1. Η Θλίψη είναι για τον Ισραήλ, όχι για την εκκλησία. 2. Ποιος είναι ο λόγος της Θλίψης;

Οι 70 εβδομάδες του Δανιήλ, η σπονδυλική στήλη της προφητείας, είναι μια από τις μεγαλύτερες μελέτες προφητείας σε ολόκληρη τη Βίβλο.

Μια πτυχή αυτού του μαθήματος είναι:

Η εκκλησία θα περάσει από τη Μεγάλη θλίψη;

Η Βιβλική απάντηση είναι:

- ΟΧΙ! 

Υπάρχουν «Παραδοσιακές αλήθειες» στην Βίβλο.

Το γεγονός ότι ο Θεός είναι εις, είναι μια παραδοσιακή αλήθεια, το έλεος του Θεού είναι μια παραδοσιακή αλήθεια, η αγάπη του Θεού είναι μια παραδοσιακή αλήθεια, κτλ. 

Το γεγονός ότι η εκκλησία δεν θα περάσει μέσα από την Θλίψη, είναι άλλη μία παραδοσιακή αλήθεια.

Δαν.θ:24 Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι, και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος και να σφραγισθή όρασις και προφητεία και να χρισθή ο Άγιος των αγίων.

Δαν.θ:25 Γνώρισον λοιπόν και κατάλαβε ότι από της εξελεύσεως της προσταγής του να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Χριστού του ηγουμένου θέλουσιν είσθαι εβδομάδες επτά και εβδομάδες εξήκοντα δύο· θέλει οικοδομηθή πάλιν η πλατεία και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς στενοχωρίας.

Δαν.θ:26 Και μετά τας εξήκοντα δύο εβδομάδας θέλει εκκοπή ο Χριστός, πλην ουχί δι' εαυτόν· και ο λαός του ηγουμένου, όστις θέλει ελθεί, θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον· και το τέλος αυτής θέλει ελθεί μετά κατακλυσμού, και έως του τέλους του πολέμου είναι διωρισμένοι αφανισμοί.

Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, – σε ποιον μιλάει ο Κύριος; - ποιος είναι αυτός ο λαός στον οποίο αναφέρεται;  Ποια είναι η αγία πόλις στην οποία αναφέρεται; 

Μιλάει στον Δανιήλ που ήταν Εβραίος.  Μιλάει για την Ιερουσαλήμ.

Αυτό δεν έχει να κάνει με την εκκλησία των εθνικών, την νύμφη του Χριστού. 

Η εκκλησία δεν θα περάσει μέσα από τη Μεγάλη θλίψη!

Δαν.θ:27 Και θέλει στερεώσει την διαθήκην εις πολλούς εν μιά εβδομάδι· και εν τω ημίσει της εβδομάδος θέλει παύσει η θυσία και η προσφορά, και επί το πτερύγιον του Ιερού θέλει είσθαι το βδέλυγμα της ερημώσεως, και έως της συντελείας του καιρού θέλει δοθή διορία επί την ερήμωσιν.

Όπως είχε προβλεφθεί, ο Μεσσίας «κόπηκε» χωρίς να λάβει το Βασίλειο, και οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν. Η εβδομηκοστή και τελευταία «εβδομάδα» του Δανιήλ είναι ακόμα στο μέλλον.

Ο Ιησούς αναφέρθηκε σ’ αυτή την προφητική «εβδομάδα» στο Ματθ.κδ. όταν οι μαθητές Τον ρώτησαν για τα σημάδια του ερχομού Του και του τέλους του αιώνος.

Στο εδ.15 ο Ιησούς είπε, «Όταν λοιπόν ίδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το λαληθέν διά του προφήτου Δανιήλ, ιστάμενον εν τω τόπω τω αγίω -ο αναγινώσκων ας εννοή» και στη συνέχεια, «τότε οι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν επί τα όρη· όστις ευρεθή επί του δώματος, ας μη καταβή διά να λάβη τι εκ της οικίας αυτού».

Ο Ιησούς προέβλεψε μια εποχή «μεγάλης θλίψης», «οποία δεν έγεινεν απ' αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει».

Αυτό το βδέλυγμα που ενεργοποιεί την ερήμωση λαμβάνει χώρα στα μέσα της εβδομηκοστής εβδομάδας.

Το γεγονός ότι ο Αντίχριστος κάνει την διαθήκη για επτά χρόνια, δείχνει ότι υπογράφεται στην αρχή της τελικής επταετούς περιόδου.

Στα μισά των επτά χρόνων ο Αντίχριστος θα σπάσει την διαθήκη με το Ισραήλ, καθώς σταματά τις καθημερινές θυσίες και τις προσφορές στον Ναό.

Όταν η Βαβυλώνα επικράτησε, κατέκτησε και αιχμαλώτισε το Ισραήλ το 606 π.Χ. Το έθνος του Ισραήλ έπαψε να είναι ο περιούσιος λαός του Θεού επί της γης και «Οι καιροί των εθνών» ξεκίνησαν με το Ισραήλ να είναι εβδομήντα χρόνια αιχμάλωτο στην Βαβυλώνα.

Δαν.θ:25 Γνώρισον λοιπόν και κατάλαβε ότι από της εξελεύσεως της προσταγής του να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Χριστού του ηγουμένου θέλουσιν είσθαι εβδομάδες επτά και εβδομάδες εξήκοντα δύο· θέλει οικοδομηθή πάλιν η πλατεία και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς στενοχωρίας.

Ξέρουμε από την ιστορία ότι πήρε 49 χρόνια στον Νεεμία για την ανοικοδόμηση και την ολοκλήρωση του έργου της αποκατάστασης της Ιερουσαλήμ.

Μια εβδομάδα ισοδυναμεί με 7 χρόνια. Με αυτό κατά νου, τώρα μπορούμε να καθορίσουμε πόσος καιρός πέρασε από της εξελεύσεως της προσταγής του να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Χριστού του ηγουμένου.

Έχουμε 7 εβδομάδες, και 62 εβδομάδες ή 69 εβδομάδες μέχρι την αποκοπή του Μεσσία (θ:26). 69 εβδομάδες x 7 χρόνια ισοδυναμούν με 483 χρόνια μέχρι εκείνη την ημέρα.

7Χ7=49 & 7Χ62=434   Σύνολο: 483 χρόνια   -   λείπουν 7 χρόνια!

Που είναι τα τελευταία επτά χρόνια της εβδομηκοστής εβδομάδας;

Είναι η περίοδος της Θλίψης που θα διαρκέσει εφτά χρόνια.

Είναι η τελική κρίση του Θεού κατά του οίκου Ισραήλ επειδή απέτυχαν να Τον υπηρετήσουν.

Στρυμωγμένη μεταξύ της 69^ης και της 70^ης εβδομάδας είναι η περίοδος της εκκλησίας από την οποία ο Θεός θα πάρει λαό για χάρη του ονόματός Του ... Σ’ αυτό το σημείο υπάρχει κάτι ένδοξο!

Αυτή η αποφασιστική εβδομάδα (7 χρόνια) αντιστοιχεί στην Θλίψη, γιατί όπως το έθεσε ο Δανιήλ, θα σηματοδοτήσει την στιγμή που «ο ηγούμενος, όστις θέλει ελθεί», θα «αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον» - καθαρή αναφορά στον Αντίχριστο.

Η διάρκεια που καθόρισε ο Δανιήλ, επιβεβαιώνεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης όπου η Θλίψη χωρίζεται σε δύο περιόδους 3 1/2 ετών η κάθε μία (Αποκ.ια:3,7 και ιγ:5).

Το διαχωριστικό σημείο μεταξύ των δύο μισών της Θλίψης θα συμβεί όταν ο Αντίχριστος μπει στον ανοικοδομημένο Ναό στην Ιερουσαλήμ, σταματώντας τις θυσίες και δηλώνοντας ότι είναι θεός (Ματθ.κδ:15, Β’ Θες.β:3-4 και Αποκ.ιγ:5-6).

Μαθαίνουμε για την επταετή περίοδο της Θλίψης και τους σκοπούς του Θεού γι’ αυτήν, κυρίως από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ιδιαίτερα τον Δανιήλ.

Ο Δανιήλ μας λέει ότι ο Θεός όρισε αυτή την περίοδο των 490 ετών για τον «λαό» του Δανιήλ, δηλαδή για τον Ισραήλ.

Ισραήλ, είναι το έθνος που κατάγεται από τον Αβραάμ και βρίσκεται κάτω από την Παλαιά Διαθήκη.

Με αυτούς τους όρους, η Εκκλησία δεν είναι «λαός του Δανιήλ», οπότε η Εκκλησία αποκλείεται ρητά από τα γεγονότα αυτής της περιόδου των 490 ετών.

Η περίοδος αυτή ξεκίνησε το 606 π.Χ. πριν σχηματιστεί η εκκλησία και ανεστάλη όταν ο Μεσσίας «κόπηκε». Ως εκ τούτου, η εκκλησία δεν έχει βιώσει ποτέ κανένα μέρος της περιόδου των 490 ετών που προορίζεται για το Ισραήλ ... Ούτε θα το κάνει ποτέ!

Στο εδ.24 ο Δανιήλ λέει: Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, διά να…..

Υπάρχουν έξι πράγματα που περιγράφονται συγκεκριμένα από τον Θεό, που σκοπεύει να κάνει στο Ισραήλ εξαιτίας του ότι απέτυχαν να Τον υπηρετήσουν όπως έπρεπε:

1. Νά συντελεσθή η παράβασις

Παράβαση, στη συγκεκριμένη πρόταση, στα Εβραϊκά σημαίνει ανταρσία, εξέγερση. Σαν έθνος επαναστάτησαν ενάντια στο Δημιουργό τους και γι’ αυτό το λόγο πήγαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα. Η δικαιοσύνη και η κρίση του Θεού τους έστειλε εκεί, εξαιτίας της συνεχούς και επίμονης ανταρσίας στις οδηγίες που τους έδινε μέσα από τους προφήτες Του.

Η αιχμαλωσία τέλειωσε κι ένα μικρό υπόλοιπο επέστρεψε στη γη τους, αλλά μ’ αυτό δεν τέλειωσε η παράβαση.

«Καί ο Λυτρωτής θέλει ελθεί εις Σιών καί πρός τούς όσοι εκ τού  Ιακώβ επιστρέφουσιν από τής παραβάσεως, λέγει Κύριος» (Ης.νθ:20).

Η παράβαση θα συντελεστεί μόνο όταν ο Λυτρωτής έρθει στη Σιών που δεν είναι άλλος από το νικητή Χριστό στο τέλος της εβδομηκοστής εβδομάδας.

Όταν ο Ιησούς έρθει στην Ιερουσαλήμ, και σταθεί πάνω στο όρος των Ελαιών (Ζαχ.ιδ:4), θα καθαρίσει τον οίκο Ισραήλ όπως λέει: «Καί θέλω σάς περάσει υπό τήν ράβδον καί θέλω σάς φέρει εις τούς δεσμούς τής διαθήκης. Καί θέλω εκκαθαρίσει εκ μέσου υμών τούς αποστάτας καί τούς ασεβήσαντας εις εμέ· θέλω εκβάλει αυτούς εκ τής γής τής παροικίας αυτών καί δέν θέλουσιν εισέλθει εις γήν  Ισραήλ, καί θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Κύριος» (Ιεζεκ.κ:37-38).

 

2. Νά τελειώσωσιν αι αμαρτίαι

Οι αμαρτίες του Ισραήλ, ενάντια στο έλεος του Θεού θα σταματήσουν. Θα δεχτούν το Λυτρωτή σαν Σωτήρα κι Αυτός θα συγχωρέσει τις αμαρτίες τους. Αυτό δεν συνέβη την πρώτη φορά που ήρθε ο Ιησούς, αλλά τα γεγονότα που θα συμβούν την 70ή εβδομάδα του Δανιήλ θα στρέψουν τους Ισραηλίτες στον Ιησού και θα Τον αναγνωρίσουν σαν Λυτρωτή, Μεσσία και Σωτήρα.

«Καί ούτω πάς ο  Ισραήλ θέλει σωθή, καθώς είναι γεγραμμένον· Θέλει ελθεί εκ Σιών ο λυτρωτής καί θέλει αποστρέψει τάς ασεβείας από τού  Ιακώβ· Καί αύτη είναι η παρ' εμού διαθήκη πρός αυτούς,  Όταν αφαιρέσω τάς αμαρτίας αυτών» (Ρωμ.ια:27).

 

3. Νά γείνη εξιλέωσις περί τής ανομίας

Η μεγαλύτερη αμαρτία των Ισραηλιτών, που εδώ αναφέρεται σαν ανομία, ήταν η απόρριψη του Χριστού.

Παρόλα αυτά ο πολυέλαιος Ιησούς θα τους συγχωρέσει εξαιτίας του Γολγοθά, έστω κι αν αυτοί Τον απέρριψαν τότε.

«Καί θέλω εκχέει επί τόν οίκον Δαβίδ καί επί τούς κατοίκους τής  Ιερουσαλήμ πνεύμα χάριτος καί ικεσιών· καί θέλουσιν επιβλέψει πρός εμέ, τόν οποίον εξεκέντησαν, καί θέλουσι πενθήσει δι' αυτόν ως πενθεί τις διά τόν μονογενή αυτού, καί θέλουσι λυπηθή δι' αυτόν, ως ο λυπούμενος διά τόν πρωτότοκον αυτού» (Ζαχ.ιβ:10).

Σύμφωνα με το Δανιήλ και το Ζαχαρία οι Ισραηλίτες κάποια στιγμή θ’ αλλάξουν γνώμη για τον Ιησού Χριστό και θα συνδιαλλαχτούν με το Θεό δια μέσου του αίματος που χύθηκε στο Γολγοθά και έτσι θα συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους.

 

4. Νά εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος

Εδώ αναφέρεται στην περίοδο της Βασιλείας και στον επόμενο καιρό. Θα έρθει μια μέρα για τον Ισραήλ και τη δικαιοσύνη, που ο Βασιλιάς του Ισραήλ θα έρθει και η βασιλεία Του θα αποκατασταθεί. Κάτω από τη διοίκηση του Θεού θα γίνουν το επικρατέστερο έθνος πάνω στη γη. Αυτή η περίοδος για τον Ισραήλ θα είναι τα χίλια χρόνια ειρήνης που θα περάσει όλη η Γη.

 

5. Νά σφραγισθή όρασις καί προφητεία

Ο Ιησούς Χριστός, αφού νικήσει τον Αντίχριστο και τα στρατεύματα του κόσμου στη μάχη του Αρμαγεδδώνα θα εγκαθιδρύσει τη Βασιλεία του πάνω στη γη. Ο Ισραήλ θ’ αποκατασταθεί στην ευλογημένη θέση που θα έχει μέσα στη Βασιλεία του Θεού με τις παραβάσεις, τις αμαρτίες και τις ανομίες του να έχουν συγχωρεθεί. Η όραση και η προφητεία θα διανύσουν την πορεία που απαιτείται και όταν τελειώσουν θα σφραγιστούν.

 

6. Νά χρισθή ο  Άγιος τών αγίων

«Καί έλαβεν ο Μωυσής τό έλαιον τού χρίσματος καί έχρισε τήν σκηνήν καί πάντα τά εν αυτή καί ηγίασεν αυτά» (Λευιτ.η:10).

Δεν υπάρχει καμία αναφορά ότι έγινε κάτι ανάλογο κατά την αφιέρωση του ναού του Σολομώντα ή του ναού που αφιερώθηκε όταν επέστρεψε το υπόλοιπο από τη Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία. Μάλλον έχει να κάνει ακριβώς μ’ αυτόν, τον έκτο σκοπό.

Στο κεφ.μα του Ιεζεκιήλ περιγράφεται ένας όμορφος και μνημειώδης ναός που πρόκειται να χτιστεί για τη Χιλιετία. Κατά τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού πάνω στη Γη, αυτός ο ναός θα φιλοξενήσει το θρόνο του Βασιλιά των βασιλιάδων. Δεν θα χρειάζεται η Κιβωτός της Διαθήκης με το ιλαστήριο σαν τόπο κατοίκησης του Θεού, αφού ο ίδιος ο Ιησούς θα είναι εκεί!

«Καί όταν πληθυνθήτε καί αυξηνθήτε επί τής γής, εν εκείναις ταίς ημέραις, λέγει Κύριος, δέν θέλουσι προφέρει πλέον,  Η κιβωτός τής διαθήκης τού Κυρίου, ουδέ θέλει αναβή επί καρδίαν αυτών, ουδέ θέλουσιν ενθυμηθή αυτήν, ουδέ θέλουσιν επισκεφθή, ουδέ θέλει κατασκευασθή πλέον. Εν εκείνω τώ καιρώ θέλουσιν ονομάσει τήν  Ιερουσαλήμ θρόνον τού Κυρίου· καί πάντα τά έθνη θέλουσι συναχθή πρός αυτήν εν τώ ονόματι τού Κυρίου, πρός τήν  Ιερουσαλήμ· καί δέν θέλουσι περιπατήσει πλέον οπίσω τής ορέξεως τής πονηράς αυτών καρδίας» (Ιερεμ.γ:16-17).

Ο ναός της Χιλιετίας θα έχει ένα ιδιαίτερο χρίσμα λόγω της κυριολεκτικής παρουσίας του Ιησού Χριστού και της αποδοχής Του από του Ισραηλίτες σαν Μεσσία.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι προφήτες της Π.Δ. δεν είδαν την περίοδο της εκκλησίας.

Ο Αβραάμ περίμενε μια πόλη της οποίας τεχνίτης και δημιουργός ήταν Θεός (Εβρ.ια:10), εμείς την βρήκαμε! 

Ο Ησαΐας είχε τη μέγιστη αποκάλυψη απ’ όλους τους προφήτες σχετικά με το ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ο Μεσσίας, αλλά δεν είχε αποκάλυψη για την εποχή της εκκλησίας.

Οι Εβραίοι προφήτες είδαν την ημέρα του Κυρίου ή την Θλίψη, όπως αναφέρεται στον:

Ιωήλ β:1: «Σαλπίσατε σάλπιγγα εν Σιών, και αλαλάξατε εν τω όρει τω αγίω μου· ας τρομάξωσι πάντες οι κατοικούντες την γήν· διότι έρχεται η ημέρα του Κυρίου, διότι είναι εγγύς» 

Ιωήλ β:11: «Και ο Κύριος θέλει εκπέμψει την φωνήν αυτού έμπροσθεν του στρατεύματος αυτού· διότι το στρατόπεδον αυτού είναι μέγα σφόδρα, διότι ο εκτελών τον λόγον αυτού είναι ισχυρός, διότι η ημέρα του Κυρίου είναι μεγάλη και τρομερά σφόδρα και τις δύναται να υποφέρη αυτήν;».

Αποκ.ις:14  «διότι είναι πνεύματα δαιμόνων εκτελούντα σημεία, τα οποία εκπορεύονται προς τους βασιλείς της γης και της οικουμένης όλης, διά να συνάξωσιν αυτούς εις τον πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του παντοκράτορος»

Ζαχ.ιδ:1  «Ιδού, η ημέρα του Κυρίου έρχεται και το λάφυρόν σου θέλει διαμερισθή εν τω μέσω σου».

Ζαχ.ιδ:2  «Και θέλω συνάξει πάντα τα έθνη κατά της Ιερουσαλήμ εις μάχην· και θέλει αλωθή η πόλις και αι οικίαι θέλουσι λεηλατηθή και αι γυναίκες θέλουσι βιασθή, και το ήμισυ της πόλεως θέλει εξέλθει εις αιχμαλωσίαν, το δε υπόλοιπον του λαού δεν θέλει εξολοθρευθή εκ της πόλεως».

Ο Θεός ήξερε βάσει της πρόγνωσής Του ότι οι Εβραίοι τελικά δεν θα Τον υπηρετούσαν. Ήξερε ότι θα έπρεπε να τους κρατήσει στην άκρη για κάποιο χρονικό διάστημα και να καλέσει λαό του ονόματός Του από τα έθνη που καθόταν στο σκοτάδι αλλά θα έβλεπαν «μέγα φως». Με άλλα λόγια, τα έθνη θα ακούσουν και θα πιστέψουν…  

Πράξ.ιε:14 Ο Συμεών εφανέρωσε τίνι τρόπω κατ' αρχάς ο Θεός επεσκέφθη τα έθνη ώστε να λάβη εξ αυτών λαόν διά το όνομα αυτού.

Ο Ιησούς «εκκόπη» το 33 μ.Χ.

 

Ο Ιησούς Χριστός από την Ναζαρέτ ήρθε σ’ αυτή ακριβώς την χρονική στιγμή της ιστορίας, όπως όλοι οι προφήτες προείπαν. Ο ίδιος είπε στους δικούς Του, ότι έπρεπε να «κοπεί» - αυτό συνέβη το 33 μ.Χ.

Δαν.θ:26 Και μετά τας εξήκοντα δύο εβδομάδας θέλει εκκοπή ο Χριστός, πλην ουχί δι' εαυτόν· και ο λαός του ηγουμένου, όστις θέλει ελθεί, θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον· και το τέλος αυτής θέλει ελθεί μετά κατακλυσμού, και έως του τέλους του πολέμου είναι διωρισμένοι αφανισμοί

Η καταστροφή της πόλης αναφερόταν στον αφανισμό της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο το 70 μ.Χ.

Η πόλη της Ιερουσαλήμ και το αγιαστήριο καταστράφηκαν όπως είπε ο άγγελος και οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν. Μέχρι στιγμής, βλέπουμε την θαυμάσια ακριβή εκπλήρωση αυτής της προφητείας στην ιστορία.

Οι προφήτες είχαν προφητέψει αυτό το γεγονός! Ο Ιησούς δεν ήρθε για να εγκαθιδρύσει ένα επίγειο βασίλειο, ήρθε για να εγκαθιδρύσει ένα πνευματικό Βασίλειο, και το Εβραϊκό έθνος έχασε την ευκαιρία!

Ζητούσαν κάποιον να διώξει τους Ρωμαίους. Αν ο Ιησούς είχε διώξει τους Ρωμαίους, είναι σίγουρο ότι θα Τον ζητωκραύγαζαν σαν τον Μεσσία.  Σήμερα επαναλαμβάνουν το ίδιο - ψάχνουν για μια πολιτική προσωπικότητα που θα διώξει τους Άραβες και Παλαιστίνιους...

Ο άνθρωπος που θα εμφανιστεί στο προσκήνιο «εν τω ονόματι εαυτού» και επιτρέψει αυτή την πολιτική ρύθμιση, δίνοντάς τους τον ναό και τα δικαιώματα επ’ αυτού, θα τον ζητωκραυγάσουν και θα τον αναγνωρίσουν σαν τον Μεσσία.

Το σκηνικό, όπως μπορούμε να δούμε, έχει στηθεί και δυστυχώς το Ισραήλ θα πέσει στα χέρια του Αντίχριστου...  Αυτή η χρονική περίοδος είναι γνωστή στο Ισραήλ σαν «στενοχωρία του Ιακώβ» (Ιερ.λ:7). 

Μακάρι να αναγνώριζαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού από τη Ναζαρέτ, την πληρότητα των Μεσσιανικών ελπίδων και ονείρων τους.

Η Βίβλος διδάσκει ότι ο Αντίχριστος θα είναι η πιο δυνατή φυσιογνωμία  στον κόσμο, στην πραγματικότητα θα είναι τόσο ισχυρός, που όποιος δεν πάρει τον αριθμό του στο χέρι ή στο μέτωπο, δεν θα μπορεί ούτε να αγοράσει ούτε θα πουλήσει. Θα ελέγξει κυριολεκτικά όλο τον κόσμο και αυτό το σύστημα και αυτό το πνεύμα είναι ζωντανό στην γη τώρα!!!

Ωστόσο, η ίδια Βίβλος που διδάσκει ότι ο Αντίχριστος θα είναι ο πιο ισχυρός άνθρωπος στη γη, διδάσκει επίσης ότι «μεγαλήτερος είναι εκείνος όστις είναι εν υμίν παρά όστις είναι εν τω κόσμω» (Α’ Ιωάν.δ:4).

Εδώ είναι η σοφία, δεν μπορείς να έχεις δύο «ΜΕΓΑΛΟΥΣ» ταυτόχρονα.

Είναι ανόητο να πιστεύεις ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο στην γη ο διάβολος μέσα από τον Αντίχριστο και την ίδια στιγμή είναι και η εκκλησία στην γη!!! 

Ένας από αυτούς πρέπει να φύγει, έτσι είναι γραμμένο:

διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται, μόνον έως να εκβληθή εκ μέσου ο κωλύων τώρα· και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θέλει απολέσει με το πνεύμα του στόματος αυτού και θέλει εξαφανίσει με την επιφάνειαν της παρουσίας αυτού (Β’ Θεσ.β:7-8)

Εδώ μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ότι «κάποιος» εμποδίζει. Και θα συνεχίζει να εμποδίζει μέχρι η εκκλησία «εκβληθή εκ μέσου» και στη συνέχεια πρέπει να αποκαλυφθεί ο άνομος (Αντίχριστος)! 

Ο Αντίχριστος δεν μπορεί να εμφανιστεί στην παγκόσμια σκηνή, για όσο διάστημα η εκκλησία είναι εδώ, επειδή η εκκλησία είναι μεγαλύτερη σε κάθε περίπτωση, από τις δυνάμεις του Αντίχριστου. Είναι εξωβιβλικό να πιστεύει κανείς οτιδήποτε άλλο.

Αν η εκκλησία έπρεπε να περάσει μέσα από την Θλίψη, δεν νομίζετε ότι ο Θεός θα είχε δώσει κάποιες οδηγίες στην Καινή Διαθήκη στην εκκλησία πώς να προετοιμαστεί, πώς να περάσει την περίοδο της επταετίας; Δεν υπάρχει ούτε μια λέξη τέτοιας οδηγίας γιατί: Η εκκλησία δεν θα περάσει μέσα από την Θλίψη!

Ο Θεός έδωσε 21 βιβλία, τις Επιστολές, στην εκκλησία, διδάσκοντας πώς να ζήσει, πώς να προετοιμαστεί αγρυπνώντας για τον ερχομό Του... αλλά ούτε μία οδηγία για το πώς να περάσει την Θλίψη επειδή: η εκκλησία θα δεν περάσει μέσα από την ώρα του πειρασμού.

Η ακραία φύση των γεγονότων κατά τη διάρκεια της Θλίψης, επηρεάζει ολόκληρη την γη, αλλά ο επιδιωκόμενος στόχος είναι το Ισραήλ.

Βρίσκουμε ακόμη μεγαλύτερη επιβεβαίωση αυτού του συμπεράσματος στην περιγραφή του Ιερεμία για την Θλίψη, όταν την ονομάζει «καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ» (δηλαδή του Ισραήλ):

Ιερ.λ:7 Ουαί· διότι μεγάλη είναι η ημέρα εκείνη· ομοία αυτής δεν υπήρξε και είναι καιρός της στενοχωρίας του Ιακώβ· πλην θέλει σωθή εξ αυτής.

Θλίψη ονομάζεται ο καιρός της αγωνίας του Ισραήλ, και όμως θα σωθεί από όλο αυτό.

Άρα, ο κύριος σκοπός της Θλίψης είναι να φέρει τον Ισραήλ πίσω στον Κύριο, όπως διδάσκει ο Ιεζεκιήλ:

Ιεζ.κ:36-38 καθώς εκρίθην με τους πατέρας σας εν τη ερήμω της γης Αιγύπτου, ούτω θέλω σας κρίνει, λέγει Κύριος ο Θεός. Και θέλω σας περάσει υπό την ράβδον και θέλω σας φέρει εις τους δεσμούς της διαθήκης. Και θέλω εκκαθαρίσει εκ μέσου υμών τους αποστάτας και τους ασεβήσαντας εις εμέ· θέλω εκβάλει αυτούς εκ της γης της παροικίας αυτών και δεν θέλουσιν εισέλθει εις γην Ισραήλ, και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Κύριος.

Ο Κύριος υπόσχεται να φέρει το Ισραήλ μέσα από μια εποχή κρίσης και λεπτομερούς εξέτασης (περνώντας τους κάτω από την ράβδο), έτσι ώστε να μπορέσει να καθαρίσει την αμαρτία και την εξέγερση του Ισραήλ, φέρνοντάς τους έτσι πίσω στους δεσμούς της Διαθήκης. Η Διαθήκη που αναφέρεται σε αυτό το εδάφιο είναι η Παλαιά Διαθήκη που παραδόθηκε από τον Μωυσή.

Σύμφωνα με τους όρους αυτής της Διαθήκης, το Ισραήλ πρέπει να βιώσει 490 χρόνια κρίσης του Θεού επειδή δεν τήρησε τους όρους της.

Η Θλίψη είναι η τελευταία πράξη αυτής της κρίσης, και θα έχει σαν αποτέλεσμα να φέρει τον Ισραήλ πίσω στον Κύριο.

Δεδομένου ότι η περίοδος αυτή προορίζεται για το Ισραήλ, η Εκκλησία θα απομακρυνθεί πριν από την έναρξη των τελευταίων επτά ετών της κρίσης του Θεού. Γι' αυτό ο Παύλος λέει ότι ο Κύριος θα επιστρέψει για να πάρει την εκκλησία πριν από την έναρξη της Θλίψης:

Α' Θεσ.α:10 και να προσμένητε τον Υιόν αυτού εκ των ουρανών, τον οποίον ανέστησεν εκ νεκρών, τον Ιησούν, όστις ελευθερόνει ημάς από της μελλούσης οργής.

 

Το σημείο εκκίνησης

Πότε θα ξεκινήσει αυτή η τρομερή περίοδος; Η Βίβλος λέει σε γενικές γραμμές ότι θα ξεκινήσει αφού οι Εβραίοι έχουν συγκεντρωθεί και έχουν επανεγκατασταθεί στην πατρίδα τους και στην ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ.

Συγκεκριμένα, η Αγία Γραφή λέει ότι θα ξεκινήσει σε μια εποχή που όλος ο κόσμος θα είναι κατά του Ισραήλ, για το θέμα του ποιος θα ελέγχει την πόλη της Ιερουσαλήμ:

Ζαχ.ιβ:2-3  Ιδού, εγώ καθιστώ την Ιερουσαλήμ ποτήριον ζάλης εις πάντας τους λαούς κύκλω, και επί τον Ιούδαν έτι θέλει είσθαι τούτο εν τη πολιορκία τη κατά της Ιερουσαλήμ. Και εν τη ημέρα εκείνη θέλω καταστήσει την Ιερουσαλήμ προς πάντας τους λαούς λίθον καταβαρύνοντα· πάντες όσοι επιφορτισθώσιν αυτόν θέλουσι κατασυντριφθή, όταν πάντα τα έθνη της γης συναχθώσιν εναντίον αυτής.

Εν ολίγοις, βρισκόμαστε σήμερα στο κατώφλι της Θλίψης, καθώς γινόμαστε μάρτυρες των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Βατικανού και των αραβικών εθνών που απαιτούν από τους Εβραίους να παραδώσουν την κυριαρχία τους στην Ιερουσαλήμ.

Το συγκεκριμένο γεγονός που θα σηματοδοτήσει την επταετή αντίστροφη μέτρηση της Θλίψης θα είναι η υπογραφή μιας συνθήκης ειρήνης μεταξύ του Ισραήλ και των Αράβων εχθρών του - μια συνθήκη που θα επιτρέψει στους Εβραίους να ξαναχτίσουν το Ναό τους (Δαν.θ:27).