Ενιαυτός αφέσεως

Ήταν μια από τις πιο ριζοσπαστικές εντολές στο νόμο του Ισραήλ.

Στο Λευιτικό κε, ο Θεός διέταξε τον Ισραήλ να μετρήσει «εις σεαυτόν επτά εβδομάδας ετών, επτάκις επτά έτη».

Μετά από σαράντα εννέα χρόνια, το πεντηκοστό έτος έπρεπε να ξεχωρίσει σαν «Ενιαυτός αφέσεως».

    ·  Θα ηχούσαν σάλπιγγες.

    ·  Η ελευθερία θα διακηρύττονταν σε όλη τη χώρα.

    ·  Τα χρέη θα απελευθερώνονταν.

    ·  Οι Εβραίοι δούλοι θα ελευθερώνονταν.

    · Η προγονική γη που είχε πουληθεί θα επέστρεφε στην αρχική της οικογένεια.

Αυτό ήταν κάτι περισσότερο από μια οικονομική πολιτική. Ήταν μια θεολογική διακήρυξη.

Τελικά, η γη δεν ανήκε στον Ισραήλ. Ανήκε στον Κύριο. Δεν ήταν απόλυτοι ιδιοκτήτες, αλλά διαχειριστές.

Καμία οικογένεια δεν έπρεπε να διαγραφεί οριστικά λόγω φτώχειας.

Κανένας Ισραηλίτης δεν έπρεπε να μείνει για πάντα δούλος.

Καμία κληρονομιά δεν θα χανόταν πέρα ​​από κάθε προσδοκία.

Το Έτος της Αφέσεως, υπενθύμιζε στο έθνος ότι το έλεος του Θεού ήταν ισχυρότερο από το συσσωρευμένο χρέος και η χάρη της διαθήκης Του μπορούσε να αποκαταστήσει ό,τι είχαν χάσει τα ανθρώπινα λάθη.

Στα ανθρώπινα συστήματα, το χρέος τείνει να γίνεται βαρύτερο. Η φτώχεια μπορεί να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Η δουλεία μπορεί να γίνει φυσιολογική. Η γη μπορεί να παραμείνει στα χέρια των ισχυρών, ενώ οι αδύναμοι εξωθούνται από την κληρονομιά τους.

Αλλά το Έτος Αφέσεως διέκοψε αυτόν τον κύκλο.

Δήλωνε ότι ο λαός του Θεού δεν έπρεπε να οικοδομήσει μια κοινωνία όπου η απώλεια είχε τον τελευταίο λόγο.

Ο Ενιαυτός Αφέσεως ήταν μια επαναφορά του ελέους.

•         Αποκατέστησε την ελευθερία.
•         Αποκατέστησε την κληρονομιά.
•         Αποκατέστησε την αξιοπρέπεια.
•         Αποκατέστησε την ελπίδα.

Αλλά αποκάλυψε επίσης κάτι βαθύτερο.

Όσο όμορφη κι αν ήταν η εντολή, έδειχνε κάτι πέρα από τον εαυτό της.

Ο Ισραήλ μπορεί να απολάμβανε την ελευθερία του κάθε πεντηκοστό έτος, αλλά οι ανθρώπινες καρδιές παρέμεναν ακόμα δέσμιες της αμαρτίας.

Η γη μπορούσε να επιστραφεί, αλλά η ψυχή χρειαζόταν ακόμα λύτρωση.

Τα χρέη μπορούσαν να ακυρωθούν μεταξύ των ανθρώπων, αλλά το άπειρο χρέος της αμαρτίας ενώπιον του Θεού απαιτούσε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Γι' αυτό ο Ενιαυτός αφέσεως ήταν μια προφητική σκιά.

Ήταν μια εικόνα της μεγαλύτερης ελευθερίας που θα έφερνε ο Χριστός.

Όταν ο Ιησούς στάθηκε στη συναγωγή της Ναζαρέτ, διάβασε από τον Ησαΐα:

Λουκ.δ:18-21 Πνεύμα Κυρίου είναι επ' εμέ, διά τούτο με έχρισε· με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς, διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω προς τους αιχμαλώτους ελευθερίαν και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν, να αποστείλω τους συντεθλασμένους εν ελευθερία, διά να κηρύξω ευπρόσδεκτον Κυρίου ενιαυτόν. Και κλείσας το βιβλίον, απέδωκεν εις τον υπηρέτην και εκάθησε· πάντων δε οι οφθαλμοί των εν τη συναγωγή ήσαν ατενίζοντες εις αυτόν. Και ήρχισε να λέγη προς αυτούς ότι σήμερον επληρώθη η γραφή αύτη εις τα ώτα υμών.

Ο Ιησούς ανήγγειλε την άφιξη του αληθινού ενιαυτού αφέσεως.

Δεν ήρθε απλώς για να βελτιώσει τις κοινωνικές συνθήκες για ένα διάστημα. Ήρθε για να αντιμετωπίσει τη βαθύτερη αιχμαλωσία του ανθρώπινου γένους.

Η αμαρτία μας είχε υποδουλώσει. Η ενοχή μας είχε θάψει στο χρέος. Η ντροπή μας είχε απομακρύνει από την αληθινή μας κληρονομιά. Ο θάνατος στεκόταν από πάνω μας σαν σκληρός αφέντης.

Αλλά ο Χριστός ήρθε για να ελευθερώσει τους αιχμαλώτους.

Στον σταυρό, ο Ιησούς διέγραψε το χρέος της ψυχής μας. Σήκωσε όλο το βάρος της αμαρτίας μας και πλήρωσε αυτό που δεν μπορούσαμε ποτέ να πληρώσουμε.

Δεν ανέβαλε απλώς την κρίση. Την τακτοποίησε. Δεν μείωσε απλώς το χρέος μας. Το κάρφωσε στον σταυρό. Μέσω του αίματός Του, οι αμαρτωλοί συγχωρούνται, οι σκλάβοι λυτρώνονται και η χαμένη κληρονομιά αποκαθίσταται.

Αυτό είναι το ευαγγέλιο του ενιαυτού της αφέσεως.

• ·   Εν Χριστώ, οι ένοχοι απελευθερώνονται.
• ·   Εν Χριστώ, οι σκλαβωμένοι ελευθερώνονται.
• ·   Εν Χριστώ, οι φτωχοί λαμβάνουν αιώνια πλούτη.
• ·   Εν Χριστώ, οι εξόριστοι επιστρέφουν στο σπίτι.

Η σάλπιγγα κάποτε ήχησε σε όλο το Ισραήλ για να αναγγείλει την ελευθερία στη γη.

Αλλά η ανάσταση του Ιησού ανακοινώνει κάτι πολύ μεγαλύτερο σε όλη τη δημιουργία: το χρέος έχει πληρωθεί, η φυλακή έχει ανοίξει και η κληρονομιά του λαού του Θεού είναι ασφαλής για πάντα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πιστοί αγνοούν τη δικαιοσύνη, το έλεος ή την οικονομική συμπόνια στο παρόν. Το έτος αφέσεως εξακολουθεί να μας προκαλεί. Αντιμετωπίζει την απληστία, την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τα συστήματα που συνθλίβουν τους ευάλωτους. Όσοι έχουν λάβει έλεος εν Χριστώ καλούνται να γίνουν άνθρωποι ελέους στον κόσμο.

Αλλά η βαθύτερη ελπίδα μας δεν βρίσκεται μόνο στην ανθρώπινη μεταρρύθμιση. Η βαθύτερη ελπίδα μας είναι στον Λυτρωτή που πέτυχε αυτό που κανένα επίγειο έτος αφέσεως δεν θα μπορούσε να επιτύχει πλήρως.

Το Λευιτικό κήρυξε ένα έτος αφέσεως.

Ο Ιησούς έγινε η αιώνια άφεσή μας.

Και εξαιτίας Του, το χρέος της ψυχής μας έχει διαγραφεί για πάντα.