Η έβδομη σάλπιγγα είναι η «έσχατη σάλπιγγα» για την εκκλησία;

Αυτοί που διδάσκουν ότι η Εκκλησία πρέπει να περάσει από την Θλίψη και να αντιμετωπίσει την οργή του Θεού που έρχεται στην γη, προσπαθούν να ταυτίσουν την έσχατη σάλπιγγα της Α’ Κορ.ιε με την έβδομη σάλπιγγα στο Βιβλίο της Αποκάλυψης.

Όμως, υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες στον παραλληλισμό αυτών των δύο σαλπίγγων.

Α’ Κορ.ιε:52 εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή.

Αποκ.ια:15 Και ο έβδομος άγγελος εσάλπισε και έγειναν φωναί μεγάλαι εν τω ουρανώ, λέγουσαι· Αι βασιλείαι του κόσμου έγειναν του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού, και θέλει βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων.

Όλα τα γεγονότα της Αποκ.ια, σχετίζονται με την έκτη σάλπιγγα όχι με την έβδομη.

Η σάλπιγγα που ακούγεται στην Αποκ.ια, είναι σάλπιγγα αγγέλου, ενώ στο Α’ Κορ.ιε:52 είναι σάλπιγγα Θεού:

Α’ Θεσ.δ:16 επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον,

Η σάλπιγγα στην Αποκ.ια έχει να κάνει με κρίση κατά της αμαρτίας και της απιστίας. Η σάλπιγγα στο Α’ Κορ.ιε:52 είναι μια ενέργεια χάρης του Θεού που καλεί τους πιστούς κοντά Του.

Η σάλπιγγα της Α' Κορ.ιε χρησιμοποιείται για να διακηρύξει ένα γεγονός που συμβαίνει «εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού».

Ο Παύλος είπε, «Ιδού, μυστήριον λέγω προς εσάς· πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή, εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή» (Α’ Κορ.ιε:51,52).

Από την άλλη πλευρά, η έβδομη σάλπιγγα του Βιβλίου της Αποκάλυψης θα καλύψει μια περίοδο ημερών:

Αποκ.ι:7 «αλλ' εν ταις ημέραις της φωνής του εβδόμου αγγέλου, όταν μέλλη να σαλπίση, τότε θέλει τελεσθή το μυστήριον του Θεού, καθώς εφανέρωσε προς τους εαυτού δούλους τους προφήτας».

Η έσχατη σάλπιγγα της Α' Κορ.ιε και της Α’ Θες.δ, θα είναι μια σάλπιγγα δόξας. Θα μεταμορφωθούμε και θα αρπαχτούμε για να συναντήσουμε τον Κύριο στον αέρα.

Αντίθετα, η έβδομη σάλπιγγα του Βιβλίου της Αποκάλυψης αναφέρεται συνεχώς σαν «ουέ».

Αποκ.η:13 «Ουαί, ουαί, ουαί εις τους κατοικούντας επί της γης διά τας λοιπάς φωνάς της σάλπιγγος των τριών αγγέλων των μελλόντων να σαλπίσωσι».

Ο άγγελος το λέει αυτό στο τέλος της τέταρτης σάλπιγγας. Έτσι, τα τρία «ουέ» αναφέρονται στην πέμπτη, έκτη και έβδομη σάλπιγγα.

Στην Αποκ.ια:14 ο άγγελος δηλώνει ότι «Η ουαί η δευτέρα απήλθεν· ιδού, η ουαί η τρίτη έρχεται ταχέως». Μετά πάμε κατευθείαν στο εδ.15, την έβδομη σάλπιγγα, που είναι στην πραγματικότητα το τρίτο «ουέ».

Η Αρπαγή της Εκκλησίας και η μεταμόρφωση σε ένδοξα σώματα κατά την ομοιότητα του Κυρίου, δεν έχει να κάνει τίποτα με τα «ουέ»!!

Θα ήταν «ουέ» μόνο αν δεν ήμουν στην Αρπαγή!

Έτσι, βλέπω μεγάλη δυσκολία στην ταύτιση της έβδομης σάλπιγγας της Αποκάλυψης και της σάλπιγγας της Α’ Κορ.ιε, επειδή τα αποτελέσματα και χρονικοί παράγοντες είναι τόσο διαφορετικοί.

Ακόμα, η έβδομη σάλπιγγα της Αποκ.ια, δεν είναι η τελευταία σάλπιγγα της Αγίας Γραφής!

Ματθ.κδ:31 Και θέλει αποστείλει τους αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγος φωνής μεγάλης, και θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων απ' άκρων ουρανών έως άκρων αυτών.

Πρόκειται για τη συγκέντρωση των εκλεκτών (των Εβραίων που επιβιώνουν την Επταετία) για να εγκαθιδρύσει την επίγεια Βασιλεία του Χριστού. Το εδ.29, σαφώς τοποθετεί χρονικά αυτό το γεγονός, μετά την Μ. Θλίψη. Αυτή είναι η Δεύτερη Έλευση, δεν είναι η Αρπαγή.

Προσπαθούν να μας πουν ότι εκλεκτοί είναι όλοι οι πιστοί και όχι μόνο οι Εβραίοι. Ο Θεός σε κάθε περίοδο έχει τους εκλεκτούς Του. Για το χρονικό διάστημα που μιλάμε, οι εκλεκτοί του Θεού είναι ο λαός Ισραήλ για τον οποίο μίλησαν οι προφήτες και τώρα πρόκειται να εκπληρωθούν οι προφητείες γι’ αυτό τον λαό.

Αυτή είναι η τελευταία σάλπιγγα σε σχέση με την Θλίψη, δεν είναι η εβδόμη σάλπιγγα της Αποκ.ια.

Ο όρος «έσχατη σάλπιγγα» μπορεί να εξηγηθεί εύκολα.

Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, όταν ένα ρωμαϊκό στρατόπεδο ήταν εξουθενωμένο, ακούγονταν τρεις σάλπιγγες. Η πρώτη σήμαινε «ξεστήστε τις σκηνές κι ετοιμαστείτε για αναχώρηση». Η δεύτερη σήμαινε «μπείτε σε γραμμή». Η τελευταία σάλπιγγα σήμαινε «Εμπρός, μάρς».

Μια από τις αποστολές των σαλπίγγων ήταν να ηχούν για να κινηθεί το στρατόπεδο (Αρ.ι:1-10) και κάποια φορά οι σάλπιγγες ήχησαν για τελευταία φορά, γιατί μετά μπήκαν μέσα στην κληρονομιά τους (Χαναάν).

Κι εμείς είμαστε σ’ αυτό το ταξίδι από την Αίγυπτο για τη γη Χαναάν. Κάναμε το Πάσχα, γιορτάζουμε στη συνέχεια τη γιορτή των Αζύμων, περάσαμε από την Ερυθρά Θάλασσα (βάπτισμα) περάσαμε από την φωτιά του Σινά και μας βάπτισε ο Θεός με Πνεύμα Άγιο γιορτάζοντας έτσι την Πεντηκοστή, και τώρα κατευθυνόμαστε για τη Χαναάν.

Δεν απιστούμε όπως εκείνοι ώστε να μείνουμε στην έρημο, αλλά κρατάμε την πίστη σαν τον Χάλεβ και τον Ιησού του Ναυή, και κάποια στιγμή θα ακούσουμε αυτό που λέει στην Α΄Θεσ.δ:16.

«επειδή αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον»

Αυτή η σάλπιγγα είναι η ίδια (πνευματικά) που ήχησε για τελευταία φορά πριν μπουν οι Ισραηλίτες στη γη Χαναάν. Οι σάλπιγγες που έφτιαξε ο Μωυσής ήταν δύο: διπλή μαρτυρία, και για να είναι μια για τους νεκρούς και μια για τους ζωντανούς πιστούς. (Και οι 2 έβγαζαν το ίδιο σάλπισμα).

Δεν πρέπει να συγχέουμε αυτές τις σάλπιγγες με την 7^η σάλπιγγα που λέει στην Αποκ.ια:15-19 και ις:17-21 που είναι η τελευταία από τις 7 σάλπιγγες. Οι μεν είναι σάλπιγγες Θεού, οι δε αγγέλων. Οι σάλπιγγες των αγγέλων είναι σάλπιγγες κρίσης, ενώ αυτές είναι λύτρωσης.

«Έσχατη» μπορεί να σημαίνει τελευταία σε σχέση με το χρόνο, ή τελευταία σε σχέση με μια σειρά. Τελευταία ακόμα μπορεί να είναι σε σχέση με κάποιο πρόγραμμα, αλλά όχι απαραίτητα η τελευταία που θα ηχήσει.

Το πρόγραμμα του Θεού για την εκκλησία διαφέρει από το πρόγραμμα του Θεού για τον Ισραήλ. Το κάθε πρόγραμμα μπορεί να τελειώνει με τον ήχο σάλπιγγας και οι δύο σάλπιγγες να είναι διαφορετικά χρονικά γεγονότα.

 

Η έσχατη σάλπιγγα

 

Όπως μπορείτε ή δεν μπορείτε να ξέρετε, ο θάνατος του Ιησού, η ταφή, και η ανάσταση, καθώς και εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή, έχουν να κάνουν με τις 4 Ανοιξιάτικες γιορτές των Εβραίων. Έτσι, η Δεύτερη Έλευση του Ιησού έχει να κάνει με τις τρεις Φθινοπωρινές γιορτές των Εβραίων.

Ο Παύλος έγραψε στους Κορίνθιους, για το «μυστήριο» της αρπαγής (Α’ Κορ.ιε:51), λίγο μετά τα μέσα του πρώτου αιώνα.

Ο Ιωάννης έγραψε την Αποκάλυψη κοντά στο τέλος του 1^ου αιώνα. Έτσι, εκείνοι στους οποίους έγραψε ο Παύλος δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς να γνωρίζουν για τις επτά σάλπιγγες της κρίσης (που περιγράφει ο Ιωάννης) και φυσικά δεν θα μπορούσαν να συνδέσουν την «έσχατη σάλπιγγα» του Παύλου με την 7^η σάλπιγγα του Ιωάννη.

Ο όρος «έσχατη σάλπιγγα», στην Εβραϊκή παράδοση, είναι ένας εσχατολογικός όρος που συνδέεται με την εορτή των σαλπίγγων, την Εβραϊκή Πρωτοχρονιά του πολιτικού ημερολογίου.

Η σάλπιγγα που αναφέρεται στην Α’ Κορ.ιε είναι μία από τις σάλπιγγες που σαλπίζουν παραδοσιακά κατά τη διάρκεια της εβραϊκής γιορτής Ρος Χασανα (γι’ αυτό ονομάζεται γιορτή των σαλπίγγων).

Στο αρχαίο Ισραήλ, οι ιερείς σάλπιζαν στις πρώτες μέρες της εορτής των σαλπίγγων. Αυτή τη μέρα, ακουγόταν διάφορα σαλπίσματα, θυμίζοντας την άγια σύναξη του λαού

Λευιτ.κγ:24 Λάλησον προς τους υιούς Ισραήλ, λέγων, Τον έβδομον μήνα, την πρώτην του μηνός, θέλει είσθαι εις εσάς σάββατον, μνημόσυνον μετά αλαλαγμού σαλπίγγων, συγκάλεσις αγία.

Αριθ.ι:7 Όταν δε συγκαλήται η συναγωγή, θέλετε σαλπίζει, ουχί όμως αλαλαγμόν.

Στη μελλοντική γιορτή των σαλπίγγων, ο Ιησούς θα επιστρέψει «εν νεφέλαις», στο μεσουράνημα. Μόλις σαλπίσει η «έσχατη σάλπιγγα» από τις πολλές που σαλπίζουν κατά τη διάρκεια της γιορτής των σαλπίγγων, ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων θα αρπαχτεί προς το μεσουράνημα.

Ίσως, η «πρώτη σάλπιγγα» σάλπισε στην πρώτη γιορτή των σαλπίγγων που περιγράφεται στο Λευιτ.κγ:23-25, και η έσχατη στη μελλοντική αυτή γιορτή, στην Αρπαγή.

Λευιτ.κγ:23-25 Και ελάλησε Κύριος προς τον Μωϋσήν, λέγων, Λάλησον προς τους υιούς Ισραήλ, λέγων, Τον έβδομον μήνα, την πρώτην του μηνός, θέλει είσθαι εις εσάς σάββατον, μνημόσυνον μετά αλαλαγμού σαλπίγγων, συγκάλεσις αγία. Ουδέν έργον δουλευτικόν θέλετε κάμει και θέλετε προσφέρει προσφοράν γινομένην διά πυρός προς τον Κύριον.

Σημειώστε ότι η έναρξη του θρησκευτικού ημερολογίου ήταν την άνοιξη, σύμφωνα με το Έξοδ.ιβ:2:

«Ο μην ούτος θέλει είσθαι εις εσάς αρχή μηνών· θέλει είσθαι εις εσάς πρώτος των μηνών του ενιαυτού».

Ο έβδομος μήνας του πολιτικού ημερολογίου είναι ο πρώτος μήνας του θρησκευτικού, γι’ αυτό η εορτή των Σαλπίγγων θεωρείται η Εβραϊκή πολιτική Πρωτοχρονιά).

Η εορτή των ΣΑΛΠΙΓΓΩΝ δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα και την περιμένουμε!!!

Αυτή η γιορτή γιορταζόταν την πρώτη μέρα του 7^ου μήνα. Βλέπουμε ότι ο Θεός έχει βάλει εδώ τις 6 μέρες (χιλιετηρίδες) και την πρώτη μέρα του 7^ου μήνα σαλπίζει η σάλπιγγα!!!

Οι σάλπιγγες ήταν σύμβολα της λύτρωσης (άργυρος) γιατί θα ερχόταν η στιγμή που θα ηχούσαν την τελική λύτρωση του ανθρώπου πάνω στην γη, που είναι η κλήση των πιστών του Θεού στην τελευταία τους κατοικία (κι εμείς είμαστε εξαγορασμένοι δια του τιμίου αίματος του Ιησού Χριστού).

Μια από τις αποστολές των σαλπίγγων ήταν να ηχούν για να κινηθεί το στρατόπεδο (Αρ.ι:1-10) και κάποια φορά οι σάλπιγγες ήχησαν για τελευταία φορά, γιατί μετά μπήκαν μέσα στην κληρονομιά τους (Χαναάν).

Μεταξύ της γιορτής της Πεντηκοστής και της εορτής των Σαλπίγγων είναι ένα ακαθόριστο χρονικό διάστημα επειδή η πεντηκοστή είχε σαν βάση την εορτή του Δράγματος που είναι κινητή εορτή.

Σ’ αυτό συνέβαλε και το σεληνιακό ημερολόγιο που ακολουθούσαν, στο οποίο για να ταιριάξουν οι μέρες  πρόσθεταν ένα 13^ο μήνα κάθε 3 χρόνια. Ο μήνας αυτός λεγόταν Βε-Αδαρ (δεύτερος Αδαρ).

Το διάστημα μεταξύ Δράγματος και Πεντηκοστής είναι η περίοδος των πρωτογεννημάτων. Το διάστημα όμως μεταξύ Πεντηκοστής και Σαλπίγγων είναι η περίοδος του μεγάλου θερισμού, η περίοδος της χάρης που ο Θεός έχει στείλει τους εργάτες Του να θερίσουν πάνω σ’ όλο το πρόσωπο της γης και να φέρουν ψυχές στον Χριστό.

Και δεν ξέρουμε ποια είναι η ώρα ή η μέρα που θα ηχήσει αυτή η σάλπιγγα. Κανείς δεν ξέρει, παρά μονάχα ο Πατέρας.

 

Οι σάλπιγγες

Στις θρησκευτικές τελετές του Ισραήλ χρησιμοποιούσαν δυο διαφορετικά είδη σαλπίγγων: Το ένα ήταν ασημένιες, σφυρήλατες σάλπιγγες (Αριθ.ι:2), φτιαγμένες από το ασήμι, που ο λαός από 20 ετών και πάνω πρόσφερε κατά την απαρίθμησή του, σαν λύτρο για την ψυχή του. Ήταν το «αργύριο της εξιλέωσης». Μιλούσε συνεπώς για τη λυτρωτική ενέργεια του Θεού, που θα καλούσε τον λαό Του να συγκεντρωθεί επειδή ο Θεός Του θα ερχόταν να τον ελευθερώσει.

Το άλλο ήταν από κέρατο κριαριού, ηχούσε σαν σάλπιγγα και το έλεγαν σοφάρ. Αυτό το δεύτερο είδος το χρησιμοποιούσαν στην τελετή που συνδεόταν με τη γιορτή των Σαλπίγγων. Στον Ναό χρησιμοποιούσαν πάντοτε την ίσια σάλπιγγα φτιαγμένη από κέρατα αντιλόπης. Όταν ο Ναός καταστράφηκε, χρησιμοποιούσαν πλέον τις σάλπιγγες στις Συναγωγές, όπου κάθε Ισραηλίτης έπρεπε να προστρέξει όταν άκουγε από μακριά τον ήχο τους.

Συνολικά ακούγονται 100 σαλπίσματα. Υπάρχουν 4 ειδών διαφορετικοί ήχοι της σοφάρ: «Τεκιά», ένας ήχος που κρατάει 3'', «Σεβαρίμ», τρεις ήχοι του 1'' ο καθένας, που αυξάνονται σε τόνο, «Τερουά», μια σειρά σύντομων ήχων, σαν staccato, που διαρκούν γύρω στα 3'', και «Τεκιά γκεντολά» (μεγάλο τεκιά), το τελευταίο σάλπισμα στη σειρά, που διαρκεί πάνω από 10''. Αυτό το σάλπισμα εννοούσε ο Παύλος, όταν έγραφε για την «έσχατη σάλπιγγα».

 

Το σάλπισμα στο αρχαίο Ισραήλ είχε δυο κυρίως σκοπούς:

α. Οι σάλπιγγες ηχούσαν για να αναγγείλουν τις γιορτές του Κυρίου και να καλέσουν τον λαό σε επίσημη συγκέντρωση ενώπιον του Θεού. Τότε ήταν που σάλπιζαν με την Σοφάρ (Έξοδ.ιθ:13,17,19, Αριθ.ι:2).

β. Ήταν προειδοποίηση για εισβολείς και ετοιμασία για επικείμενο πόλεμο (Αριθ.ι:9, Κριτές ζ, Ιερεμ.δ:19-21). Ο Ιησούς του Ναυή σάλπισε με τη Σοφάρ για την κατάκτηση της Ιεριχώ (Ι. Ναυή ς:20), και ο Γεδεών στη μάχη με τους Μαδιανήτες (Κριτ.ζ:18). Ο Νεεμίας διέταξε, όταν οικοδομούσαν τα τείχη της Ιερουσαλήμ, να ηχεί η σάλπιγγα σε περίπτωση επίθεσης (Νεεμ.δ:18).

 

Η έσχατη σάλπιγγα

Ο Παύλος δίδαξε τους Κορίνθιους για την Ημέρα του Κυρίου, όταν έμεινε στην Κόρινθο και συνεπώς κατανοούσαν τη σημασία της έκφρασης «έσχατη σάλπιγγα».

Όταν λοιπόν ο Παύλος αναφέρει ότι μια γενιά πιστών θα μεταμορφωθεί και θα αρπαχθεί στην έσχατη σάλπιγγα, καταλάβαιναν πως εννοούσε ότι οι πιστοί θα καλούνταν στην παρουσία του Θεού, πριν εκχυθεί η οργή του Θεού στη γη (Α' Θες.α:10, ε:9).

Ποιος όμως ξέρει αν αυτό δεν είναι ένα σάλπισμα, το έσχατο σάλπισμα, που θα έχει δυο όψεις, ευφροσύνης για τους πιστούς και κρίσης για τους ασεβείς;

Πράγματι, η αρπαγή είναι μυστήριο και ως προς το πότε θα γίνει και ως προς το πώς θα γίνει. Οι πιστοί του Κυρίου δεν έχουν παρά να προσμένουν με υπομονή και να αγρυπνούν. Συνεπώς, η εορτή των Σαλπίγγων προεικονίζει την Έλευση του Μεσσία, που έρχεται για να παραλάβει τους πιστούς Του και να κρίνει τους άνομους.

Αντίθετα, οι 7 σάλπιγγες της κρίσης σαλπίζουν όχι από ανθρώπους στην γη, αλλά από αγγέλους στον ουρανό κατά τη διάρκεια του τελευταίου μισού της Θλίψης. Αυτές δεν είναι σημεία της Αρπαγής. Αντίθετα, είναι ήχοι για να προειδοποιήσουν τους άπιστους για την επικείμενη κρίση.

Η ιστορική σειρά των επιστολών της Καινής Διαθήκης, αποκλείει κάθε ερμηνεία που θεωρεί ότι η έσχατη σάλπιγγα που αναφέρεται στην Α’ Κορινθίους, είναι η ίδια με την έβδομη σάλπιγγα που περιγράφεται στην Αποκάλυψη.

Στην Α’ Κορινθίους, ο Παύλος δίδαξε ότι η αρπαγή της Εκκλησίας γίνεται «εν τη εσχάτη σάλπιγγι». Η χρήση του οριστικού άρθρου «τη» στην περιγραφή της σάλπιγγας, μας δείχνει ότι ο Παύλος περίμενε από τους αναγνώστες της επιστολής να ξέρουν και να αναγνωρίζουν σε ποιο σάλπισμα αναφερόταν.

Λοιπόν, ποια σάλπιγγα περιγράφει ο Παύλος όταν είπε «εν τη εσχάτη σάλπιγγι»;

Ξέρουμε ότι δεν θα μπορούσε να είχε κατά νου τις σάλπιγγες της Αποκάλυψης, επειδή αυτό το βιβλίο δεν είχε γραφτεί εκείνη τη στιγμή. Στην πραγματικότητα, η γνώση ότι θα υπήρχαν σάλπιγγες κρίσης σε μια μελλοντική ημέρα, δεν ήταν διαθέσιμη σε κανέναν, συμπεριλαμβανομένου του Παύλου, μέχρι που ο Ιωάννης έγραψε το βιβλίο της Αποκάλυψης σχεδόν 40 χρόνια μετά την επιστολή του Παύλου στην Κόρινθο.

Ως εκ τούτου, τη στιγμή που ο Παύλος έγραψε την Α’ προς Κορινθίους επιστολή,  το μόνο σάλπισμα που η Εκκλησία θα μπορούσε να σκεφτεί κατά την ανάγνωση της επιστολής του, ήταν τα σαλπίσματα στη γιορτή των σαλπίγγων.

Πρέπει λοιπόν να συμπεράνουμε ότι ο Παύλος μιλούσε για την έσχατη σάλπιγγα της γιορτής των σαλπίγγων, δεν είναι η έβδομη σάλπιγγα της Αποκάλυψης.

Εν ολίγοις, δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την Α’ Κορινθίους ιε σαν αποδεικτικό στοιχείο για να υποστηρίξουμε την άποψη ότι η Αρπαγή θα συμβεί κατά τη διάρκεια της Θλίψης. Αντίθετα, η Αγία Γραφή είναι σταθερά σαφής στην διδασκαλία ότι η Αρπαγή συμβαίνει πριν από την Θλίψη.