Η αρπαγή της εκκλησίας θα συμβεί πριν από την 7χρονη Θλίψη.

 

Αυτή η μελέτη αποσκοπεί να δείξει Γραφικά ότι η αρπαγή της εκκλησίας θα λάβει χώρα πριν από την 7χρονη Θλίψη.

Η αρπαγή είναι το γεγονός που θα συμβεί όταν ο Ιησούς καλέσει την εκκλησία να Τον συναντήσει στον αέρα, για να την πάρει στο σπίτι του Πατέρα του στον ουρανό, αφού θα έχει μεταμορφωθεί σε ένδοξα, άφθαρτα, αιώνια, σώματα, όπως φαίνεται στα παρακάτω εδάφια:

Ιωάν.ιδ:1-3 Ας μη ταράττηται η καρδία σας· πιστεύετε εις τον Θεόν, και εις εμέ πιστεύετε. Εν τη οικία του Πατρός μου είναι πολλά οικήματα· ει δε μη, ήθελον σας ειπεί· υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον· και αφού υπάγω και σας ετοιμάσω τόπον, πάλιν έρχομαι και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, διά να είσθε και σεις, όπου είμαι εγώ.

Α’ Θεσ.δ:13-17 Δεν θέλω δε να αγνοήτε, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, διά να μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα. Διότι εάν πιστεύωμεν ότι ο Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού θέλει φέρει μετ' αυτού. Διότι τούτο σας λέγομεν διά του λόγου του Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες, όσοι απομένομεν εις την παρουσίαν του Κυρίου, δεν θέλομεν προλάβει τους κοιμηθέντας· επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου.

Α’ Κορ.ιε:51-53 Ιδού, μυστήριον λέγω προς εσάς· πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή, εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή. Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν.

Έχω παρατηρήσει, όσο αφορά στον καθορισμό του χρόνου της αρπαγής, ότι είναι εύκολο να πάρουμε τα πράγματα έξω από το πλαίσιό τους.

Αυτή η προσέγγιση μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικές απόψεις για το χρονοδιάγραμμα της Αρπαγής.

Με το ίδιο σκεπτικό, είναι επίσης εύκολο να χαθείς σε μια θάλασσα Γραφών, που μπορεί να οδηγήσει σε απογοήτευση και την αποφυγή του προφητικού λόγου.

Και οι δύο προσεγγίσεις μπορεί να γίνουν αιτία να χάσει κανείς τις ευλογίες που έχουν υποσχεθεί σε όσους μελετούν τις προφητικές Γραφές:

Αποκ.α:3 Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον.

Αντί να εξετάσουμε κάθε θέμα ξεχωριστά, έχω προσπαθήσει να στηρίξω το θέμα της Αρπαγής πριν από την Θλίψη, στο φως της ροής των γεγονότων των εσχάτων ημερών, δηλαδή, αμέσως μετά το σταυρό μέχρι που ξεκινά η αιωνιότητα.

Μ’ αυτό τον τρόπο, μπορούμε να εξετάσουμε την Αρπαγή στο πλαίσιο των υπόλοιπων γεγονότων του τέλους τα οποία θα δείξουν ότι η αρπαγή της εκκλησίας πριν την επταετία, είναι η μόνη χρονική στιγμή - Γραφικά - που έχει νόημα αυτό το γεγονός.

Υπάρχουν κάποια σημεία σ’ αυτή τη μελέτη, που δεν συμπλέουν απαραίτητα άμεσα με την Αρπαγή.

Ωστόσο, είναι σημαντικά, για να συνδέσουμε το χρονοδιάγραμμα των γεγονότων που υποστηρίζουν την Αρπαγή πριν από την έναρξη της Θλίψης.

Ελπίζω ότι στο τέλος αυτής της μελέτης δεν θα είσαι απλά σίγουρος για την «ευλογημένη» ελπίδα μας (Τίτος β2:13), ότι η Αρπαγή θα γίνει πριν την Θλίψη, αλλά θα έχεις κερδίσει και μια καλύτερη κατανόηση των προφητικών Γραφών και πώς αυτές συνδέονται μεταξύ τους. Ας αρχίσουμε λοιπόν!

 

Μετά το σταυρό

Ο Ιησούς είναι η απαρχή της ανάστασής μας:

«Απαρχή» ήταν οι πρώτοι ώριμοι καρποί της συγκομιδής που ο Ισραήλ έδινε στον Κύριο σαν προσφορά λατρείας:

Δευτ.κς:1-3, 10 Και όταν εισέλθης εις την γην, την οποίαν Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε κληρονομίαν, και κατακληρονομήσης αυτήν και κατοικήσης εν αυτή, τότε θέλεις λάβει από της απαρχής πάντων των καρπών της γης, τους οποίους συνάξης εκ της γης σου, την οποίαν Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε, και θέλεις βάλει αυτήν εις καλάθιον, και θέλεις υπάγει εις τον τόπον, όντινα εκλέξη Κύριος ο Θεός σου διά να κατοικίση εκεί το όνομα αυτού. Και θέλεις υπάγει προς τον ιερέα, τον όντα κατ' εκείνας τας ημέρας, και θέλεις ειπεί προς αυτόν, Αναγγέλλω σήμερον προς Κύριον τον Θεόν σου, ότι εισήλθον εις την γην, την οποίαν ο Κύριος ώμοσε προς τους πατέρας ημών να δώση εις ημάς…… και τώρα, ιδού, έφερα τας απαρχάς των καρπών της γης, την οποίαν συ, Κύριε έδωκας εις εμέ. Και θέλεις καταθέσει αυτάς ενώπιον Κυρίου του Θεού σου, και θέλεις προσκυνήσει ενώπιον Κυρίου του Θεού σου.

Η λέξη «απαρχή» υποδηλώνει ότι το υπόλοιπο της συγκομιδής θα ακολουθήσει αργότερα. Η ανάσταση του Χριστού μετά από το θάνατο στο σταυρό, είναι ο πρώτος καρπός μιας μεταγενέστερης συγκομιδής ψυχών, της ανάστασης όσων είναι του Χριστού:

Α’ Κορ.ιε:20-24  Αλλά τώρα ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών, έγεινεν απαρχή των κεκοιμημένων. Διότι επειδή ο θάνατος ήλθε δι' ανθρώπου, ούτω και δι' ανθρώπου η ανάστασις των νεκρών. Επειδή καθώς πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ, ούτω και πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ. Έκαστος όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν· ο Χριστός είναι η απαρχή, έπειτα όσοι είναι του Χριστού εν τη παρουσία αυτού·  Ύστερον θέλει είσθαι το τέλος, όταν παραδώση την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα, όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν.

Στο παραπάνω απόσπασμα, ο Παύλος δείχνει ότι η ανάσταση της εκκλησίας είναι σε κάποιο σημείο μεταξύ της ανάστασης του Χριστού και της αρχής της οικονομίας της Βασιλείας, όταν ο Χριστός κυβερνά πάνω στην γη μετά την Θλίψη. Θα δούμε τη χρονική στιγμή της ανάστασης της εκκλησίας αργότερα.

Η οικονομία της εκκλησίας ή της χάρης

Σε όλη την Αγία Γραφή, ο Θεός ασχολείται με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων με διαφορετικούς τρόπους.

Για να κατανοήσουμε πλήρως πώς ο Θεός ασχολείται με κάθε ομάδα, πρέπει να πρώτα να συζητήσουμε μία από τις πιο σημαντικές έννοιες για τη μελέτη των προφητικών Γραφών - την διδασκαλία των οικονομιών.

Ο Θεός διαπραγματεύεται με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, διαφορετικά, σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας. Με άλλα λόγια, έχει διαφορετικούς κανόνες για κάθε οικονομία και για κάθε ομάδα ανθρώπων. Ο Παύλος διδάσκει για την οικονομία της χάρης στην επιστολή προς Εφεσίους:

Εφεσ.γ:1-7 Διά τούτο εγώ ο Παύλος, ο δέσμιος του Ιησού Χριστού υπέρ υμών των εθνικών, επειδή ηκούσατε την οικονομίαν της χάριτος του Θεού της δοθείσης εις εμέ υπέρ υμών, ότι δι' αποκαλύψεως εφανέρωσεν εις εμέ το μυστήριον, καθώς προέγραψα συντόμως, εξ ων δύνασθε αναγινώσκοντες να νοήσητε την εν τω μυστηρίω του Χριστού γνώσιν μου, το οποίον εν άλλαις γενεαίς δεν εγνωστοποιήθη εις τους υιούς των ανθρώπων, καθώς τώρα απεκαλύφθη διά Πνεύματος εις τους αγίους αυτού αποστόλους και προφήτας, να ήναι τα έθνη συγκληρονόμα και σύσσωμα και συμμέτοχα της επαγγελίας αυτού εν τω Χριστώ διά του ευαγγελίου, του οποίου έγεινα υπηρέτης κατά την δωρεάν της χάριτος του Θεού, την δοθείσαν εις εμέ κατά την ενέργειαν της δυνάμεως αυτού.

Ο Θεός ασχολήθηκε με τον Ισραήλ διαφορετικά κάτω από τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, απ’ ότι πραγματεύεται με την εκκλησία κάτω από την «οικονομία της χάρης», την περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, που ο Θεός έχει επιλέξει να εκχέει το έλεος και τη χάρη Του, χωρίς το βάρος του Νόμου.

Η «οικονομία της χάρης» άρχισε στο σταυρό, όπου τελείωσε η «οικονομία του Νόμου»:

Κολ.β:13-14 Και εσάς, όντας νεκρούς εις τα αμαρτήματα και την ακροβυστίαν της σαρκός σας, συνεζωοποίησε μετ' αυτού, συγχωρήσας εις εσάς πάντα τα πταίσματα, εξαλείψας το καθ' ημών χειρόγραφον, συνιστάμενον εις διατάγματα, το οποίον ήτο εναντίον εις ημάς, και αφήρεσεν αυτό εκ του μέσου, προσηλώσας αυτό επί του σταυρού·

Στην αρχή της «οικονομίας της χάρης», η προσοχή του Θεού μετατοπίστηκε στην εκκλησία μετά που ο Ισραήλ απέρριψε τον Χριστό.

Σε μια μελλοντική οικονομία, ο Θεός πάλι θα στρέψει την προσοχή του στον Ισραήλ:

Ρωμ.θ:22-26  Τι δε, αν ο Θεός, θέλων να δείξη την οργήν αυτού και να κάμη γνωστήν την δύναμιν αυτού, υπέφερε μετά πολλής μακροθυμίας σκεύη οργής κατεσκευασμένα εις απώλειαν, και διά να γνωστοποιήση τον πλούτον της δόξης αυτού επί σκεύη ελέους, τα οποία προητοίμασεν εις δόξαν, ημάς τους οποίους εκάλεσεν ουχί μόνον εκ των Ιουδαίων αλλά και εκ των εθνών; Καθώς και εν τω Ωσηέ λέγει· Θέλω καλέσει λαόν μου τον ου λαόν μου, και ηγαπημένην την ουκ ηγαπημένην· και εν τω τόπω, όπου ερρέθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλουσι καλεσθή υιοί Θεού ζώντος.

Ο Θεός θα επιστρέψει πίσω στον Ισραήλ κατά τη διάρκεια της Θλίψης, περίοδο κρίσης και οργής:

Ιερ.λ:7-11 Ουαί· διότι μεγάλη είναι η ημέρα εκείνη· ομοία αυτής δεν υπήρξε και είναι καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ· πλην θέλει σωθή εξ αυτής. Και εν τη ημέρα εκείνη, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, θέλω συντρίψει τον ζυγόν αυτού από του τραχήλου σου και θέλω διασπάσει τα δεσμά σου και ξένοι δεν θέλουσι πλέον καταδουλώσει αυτόν· αλλά θέλουσι δουλεύει Κύριον τον Θεόν αυτών και Δαβίδ τον βασιλέα αυτών, τον οποίον θέλω αναστήσει εις αυτούς. Συ δε μη φοβού, δούλέ μου Ιακώβ, λέγει Κύριος· μηδέ δειλιάσης, Ισραήλ· διότι, ιδού, θέλω σε σώσει από του μακρυνού τόπου και το σπέρμα σου από της γης της αιχμαλωσίας αυτών· και ο Ιακώβ θέλει επιστρέψει και θέλει ησυχάσει και αναπαυθή και δεν θέλει υπάρχει ο εκφοβών. Διότι εγώ είμαι μετά σου, λέγει Κύριος, διά να σε σώσω· και αν κάμω συντέλειαν πάντων των εθνών όπου σε διεσκόρπισα, εις σε όμως δεν θέλω κάμει συντέλειαν, αλλά θέλω σε παιδεύσει εν κρίσει και δεν θέλω όλως σε αθωώσει.

Δεν έχει ακόμη υπάρξει μια οικονομία, που να χαρακτηρίζεται από την κρίση του Θεού, αν και ο Θεός έχει κρίνει έθνη σε όλες τις οικονομίες.

Όπως φαίνεται σε όλη την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός τιμώρησε έθνη μέσω «θλίψεων», όπως ξηρασία, λιμό, και μάχαιρα, για να τους φέρει σε μετάνοια (Δευτ.ια).

Όταν η τιμωρία δεν έχει αποτέλεσμα, ο Θεός επιτρέπει οι άνθρωποι να ματαιωθούν στους διεφθαρμένους διαλογισμούς τους, να σκοτιστεί η ασύνετη καρδία τους και να παραδοθούν σε πάθη ατιμίας όπως η ειδωλολατρία, η σεξουαλική ανηθικότητα - ιδιαίτερα η ομοφυλοφιλία, και άλλα κακά καθώς ο  Θεός σηκώνει τα χέρια της προστασίας Του (Ρωμ.α).

Όταν η ανομία του εθνών φτάσει στο πλήρες, ο Θεός εκχέει την οργή Του, καταστρέφοντας και αφαιρώντας ανθρώπους από τη γη για να την καθαρίσει (Γέν.ιε:16, Ιερεμ.κε:12).

Αυτό το μοντέλο βρίσκεται σε όλες τις οικονομίες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και για ανθρώπους που ήταν κάτω από το Νόμο του Μωυσή αλλά και γι’ αυτούς που δεν ήταν (Λευιτ.ιη,κ, Ρωμ.α).

Κάθε οικονομία τελειώνει με κρίση. Ωστόσο, στη διάρκεια της Επταετίας, ο Θεός δεν θα κρίνει ξεχωριστά έθνη - θα κρίνει όλο τον κόσμο.

Στις επόμενες ενότητες, θα δούμε περαιτέρω τις διαφορές μεταξύ των οικονομιών του νόμου, της χάρης, και της κρίσης που τελειώνει κάθε μία.

Η οικονομία του Νόμου καλύπτει την περίοδο από το Μωυσή μέχρι το σταυρό του Χριστού, η οικονομία της χάρης είναι από το σταυρό και τελειώνει με την κρίση της Μ. Θλίψης.

Αυτή η μελέτη των οικονομιών θα βάλει τις βάσεις για να καταλάβουμε γιατί η Αρπαγή της εκκλησίας πρέπει να συμβεί πριν από την έναρξη της Θλίψης.

Ο Χριστός συμφιλίωσε και αγίασε την εκκλησία:

Ο Χριστός συμφιλίωσε κι αγίασε την εκκλησία μέσω της θυσίας Του στο σταυρό, καθιστώντας την δίκαιη ενώπιον του Θεού κάτω από την «οικονομία της χάρης», όπως φαίνεται στα εξής αποσπάσματα:

Εβρ.ιγ:12 Όθεν και ο Ιησούς, διά να αγιάση τον λαόν διά του ιδίου αυτού αίματος, έξω της πύλης έπαθεν.

Α’ Ιωάν.α:7 εάν όμως περιπατώμεν εν τω φωτί, καθώς αυτός είναι εν τω φωτί, έχομεν κοινωνίαν μετ' αλλήλων, και το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας.

Εφεσ.ε:25-27 Οι άνδρες, αγαπάτε τας γυναίκάς σας, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την εκκλησίαν και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ αυτής, διά να αγιάση αυτήν, καθαρίσας με το λουτρόν του ύδατος διά του λόγου, διά να παραστήση αυτήν εις εαυτόν ένδοξον εκκλησίαν, μη έχουσαν κηλίδα ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων, αλλά διά να ήναι αγία και άμωμος.

Φιλ.γ:9 και να ευρεθώ εν αυτώ μη έχων ιδικήν μου δικαιοσύνην την εκ του νόμου, αλλά την διά πίστεως του Χριστού, την δικαιοσύνην την εκ Θεού διά της πίστεως,

Κατά την διάρκεια της «οικονομίας του Νόμου», ο Ισραήλ έπρεπε να θυσιάζει για να εξιλεωθεί από την ανομία του μέχρι που ο Ιησούς πέθανε στον σταυρό (Ησαΐας νγ).

Αλλά οι Ισραηλίτες απορρίψανε τον Ιησού σαν Μεσσία και θα περάσουν από μια περίοδο κρίσης, στην 7ετή Θλίψη, πριν να δεχτούν συλλογικά σαν έθνος το έργο της εξιλέωσης του Χριστού:

Ησ.ξδ:6-7  Πάντες τωόντι εγείναμεν ως ακάθαρτον πράγμα, και πάσα η δικαιοσύνη ημών είναι ως ρυπαρόν ιμάτιον· διά τούτο επέσαμεν πάντες ως το φύλλον, και αι ανομίαι ημών αφήρπασαν ημάς ως ο άνεμος. Και δεν υπάρχει ο επικαλούμενος το όνομά σου, ο εγειρόμενος διά να πιασθή από σού· διότι έκρυψας το πρόσωπόν σου αφ' ημών και ηφάνισας ημάς διά της χειρός των ανομιών ημών.

Ησ.ξδ:9-10  Μη οργίζου σφόδρα, Κύριε, μηδέ ενθυμού πάντοτε την ανομίαν· και τώρα επίβλεψον, δεόμεθα· λαός σου είμεθα πάντες. Αι άγιαι πόλεις σου έγειναν έρημοι, η Σιών έγεινεν έρημος, η Ιερουσαλήμ ηρημωμένη.

Ζαχ.ιβ:9-10 Και εν τη ημέρα εκείνη θέλω ζητήσει να εξολοθρεύσω πάντα τα έθνη τα ερχόμενα κατά της Ιερουσαλήμ. Και θέλω εκχέει επί τον οίκον Δαβίδ και επί τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ πνεύμα χάριτος και ικεσιών· και θέλουσιν επιβλέψει προς εμέ, τον οποίον εξεκέντησαν, και θέλουσι πενθήσει δι' αυτόν ως πενθεί τις διά τον μονογενή αυτού, και θέλουσι λυπηθή δι' αυτόν, ως ο λυπούμενος διά τον πρωτότοκον αυτού.

Ζαχ.ιγ:8-9  Και εν πάση τη γη, λέγει Κύριος, δύο μέρη θέλουσιν εξολοθρευθή εν αυτή και εκλείψει, το δε τρίτον θέλει εναπολειφθή εν αυτή. Και θέλω περάσει το τρίτον διά πυρός· και θέλω καθαρίσει αυτούς ως καθαρίζεται το αργύριον, και θέλω δοκιμάσει αυτούς ως δοκιμάζεται το χρυσίον· αυτοί θέλουσιν επικαλεσθή το όνομά μου κα εγώ θέλω εισακούσει αυτούς· θέλω ειπεί, ούτος είναι λαός μου· και αυτοί θέλουσιν ειπεί, Ο Κύριος είναι ο Θεός μου.

Αποδεχόμενοι τον Ιησού σαν Μεσσία, στον Ισραήλ θα «γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας», που είναι ένας από τους σκοπούς της Θλίψης των 7 ετών:

Δαν.θ:24 Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι, και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος και να σφραγισθή όρασις και προφητεία και να χρισθή ο Άγιος των αγίων.

Έτσι, βλέπουμε ότι η επταετία, τα 7 χρόνια της Θλίψης είναι μια περίοδος κρίσης και είναι επίσης γνωστή σαν « Η 70^η εβδομάδα του Δανιήλ», που θα δούμε παρακάτω.

 

Η εκκλησία δεν είναι κάτω από το Νόμο

 

Ο Ιησούς έγινε κατάρα για μας και μας ελευθέρωσε από τον Νόμο:

Γαλ.γ:10-14  Διότι όσοι είναι εξ έργων νόμου, υπό κατάραν είναι· επειδή είναι γεγραμμένον· Επικατάρατος πας όστις δεν εμμένει εν πάσι τοις γεγραμμένοις εν τω βιβλίω του νόμου, ώστε να πράξη αυτά. Ότι δε ουδείς δικαιούται διά του νόμου ενώπιον του Θεού, είναι φανερόν, διότι ο δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως, ο δε νόμος δεν είναι εκ πίστεως· αλλ' ο άνθρωπος ο πράττων αυτά θέλει ζήσει δι' αυτών. Ο Χριστός εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών· διότι είναι γεγραμμένον· Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου. Διά να έλθη εις τα έθνη η ευλογία του Αβραάμ διά Ιησού Χριστού, ώστε να λάβωμεν την επαγγελίαν του Πνεύματος διά της πίστεως.

Γαλ.ε:18 Αλλ' εάν οδηγήσθε υπό του Πνεύματος, δεν είσθε υπό νόμον.

Ρωμ.ς:14 Διότι η αμαρτία δεν θέλει σας κυριεύσει· επειδή δεν είσθε υπό νόμον, αλλ' υπό χάριν.

Ο Παύλος εξηγεί στα παραπάνω αποσπάσματα ότι η εκκλησία δεν είναι κάτω από τον Νόμο, αλλά κάτω από την χάρη. Όπως θα δούμε αργότερα, η κρίση θα αντικαταστήσει την χάρη στο τέλος της οικονομίας της χάρης κατά την 7ετή περίοδο της Θλίψης.

 

Η εκκλησία δεν είναι στο σκοτάδι:

Ο Ιησούς είναι το φως του κόσμου και η εκκλησία Του είναι στο φως και όχι στο σκοτάδι:

Ιωάν.η:12 Πάλιν λοιπόν ο Ιησούς ελάλησε προς αυτούς λέγων· Εγώ είμαι το φως του κόσμου· όστις ακολουθεί εμέ δεν θέλει περιπατήσει εις το σκότος, αλλά θέλει έχει το φως της ζωής.

Α’ Θεσ.ε:4-5  Αλλά σεις, αδελφοί, δεν είσθε εν σκότει, ώστε η ημέρα να σας καταφθάση ως κλέπτης· πάντες σεις είσθε υιοί φωτός και υιοί ημέρας. Δεν είμεθα νυκτός ουδέ σκότους.

Α’ Πέτρ.β:9-10 σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς· οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες.

Κολ.α:9-14  Διά τούτο και ημείς, αφ' ης ημέρας ηκούσαμεν, δεν παύομεν προσευχόμενοι διά σας και δεόμενοι να εμπλησθήτε από της επιγνώσεως του θελήματος αυτού μετά πάσης σοφίας και πνευματικής συνέσεως, διά να περιπατήσητε αξίως του Κυρίου, ευαρεστούντες κατά πάντα, καρποφορούντες εις παν έργον αγαθόν και αυξανόμενοι εις την επίγνωσιν του Θεού, ενδυναμούμενοι εν πάση δυνάμει κατά το κράτος της δόξης αυτού εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν, μετά χαράς ευχαριστούντες τον Πατέρα, όστις έκαμεν ημάς αξίους της μερίδος του κλήρου των αγίων εν τω φωτί, όστις ηλευθέρωσεν ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέφερεν εις την βασιλείαν του αγαπητού αυτού Υιού· εις τον οποίον έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος αυτού, την άφεσιν των αμαρτιών·

Φιλ.β:14-16 Πράττετε τα πάντα χωρίς γογγυσμών και αμφισβητήσεων, διά να γίνησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης, μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φωστήρες εν τω κόσμω, κρατούντες τον λόγον της ζωής, διά καύχημά μου εν τη ημέρα του Χριστού, ότι δεν έτρεξα εις μάτην ουδέ εις μάτην εκοπίασα.

Ο Ισραήλ προφανώς δεν θα μπορούσε να ατενίσει το θεϊκό φως. Φοβήθηκαν τον Θεό και ζήτησαν από τον Μωυσή να τους μιλήσει, αντί του Θεού (Έξοδ.κ:18-21).

Επίσης, ο Θεός παρέμεινε σ’ ένα σύννεφο σκότους, «κρυμμένος» από τον Ισραήλ κατά τη διάρκεια της «οικονομίας του Νόμου» (Έξοδ.κ:21, Δευτ.δ:11, ε:22-23, Ψαλμ.ιη:11, Ψαλμ.97:2).

Οι Γραφές περιγράφουν την 7ετή περίοδο της κρίσης του Θεού σαν «ημέρα σκότους» (Ιωήλ β:1-2, Σοφον.α:14-15, Αμώς ε:18, Α’ Θεσς.ε:2-3), πράγμα που υποστηρίζει το γεγονός ότι η εκκλησία δεν θα είναι παρούσα στη διάρκεια της Επταετίας, διότι η εκκλησία δεν είναι του σκότους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ