Ο Παύλος διδάσκει τους
πιστούς:
Τίτ.β:13 προσμένοντες
την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών
Ιησού Χριστού,
Καθώς οι οδηγίες του αφορούν «τω παρόντι αιώνι» (εδ.12), πιστεύω ότι αυτή η «ευλογημένη ελπίδα» περιλαμβάνει την Αρπαγή της Εκκλησίας.
Μιλώντας για ελπίδα, το λεξικό ορίζει τον όρο σαν, «ένα αίσθημα προσδοκίας
και επιθυμίας για να συμβεί ένα συγκεκριμένο πράγμα».
Μπορείς να επιβιώσεις σαράντα ημέρες χωρίς φαγητό, τρεις ημέρες χωρίς νερό και οκτώ λεπτά χωρίς αέρα, αλλά ούτε ένα δευτερόλεπτο χωρίς ελπίδα.
Καθώς προχωράει
ο καιρός, πιάνω τον εαυτό μου να λαχταρά ένθερμα να ξεκινήσουν τα γεγονότα των
έσχατων καιρών που θα οδηγήσουν στην επιστροφή του Κυρίου σε αυτή τη γη.
Το πρώτο από αυτά τα γεγονότα θα είναι η Αρπαγή της Εκκλησίας. Αυτό θα ακολουθηθεί από τη Θλίψη των επτά ετών, μια περίοδο απαράμιλλης φρίκης που θα κορυφωθεί με την επιστροφή του Ιησού για να βασιλεύσει σε όλο τον κόσμο για χίλια χρόνια.
Μπορείς να επιβιώσεις σαράντα ημέρες χωρίς φαγητό, τρεις ημέρες χωρίς νερό και οκτώ λεπτά χωρίς αέρα, αλλά ούτε ένα δευτερόλεπτο χωρίς ελπίδα.
Όταν η ελπίδα πεθαίνει, η πίστη πεθαίνει μαζί της.
Χρειάζεσαι ελπίδα για να ανταπεξέλθεις.
Κάπου στο παρελθόν, συνέβη ένα τραγικό διαζύγιο. Οι
θεολόγοι αποφάσισαν ότι πρέπει να διαχωρίσουμε την επιστροφή του Ιησού για την
εκκλησία Του από το κήρυγμα του Ευαγγελίου.
Τα αποτελέσματα αυτού του πρόωρου διαζυγίου έχουν
οδηγήσει σε έλλειψη κατανόησης μεταξύ των πιστών σχετικά με την εμφάνιση του
Ιησού και τη χαρούμενη προσμονή που συνεπάγεται αυτή η επίγνωση.
Οι μπερδεμένοι πιστοί ακούνε ότι σίγουρα θα πεθάνουν αντί να συναντήσουν τον Ιησού στον αέρα, κάτι που έρχεται σε άμεση αντίθεση με την Καινή Διαθήκη σε περικοπές όπως: