δεν θα γίνει.
Επειδή η ανθρώπινη ψυχή δεν
σχεδιάστηκε να γεμίζει με επιτυχίες.
Με ψυχαγωγία.
Με επικύρωση, επιβεβαίωση
Σχεδιάστηκε να γεμίζει από τον
Θεό.
Ο κόσμος συνεχίζει να ψιθυρίζει:
· «Κάνε περισσότερα».
· «Κέρδισε περισσότερα».
· «Πέτυχε περισσότερα».
· «Γίνε περισσότερος».
Αλλά ο Ιησούς λέει κάτι ριζικά
διαφορετικό:
«Έλα σε μένα».
Όχι «Παίξε για μένα».
Όχι «Εντυπωσίασέ με».
Όχι «Απόδειξε πρώτα τον εαυτό σου».
Απλά: «Έλα σε μένα».
Μερικοί από εμάς είμαστε
εξαντλημένοι όχι επειδή η ζωή είναι δύσκολη.
Είμαστε εξαντλημένοι γιατί
κουβαλάμε βάρη που ο Θεός δεν μας ζήτησε ποτέ να κουβαλήσουμε.
·
Η πίεση.
·
Οι προσδοκίες.
·
Οι τύψεις.
·
Ο φόβος του αύριο.
·
Το βάρος της προσπάθειας να ελέγξεις τα πάντα.
Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που
τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι κουρασμένοι.
Όχι επειδή έχουν πάρα πολλά να
κάνουν.
Αλλά επειδή έχουν πολύ λίγη
ανάπαυση στην ψυχή τους.
Ίσως σήμερα, πριν δεις μια ακόμη
ειδοποίηση στο κινητό...
Άφησε το τηλέφωνο κάτω.
Άνοιξε τη Γραφή σου.
Ψιθύρισε μια προσευχή.
Κάθισε ήσυχα με τον Θεό.
Για λίγα λεπτά, σταμάτησε να
τρέχεις.
Σταμάτα να προσπαθείς.
Σταμάτα να κουβαλάς τον κόσμο
στους ώμους σου.
Γιατί η ειρήνη δεν βρίσκεται στην
ήσυχη ζωή.
Η ειρήνη βρίσκεται όταν ο Χριστός
είναι παρών στον θόρυβο.
Και μερικές φορές το πιο
παραγωγικό πράγμα που μπορείς να κάνεις... είναι η ανάπαυση σε Αυτόν που ήδη
κουβαλάει αυτό που εσύ δεν μπορείς.
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε δουλειά, διακονία και οικογενειακές υποχρεώσεις που μας κρατούν απασχολημένους.
Ανεξάρτητα από τον τύπο της
προσωπικότητας μας, μπορούμε να εξαντληθούμε αν δεν προσέχουμε.
Ο Ιησούς και οι μαθητές του είχαν
μια απαιτητική καθημερινότητα, με συνεχείς διακοπές, γιατί πολλοί άνθρωποι,
συνεχώς, ζητούσαν τη βοήθειά τους.
Κάποια στιγμή, ο Ιησούς έστειλε
τους δώδεκα μαθητές:
«και παρήγγειλεν εις αυτούς,
λέγων.... υπάγοντες κηρύττετε, λέγοντες ότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών.
Ασθενούντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε, δαιμόνια
εκβάλλετε» (Ματθ.ι:5-8).
Τρομακτικό έργο!
Όταν τελείωσαν τα ταξίδια, ο
Ιησούς τους είπε κάτι που όλοι πρέπει να ακούσουμε:
«Έλθετε σεις αυτοί κατ' ιδίαν
εις τόπον έρημον και αναπαύεσθε ολίγον» (Μάρκ.ς:31).
Ο Ιησούς ήξερε ότι έπρεπε να
περάσουν χρόνο μαζί Του, μακριά από τους πολλούς περισπασμούς τους.
Μόνο Αυτός θα μπορούσε να τους
δώσει ανάπαυση από τα βάρη τους, ακούγοντας τις νίκες τους, τις ήττες τους, τις
μαρτυρίες τους και τις ερωτήσεις.
Αυτό ήταν απαραίτητο για την
πνευματική, συναισθηματική και σωματική τους ευεξία. Και είναι απαραίτητο και
για τη δική μας.
Σιγουρέψου ότι σήμερα θα πας μαζί
Του «σε ένα ήσυχο μέρος και θα ξεκουραστείς».
--------------------
Δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούμε
τις ασχολίες μας σαν δικαιολογία ώστε να παραλείψουμε το χρόνο μας με τον
Κύριο.
Είναι επίσης ενδιαφέρον να
σημειωθεί ότι ο Χριστός ανησυχούσε ότι δεν είχαν χρόνο να φάνε.
Ο Χριστός νοιάζεται για τις
σωματικές μας ανάγκες καθώς και για τις πνευματικές και συναισθηματικές.
Ο Χριστός μας δίνει ανάπαυση από
τις έγνοιες και τις ανησυχίες μας:
Ματθ.ια:28 Έλθετε προς
με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει.
Ο λόγος Του μας διδάσκει, μας
επιπλήττει, μας διορθώνει και μας εκπαιδεύει:
Β’ Τιμ.γ:16-17 Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος
προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της
δικαιοσύνης, διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν
έργον αγαθόν
Μας παρηγορεί και μας δίνει
ειρήνη την ώρα της δοκιμασίας:
Β΄Κορ.α:3,4 Ευλογητός ο
Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός
πάσης παρηγορίας, ο παρηγορών ημάς εν πάση τη θλίψει ημών, διά να δυνάμεθα
ημείς να παρηγορώμεν τους εν πάση θλίψει διά της παρηγορίας, με την οποίαν
παρηγορούμεθα ημείς αυτοί υπό του Θεού·
Ιωάν.ιδ:27 Ειρήνην
αφίνω εις εσάς, ειρήνην την εμήν δίδω εις εσάς· ουχί καθώς ο κόσμος δίδει, σας
δίδω εγώ. Ας μη ταράττηται η καρδία σας μηδέ ας δειλιά.
Ιωάν.ις:33 Ταύτα
ελάλησα προς εσάς, διά να έχητε ειρήνην εν εμοί. Εν τω κόσμω θέλετε έχει
θλίψιν· αλλά θαρσείτε, εγώ ενίκησα τον κόσμον.
Πολλές φορές με τις δικαιολογίες μας επισφραγίζουμε την καταδίκη μας.
Κι επειδή οι δικαιολογίες μας έχουν σαν σκοπό να μας απαλλάξουν από κάποια τυχόν κατηγορία, ερχόμαστε μ’ αυτές και επιβεβαιώνουμε το δίκαιο της κατηγορίας.
Ομολογούμε οι ίδιοι το λάθος
μας.
Πολύ συχνά ακούγεται από
ανθρώπους, που τους μιλάς για το Θεό, για την αγάπη Του, για το σχέδιο της
σωτηρίας Του και τους προτρέπεις να πάρουν την Αγία Γραφή και να διαβάσουν
μόνοι τους όλα όσα είναι γραμμένα γι’ αυτούς, ν’ απαντούν με την κυνικότατη απάντηση:
«Δεν έχω καιρό»!
Βέβαια, το τι ακριβώς λένε και το
τι κάνουν μ’ αυτά τα λόγια δεν το καταλαβαίνουν.
· Δεν αντιλαμβάνονται ότι επισφραγίζουν την
καταδίκη τους.
· Δεν αντιλαμβάνονται πως ομολογούν την ενοχή
τους.
· Δεν βλέπουν ότι ρίχνουν κατά πρόσωπο του Θεού
την άρνησή τους.
Δεν έχω καιρό ν’ ασχοληθώ με το
Θεό, λένε.
Βέβαια, αυτός που μιλάει έτσι,
έχει καιρό για όλα τ’ άλλα, εκτός απ’ το Θεό.
·
Έχει καιρό για φαγητό.
·
Έχει καιρό για ύπνο.
·
Έχει καιρό για τις δουλειές, για να βγάλει
λεφτά.
·
Έχει καιρό για βόλτες.
·
Έχει καιρό για το εξοχικό.
·
Έχει καιρό για επισκέψεις.
·
Έχει καιρό για κουτσομπολιό.
Μόνο για ένα πράγμα δεν έχει
καιρό. Για το Θεό!
Αν βάζαμε σε μια σειρά τα
ενδιαφέροντά μας, θα φτιάχναμε ένα μεγάλο κατάλογο, τεράστιο, που ο Θεός θα
είχε την τελευταία θέση, ή και καμιά.
Αυτό σημαίνει «δεν μ’ ενδιαφέρει
το θέμα».
Κάποτε όμως τα πράγματα
ανακατεύονται, και δεν προχωρούν όπως θα θέλαμε και τότε ζητάμε το Θεό να μας
βοηθήσει, να μας ξαναφέρει στο επιθυμητό σημείο για να κάνουμε τη ζωή μας, τη
ζωούλα μας.
Δεν υπάρχει χειρότερη προσβολή
και κατηγορία εναντίον του Θεού.
Ό,τι σπείρει κανείς, αυτό θα
θερίσει!
Γιατί να μην θερίσουν τη σπορά
τους; Γιατί να μην απολαύσουν την αδιαφορία που διάλεξαν;
Γιατί να μην γευτούν το προϊόν
τους: «δεν υπάρχει Θεός», «ποιος Θεός», «άλλα είναι τα σημαντικά» και πολλά
άλλα.
Μόνοι τους αποκλείουν τους
εαυτούς τους απ’ το Θεό που είναι αγάπη και ζωή.
Μακάρι να μπορέσουν να καταλάβουν
το λάθος τους πριν είναι αργά. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα με ανθρώπους που
ήταν πολυάσχολοι, εκτός εξαιρέσεων, χωρίς ενδιαφέρον γι’ Αυτόν, χωρίς καιρό γι’
Αυτόν.
Το σημαντικότερο γεγονός στη ζωή
ενός ανθρώπου είναι η προσωπική του συνάντηση με τον ζωντανό Ιησού Χριστό.
