Σήμερα,
αντιμετωπίζουμε μια συνεχή, ήρεμη πίεση να μην αναμειχθούμε.
Όταν ο κόσμος
απομακρύνεται από τη βιβλική αλήθεια, η σιωπή είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για
να αποφευχθεί η σύγκρουση.
Η Γραφή
καταγράφει αρκετές φορές που ο λαός του Θεού αντιμετώπισε αυτήν ακριβώς την
επιλογή.
Οι συνέπειες έφτασαν πολύ πέρα από αυτό που φαντάζονταν.
Όταν ο
Ιησούς αποκάλεσε τους μαθητές Του «αλάτι της γης», δεν τους έκανε απλά ένα
κομπλιμέντο.
Τα λόγια
του είχαν μια προειδοποίηση.
Ματθ.κη:18 Και προσελθών ο Ιησούς, ελάλησε προς αυτούς, λέγων· Εδόθη εις
εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης.
Γιατί η
Εκκλησία δεν μπορεί να είναι σιωπηλή
Η πίεση να
παραμείνουμε ήσυχοι δεν είναι καινούργια, αλλά αυξάνεται.
Πολλοί θα
προτιμούσαν μια εκκλησία που τραγουδά την Κυριακή, λειτουργεί ήσυχα και δεν
λέει τίποτα που να αναστατώνει τον κόσμο.
Ωστόσο, η
εκκλησία δεν κλήθηκε ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο.
Κλήθηκε να
δώσει μαρτυρία.
Όταν η
αλήθεια είναι θολή, όταν η αμαρτία μετονομάζεται και όταν βλάπτονται οι
αδύναμοι, η σιωπή δεν είναι σοφία. Είναι αποτυχία.
Το
ευαγγέλιο είναι πολύτιμο και οι άνθρωποι είναι άποροι, για να κρατήσει η
εκκλησία τη φωνή της για τον εαυτό της.
Η Εκκλησία
έχει αποσταλεί για να πει αυτά που έχει πει ο Θεός
Η εκκλησία
δεν δημιουργεί το μήνυμά της. Της έχει δοθεί. Οι απόστολοι είπαν:
Πράξ.δ:20 Διότι ημείς δεν δυνάμεθα να μη λαλώμεν όσα είδομεν και
ηκούσαμεν.
Η ίδια υποχρέωση
παραμένει.
Μια πιστή
εκκλησία δεν μιλάει επειδή απολαμβάνει να τσακώνεται, αλλά επειδή της έχει
εμπιστευτεί η αλήθεια του Θεού.
Ο Παύλος
είπε στον Τιμόθεο:
Β΄Τιμ.δ:2 κήρυξον τον λόγον, επίμενε εγκαίρως ακαίρως, έλεγξον,
επίπληξον, πρότρεψον, μετά πάσης μακροθυμίας και διδαχής.
Αυτή η
εντολή δεν αφήνει περιθώρια για επιλεκτικό θάρρος.
Η εκκλησία
πρέπει να μιλήσει και όταν το μήνυμα είναι ευπρόσδεκτο και όταν υπάρχει
αντίσταση.
Πρέπει να
μιλήσει με υπομονή, αλλά πρέπει να μιλήσει.
Αν ο
άμβωνας δειλιάσει, οι άνθρωποι σύντομα θα μπερδευτούν.
Η σιωπή
αφήνει τους ανθρώπους στο σκοτάδι
Η σιωπή
μπορεί να αισθάνεται πιο ασφαλής, αλλά δεν είναι από αγάπη.
Όταν η
εκκλησία αποφεύγει τις σκληρές αλήθειες, οι άνθρωποι αφήνονται να πιστεύουν ότι
ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για την αμαρτία, την αγιότητα, την κρίση ή τη μετάνοια.
Η Γραφή
λέει:
Εφεσ.ε:11 Και μη συγκοινωνείτε εις τα έργα τα άκαρπα του σκότους, μάλλον
δε και ελέγχετε·
Το σκοτάδι
δεν χρειάζεται βοήθεια για να εξαπλωθεί. Πρέπει να αντιμετωπιστεί με το φως.
Αυτό
περιλαμβάνει αμαρτίες που «αξιοσέβαστοι» άνθρωποι προτιμούν να μην
κατονομάζουν.
Η εκκλησία
πρέπει να μιλήσει ξεκάθαρα για:
·
τη σεξουαλική
ανηθικότητα,
·
την ιερότητα του
γάμου,
·
την αξιοπρέπεια και
τον ρόλο ανδρών και γυναικών,
·
την αξία της
αγέννητης ζωής,
·
την απληστία,
·
την ανεντιμότητα,
·
τον ρατσισμό,
·
την παραμέληση
των φτωχών
·
και κάθε μορφή
εξέγερσης εναντίον του Θεού.
Όχι επειδή
η εκκλησία έχει εμμονή με την αμαρτία, αλλά επειδή ο Χριστός σώζει τους
αμαρτωλούς.
Αν η
αμαρτία δεν κατονομαστεί, η χάρη δεν θα είναι ποτέ πολύτιμη.
Ταυτόχρονα
όμως, η αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να δίδεται με ψυχρό πνεύμα.
Καλούμαστε
να εξασκηθούμε στο να λέμε την αλήθεια με αγάπη:
Εφεσ.δ:15 αλλά αληθεύοντες εις την αγάπην να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά
πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός,
Η αγάπη
χωρίς αλήθεια παραπλανά.
Η αλήθεια
χωρίς αγάπη σκληραίνει.
Η εκκλησία
πρέπει να αρνηθεί και τα δύο λάθη.
Η σαφής μαρτυρία
πρέπει να συνοδεύεται από καθαρή ζωή
Το να
μιλάς δημόσια, σημαίνει λίγα, αν η ιδιωτική ζωή διακυβεύεται.
Ο Ιησούς
είπε:
Ματθ.ε:14 Σεις είσθε το φως του κόσμου· πόλις κειμένη επάνω όρους δεν
δύναται να κρυφθή·
Ματθ.ε:16 Ούτως ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, διά να ίδωσι
τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς.
Μια
εκκλησία που μιλάει με τόλμη αλλά ζει απρόσεκτα αποδυναμώνει τη μαρτυρία της.
Γι' αυτό ο
αγιασμός και το έλεος πρέπει να βαδίζουν μαζί.
Η Γραφή
λέει:
Ιακ.α:27 Θρησκεία καθαρά και αμίαντος ενώπιον του Θεού και Πατρός είναι
αύτη, να επισκέπτηται τους ορφανούς και τας χήρας εν τη θλίψει αυτών, και να
φυλάττη εαυτόν αμόλυντον από του κόσμου.
Η εκκλησία
δεν μπορεί να ισχυρίζεται ηθική σοβαρότητα ενώ παραμελεί τους ευάλωτους.
Ούτε
μπορεί να διεκδικήσει συμπόνια ενώ ανέχεται την κοσμικότητα.
Ένας
πιστός μάρτυρας κάνει και τα δύο: στέκεται μακριά από την αμαρτία και κινείται
προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Ο Πέτρος
έγραψε:
Α΄Πέτρ.γ:15 αλλά αγιάσατε Κύριον τον Θεόν εν ταις καρδίαις υμών, και εστέ
πάντοτε έτοιμοι εις απολογίαν μετά πραότητος και φόβου προς πάντα τον ζητούντα
από σας λόγον περί της ελπίδος της εν υμίν,
Η ευγένεια
δεν είναι αδυναμία. Είναι ελεγχόμενη δύναμη.
Σεβασμός
δεν σημαίνει σιωπή. Σημαίνει να μιλάς με τρόπο που τιμά τον Θεό.
Οι εκκλησία
χρειάζεται πρακτικό θάρρος, όχι απλή ανησυχία
Εάν η
εκκλησία αποφασίσει να αρνηθεί τη σιωπή, πρέπει να προχωρήσει πέρα από τη
γενική απογοήτευση και να κάνει απλά, σταθερά βήματα.
Κηρύξτε
όλη τη βουλή του Θεού.
Δουλέψτε
προσεκτικά τη Γραφή και μην παραλείπετε τα δύσκολα κείμενα.
Ο λαός του
Θεού χρειάζεται κάτι περισσότερο από έμπνευση, χρειάζεται την αλήθεια.
Διδάξτε
τις οικογένειες να μαθητεύουν στο σπίτι.
Τα παιδιά
και οι νέοι διαμορφώνονται καθημερινά από φωνές που αντιτίθενται στο σχέδιο του
Θεού.
Οι γονείς
δεν πρέπει να αφήνουν αυτή τη δουλειά στον κόσμο.
Φροντίστε
τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, αλλά ίσως «κοστίζει».
Υποστηρίξτε
την έγκυο μητέρα, τον προβληματικό γάμο, τον μπερδεμένο έφηβο, την ηλικιωμένη
χήρα και τον πιστό που αντιμετωπίζει πίεση στη δουλειά ή στο σχολείο.
Να
μαζεύεστε συχνά με μία καρδιά. Η Γραφή λέει:
Εβρ.ι:24,5 και ας φροντίζωμεν περί αλλήλων, παρακινούντες εις αγάπην και
καλά έργα, μη αφίνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια εις τινάς,
αλλά προτρέποντες αλλήλους, και τοσούτω μάλλον, όσον βλέπετε πλησιάζουσαν την
ημέραν.
Οι
σιωπηλές εκκλησίες είναι συχνά αδύναμες εκκλησίες. Η συντροφικότητα παράγει
σταθερό θάρρος.
Η Εκκλησία
πρέπει να μιλάει με ελπίδα
Η εκκλησία
δεν έχει κληθεί για να πανικοβάλλεται. Καλείται σε πίστη.
Ο Χριστός
δεν έχει παραδώσει την εξουσία Του και η αλήθεια Του δεν έχει χάσει τη δύναμή
της.
Ο στόχος
δεν είναι να κερδίσουμε κάθε διαφωνία, αλλά να είμαστε υπάκουοι, ξεκάθαροι και
γεμάτοι χάρη.
Κάποιοι θα
απορρίψουν το μήνυμα, αλλά άλλοι θα ακούσουν και θα ζήσουν.
Επομένως,
η εκκλησία δεν πρέπει να υποχωρεί στον φόβο, τον σαρκασμό ή την εξάντληση.
Πρέπει να
κηρύξει το ευαγγέλιο, να καλέσει τους αμαρτωλούς σε μετάνοια, να υπερασπιστεί
αυτό που ο Θεός αποκαλεί καλό και να υπηρετήσει τους πλησίον με πραγματική
αγάπη.
Ρωμ.ιβ:21 Μη νικάσαι υπό του κακού, αλλά νίκα διά του αγαθού το κακόν.
Αυτό δεν
είναι στρατηγική για επανάπαυση. Είναι μια εντολή για ακριβώς το αντίθετο.
Η εκκλησία
δεν μπορεί να σιωπήσει, επειδή ο Χριστός είναι άξιος, η αλήθεια έχει σημασία
και οι ψυχές χάνονται.
