ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ (03)

 

Α.  Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Υπάρχουν επτά χρονικές περίοδοι που θα μελετήσουμε στα μαθήματά μας. Κάθε περίοδος (οικονομία) καλύπτει ένα χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Θεός έρχεται σε σχέση με τον άνθρωπο με ένα ιδιαίτερο κάθε φορά τρόπο. Είναι μια περίοδος δοκιμασίας που κατέληξε όλες τις φορές σε κρίση του Θεού εξ αιτίας της αμαρτίας του ανθρώπου. Σήμερα βρισκόμαστε πολύ κοντά στο τέλος της 6ης περιόδου.

 

Β.  ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Ο Αδάμ και η Εύα ήταν αθώοι όταν φτιάχτηκαν μέσα στον κήπο της Εδέμ όπου τους περιβάλαν όλες οι ευλογίες της δημιουργίας. Το κάθε τι είχε φτιαχτεί για να τους προσφέρει την ευτυχία. Ο Θεός δημιούργησε τον πρώτο κήπο, τον θαυμάσιο παράδεισο, κι έβαλε τον Αδάμ για να εργάζεται αυτόν και να φυλάει αυτόν (Γέν.β:15). 

Υπήρχε εκεί αφθονία τροφής και στέγη. Η γη ήταν εύφορη και τα δέντρα έδιναν άνετα και πλούσια τους καρπούς τους. Το σημαντικότερο όμως απ’ όλα ήταν ότι είχαν κοινωνία με το Θεό. Η γη ήταν ένας τέλειος παράδεισος-δεν υπήρχε ο φόβος για ανθρώπους ή θηρία, ούτε αγκάθια και τριβόλια, κούραση ή πόνος. Υπήρχε μονάχα μια αξίωση, μόνο μια απλή εντολή: 

«Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού. Διότι καθ’ ήν ημέρα φάγεις απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει».(Γέν.β:16-17).

 

Γ.  ΤΟ ΦΙΔΙ

Ο Σατανάς ήρθε στην Εύα με τη μορφή φιδιού και τη ρώτησε: «Γιατί ο Θεός σας κρατάει μακριά από αυτό τον καρπό; Μπορεί να σας αγαπάει πραγματικά, όταν σας περιορίζει τόσο πολύ»;

Ο Σατανάς κατηγόρησε το Θεό ότι είναι εγωιστής, άδικος και σκληρός. «Δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την ευτυχία. Δεν θέλει να γίνετε κι εσείς σαν κι Αυτόν». Ο Σατανάς υπαινίχθηκε ότι γνώριζε για το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού, όσα γνώριζε κι ο Θεός.

 «Προχωρήστε, φάτε τον καρπό, θα γίνετε σοφοί». Όταν η Εύα είδε ότι ήταν καλόν εις βρώσιν (η επιθυμία της σάρκας), ότι ήταν αρεστόν εις τους οφθαλμούς (η επιθυμία των οφθαλμών), κι ήταν ακόμα επιθυμητό ως δίδον γνώσιν (η αλαζονεία του βίου), δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί άλλο. Έφαγε τον καρπό! 

(Στην Α’ Ιωάν.β :15-16 μας μιλάει για τις βαθμίδες της πτώσης του ανθρώπου).

Σ’ αυτό το σημείο παίρνουμε ένα μεγάλο μάθημα. Παρόλο που ο πειράζων μπορεί να μας πείσει ν’ αμαρτήσουμε, δεν μπορεί ωστόσο να μας εξαναγκάσει να παραβούμε τους νόμους του Θεού. Η Εύα πήρε απ’ τον καρπό, επιλέγοντάς το και ενεργώντας με δική της θέληση. Ο Αδάμ ακολούθησε το παράδειγμά της και γρήγορα μοιράστηκε μαζί της την αμαρτία της ανυπακοής και τις τραγικές της συνέπειες.

Μερικοί μπορεί ν’ αναρωτιούνται, αφού ο άνθρωπος φτιάχτηκε «κατ’ εικόνα Θεού» γιατί ο Θεός δεν τον έκανε ανίκανο να διαλέξει την αμαρτία; Μ’ αυτό τον τρόπο η αμαρτία που θλίβει το Θεό δεν θα υπήρχε. Έτσι όμως ούτε κι η αυθόρμητη «δια πίστεως» λατρεία που είναι ευάρεστη σ’ Αυτόν, θα υπήρχε.

Αν έλειπαν όλες οι ευκαιρίες για την δημιουργία ενός Κάιν, τότε δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμιά ευκαιρία και για την ύπαρξη του Αβραάμ, ο οποίος περπάτησε «δια πίστεως» με το Θεό. Ο Θεός δεν θα μπορούσε να είναι ευχαριστημένος με ανθρώπους μαριονέτες. Ο άνθρωπος φτιάχτηκε «κατ’ εικόνα Θεού» αλλά έχει δική του ελεύθερη βούληση.

 

Δ.  Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΔΙΑΚΟΠΤΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

Η Εύα έφαγε τον απαγορευμένο καρπό κι ύστερα έδωσε και στον Αδάμ πράγμα που έκανε να αμαρτήσει κι αυτός. Πάντα επηρεάζουμε και κάποιον άλλον με τις πράξεις μας. Για παράδειγμα, αν αμαρτάνουμε μπροστά στα παιδιά μας, η ίδια αυτή αμαρτία, χωρίς αμφιβολία, θα επαναληφθεί στη ζωή τους.

Υπήρξαν λοιπόν τα θαυμαστά αποτελέσματα που υποσχέθηκε ο Σατανάς; Όχι - το μόνο αποτέλεσμα ήταν η αίσθηση μιας ενοχής και χυδαίας ντροπής. Ο Αδάμ και η Εύα θέλησαν να καλύψουν τις ψυχές τους. Αυτό όμως ήταν αδύνατον κι έτσι προσπάθησαν να καλύψουν τα σώματά τους. 

Τόσες φορές στο παρελθόν, όταν άκουγαν τη φωνή του Θεού, ένιωθαν χαρά, αλλά τώρα ένιωθαν φόβο, εξ αιτίας της αμαρτίας τους. Φοβήθηκαν και κρύφτηκαν. Η αμαρτία δεν μπορεί να σταθεί στην παρουσία του Θεού. Ψάχνει να βρει μέρος να κρυφτεί.

«Εκάλεσε δε Κύριος ο Θεός τον Αδάμ και είπε προς αυτόν Πού είσαι;» (Γέν.γ:9). Ο Θεός αναζήτησε τον Αδάμ, και όχι ο Αδάμ το Θεό. Σ’ όλες τις περιπτώσεις ισχύει το ίδιο.(Ρωμ.γ:11). Ο Θεός αναζήτησε τον Αβραάμ, τον Ιακώβ και τον Μωυσή. «Σείς δεν εξελέξατε εμέ, αλλ’ εγώ εξέλεξα εσάς» (Ιωάν.ε:16).

«Εφοβήθην» (Γέν.γ:10). Είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται στην Βίβλο. «Διότι είμαι γυμνός και εκρύφθην». Εδώ έχουμε την πρώτη αναφορά για την εμφάνιση της συνείδησης μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Τη στιγμή που αμάρτησαν κατάλαβαν ότι ήταν γυμνοί και θέλησαν να καλυφθούν. Έτσι, τα ρούχα σημαδεύουν την αρχή της ενοχής - αμαρτία, ντροπή, ενδυμασία. Κάθε κομμάτι ρούχο, κάθε κατάστημα ρούχων, κάθε βιτρίνα στα μαγαζιά είναι μάρτυρας του γεγονότος της αμαρτίας, της συνείδησης της πτώσης του ανθρώπου, γιατί η ανάγκη της ενδυμασίας παρουσιάστηκε εξ αιτίας όλων αυτών!!!

Η αμαρτία διακόπτει την επαφή με το Θεό. «Η ψυχή που αμάρτησε θα πεθάνει». Ο Αδάμ και η Εύα πέθαναν πνευματικά εκείνη τη μέρα. Ο Θεός έπαψε πια να είναι μαζί τους. Μέσω της πτώσης, ο άνθρωπος υποτάχθηκε στο φυσικό, πνευματικό και αιώνιο θάνατο.

 

 

 Α.  Η ΚΑΤΑΡΑ

Τρεις κατάρες δόθηκαν από το Θεό εξ αιτίας της πτώσης του ανθρώπου. Στο φίδι δόθηκε η πρώτη κατάρα: «Επικατάρατος να είσαι μεταξύ πάντων των κτηνών και πάντων των ζώων του αγρού. Επί της κοιλίας σου θέλεις περιπατεί και χώμα θέλεις τρώγει πάσας τας ημέρας της ζωής σου» (Γέν.γ:14).

Η γυναίκα δέχτηκε την δεύτερη κατάρα: «Θέλω υπερπληθύνει τας λύπας σου και τους πόνους της κυοφορίας σου. Με λύπας θέλεις γεννά τέκνα, και προς τον άνδρα σου θέλει είσθαι η επιθυμία σου και αυτός θέλει σε εξουσιάζει (Γέν.γ:16).

Ύστερα ο Θεός καταράστηκε τη γη εξαιτίας του Αδάμ: «Με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής πάσας τας ημέρας της ζωής σου, και ακάνθας και τριβόλους θέλει βλαστάνει εις σε, και θέλεις τρώγει τον χόρτον του αγρού, εν τω ιδρώτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου, εωσού επιστρέψεις εις την γήν, εκ της οποίας ελήφθης. Επειδή γη είσαι και εις την γήν θέλεις επιστρέψει»( Γέν.γ:17-19)

Αυτή η κατάρα βαραίνει ακόμα τη γη, γιατί όλοι ξέρουμε πόσο εύκολα μεγαλώνουν τα αγριόχορτα. Η κολλιτσίδα-αγριόχορτο που μπερδεύεται στο μαλλί των προβάτων, στα ρούχα μας κτλ.- παράγει δύο σπόρους. Ο ένας φυτρώνει τον πρώτο χρόνο και ο άλλος τον επόμενο. Αν ο πρώτος σπόρος καταστραφεί ή χαθεί, αφού βλαστήσει, αμέσως ξεπετάγεται ο δεύτερος. Με τα χρήσιμα φυτά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: για να φυτρώσουν χρειάζονται καλλιέργεια και κόπο.

Τέσσερα αποτελέσματα προήλθαν από την αμαρτία του Αδάμ και της Εύας. Ο φυσικός πόνος και το βαρύ φορτίο που έπρεπε να υπομένουν εξ αιτίας του. Ο διανοητικός πόνος, ο φόβος που δεν έφευγε από το νου τους. Από κοινωνική άποψη τα παιδιά τους έπρεπε κι αυτά να υπομένουν την κατάρα. Μεγαλύτερος τέλος απ’ όλους ήταν ο πνευματικός πόνος, γιατί τώρα ήταν αποχωρισμένοι από το Θεό.

 

B. H ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Ενώ εμείς, απ’ την ανθρώπινη πλευρά, θα θυμώναμε εξ αιτίας της ανοησίας της ανθρώπινης αμαρτίας, ο Θεός με το έλεός Του μας έδωσε μια υπόσχεση: «Και έχθραν θέλω στήσει αναμέσον σου και της γυναικός και αναμέσον του σπέρματός σου και του σπέρματος αυτής, αυτό θέλει σου συντρίψει την κεφαλήν και συ θέλεις κεντήσει την πτέρναν αυτού» (Γέν.γ:15).

Μιλώντας στο φίδι ο Θεός έδωσε την υπόσχεση για την τελική νίκη του ανθρώπου. Η γυναίκα προκάλεσε την πτώση και η γυναίκα έμελλε να γίνει η πηγή της λύτρωσης.

Το υπόλοιπο της Βίβλου είναι η εμφάνιση αυτής της υπόσχεσης. Στην Παλαιά Διαθήκη - Αυτός έρχεται. Τα Ευαγγέλια λένε - Αυτός ήλθε. Οι επιστολές μας λένε - Αυτός έρχεται ξανά!

H υπόσχεση στη Γέν.γ:15 όχι μόνο έδωσε την ελπίδα για τον Λυτρωτή που θα μαχόταν ενάντια στον Σατανά και θα τον υπερνικούσε, αλλά επίσης δήλωσε την αέναη έχθρα ανάμεσα στα δύο αντιτασσόμενα σπέρματα, μέσα στον κόσμο.

Το σπέρμα του φιδιού και το σπέρμα του Σωτήρα (ή τα πνευματικά παιδιά Του) θα βρισκόταν σε μια συνεχή σύγκρουση, πολεμώντας μεταξύ τους. Το ένα θα κεντούσε την πτέρνα του αντιπάλου, αλλά το άλλο τελικά θα σύντριβε την κεφαλή του, με άλλα λόγια θα διέλυε την εξουσία του μέσα στον κόσμο, την οποία είχε σφετεριστεί και θα ανέτρεπε την βασιλεία του. 

Από τότε κηρύχθηκε αυτός ο ακατάπαυστος πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων, ανάμεσα στο βασίλειο του Θεού και στο βασίλειο του διαβόλου. Ο Ιησούς κάποτε είπε στους κακοήθεις: «Σείς είσθε εκ πατρός του διαβόλου» (Ιωάν.η:44) ή με άλλα λόγια «εσείς είστε το σπέρμα του φιδιού».

 

Ο ΑΔΑΜ ΚΑΙ Η ΕΥΑ ΕΚΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΠ’ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Όταν ο άνθρωπος κατάλαβε ότι ήταν γυμνός, έψαξε να καλυφθεί αλλά απέτυχε. Τότε ο Θεός έκανε χιτώνα από δέρματα ζώων για να τον καλύψει. Το να καλυφθεί η γύμνια του δεν ήταν τόσο εύκολο όσο νόμιζε ο άνθρωπος. Στοίχιζε την ζωή ενός ζώου. Το να καλυφθεί η αμαρτία του ανθρώπου κι η ενοχή του δεν είναι τόσο απλό κι εύκολο πράγμα. Χρειάστηκε η ζωή και ο θάνατος του Ιησού Χριστού για να σκεπαστεί η γύμνια της ανθρώπινης αμαρτίας. «....και χωρίς χύσεως αίματος δεν γίνεται άφεσις» (Εβρ.θ:22).

Ο άνθρωπος διώχτηκε απ’ τον κήπο της Εδέμ, απ’ τις ευλογίες και τις απολαύσεις του κι ο Θεός έβαλε τα χερουβείμ προς ανατολάς του παραδείσου με ρομφαία φλόγινη για να τους εμποδίσει να φάνε απ’ το δένδρο της ζωής. Αυτό το δένδρο δεν αναφέρεται ξανά πουθενά αλλού μέσα στη Βίβλο, παρά μόνο όταν έχει έλθει το τέλος όλων των πραγμάτων-στην Νέα Ιερουσαλήμ που είναι η Νύμφη του Χριστού. Ο άνθρωπος δεν επιτρέπεται να φάει απ’ το δένδρο αυτό μέχρι την ημέρα που η αμαρτία και ο θάνατος θα έχουν για πάντα νικηθεί.

Ο Σατανάς χάρηκε ακούγοντας το Θεό να προφέρει την κρίση Του πάνω στον Αδάμ και την Εύα. Φθονεί την ευτυχία των ανθρώπων και δεν τον ενδιαφέρει ποιόν πληγώνει. Η Εύα δεν θα μπορούσε ούτε καν να φανταστεί αυτή τη φρικτή κατάληξη όταν έπιασε κουβέντα για πρώτη φορά με τον Σατανά. Ο Σατανάς κάνει την αμαρτία να φαίνεται τόσο ελκυστική και ωφέλιμη. Αυτός έκανε την Εύα να πιστέψει ότι θα ξεπερνούσε το Θεό και θα αποκτούσε ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία. Όμως τώρα ο άνθρωπος πρέπει να παλέψει ακόμα και για την επιβίωσή του.

Αγκάθια και αγριόχορτα φυτρώνουν συγχρόνως με καρπούς και λουλούδια. Κάθε άνθρωπος είναι δέσμιος της αμαρτίας, δεμένος με αόρατες αλυσίδες. Ο θάνατος άρχισε να έχει εξουσία πάνω στο σώμα τους, και το φρικτότερο απ’ όλα, βρισκόταν αποχωρισμένοι από το Θεό. Αντάλλαξαν τον κήπο της Εδέμ μ’ ένα κόσμο αμαρτίας, θλίψης, αρρώστιας, και θανάτου.

Από κείνη τη μέρα και μετά, η ψυχή έγινε το πεδίο μάχης όπου ακόμα αγωνιζόμαστε. Ο Σατανάς είναι οξυδερκής και πανούργος και μπορεί να προσαρμόζεται σε κάθε περίπτωση ή κατάσταση. Είναι απάνθρωπος και ανελέητος, ακόμα και στα παιδιά. Πέντε στα έξι νεαρά άτομα μεταξύ 12 & 18 χρονών, τρέφουν μέσα τους την ιδέα του αθεϊσμού. Μακάρι η Εύα να μην του είχε ποτέ μιλήσει ή να μην τον είχε ακούσει! (Ιάκ.δ:7) Ας μην αγνοούμε τις μεθοδείες του. Επηρεάζει με τρόπο επιδέξιο τόσο ένα φτωχό μέθυσο, όσο τον μεγαλύτερο οργανισμό στον κόσμο, όπως είναι ο Ο.Η.Ε. (Β’ Πέτρ.β:9). Βρυχώμενος σαν λιοντάρι, μπορεί να σε πλησιάσει φορώντας προβιά προβάτου.