Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

ΕΚΚΛΗΣΙΑ - Εκκλησία

1. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΘΕΪΚΟ

Η Δημιουργία είναι ένα θαύμα. Ο Θεός έπλασε με θαυμαστό τρόπο τον κόσμο μας, το φυσικό μας περι­βάλλον, στο οποίο λειτουργούν όλοι οι ασύλληπτοι μηχανισμοί της σο­φίας του Κυρίου, κι εμείς απολαμ­βάνουμε την παρουσία της χωρίς να γνωρίζουμε πολλά γι ' αυτήν.

Ο «λαός Ισραήλ» είναι ένα θαύμα. Ο Κύριος τον έπλασε, τον δημιούργησε και τον διατηρεί με θαυμαστούς μηχα­νισμούς αγάπης και σοφίας δικής Του, καθώς έπαιξε, παίζει, αλλά και θα παίξει ρόλο ειδικό και μοναδικό στην εξέλιξη των ιστορικών σχεδίων Του σε παγκόσμια κλίμακα.

Ένα ζωντανό και ασύλληπτο διαχρονικό θαύμα είναι οι προφητείες. Ο Θεός μίλησε στους ανθρώπους, τους αποκάλυψε τα σχέδιά Του, τους φα­νέρωσε το θέλημά Του, τους έκανε κοινωνούς των σχεδίων Του σε δι­κούς Του χρόνους, προετοιμάζο­ντας και ειδοποιώντας για το μέλ­λον, για τις εξελίξεις, για τα επόμε­να βήματα. Στεκόμαστε με θαυμα­σμό και απορία μπροστά στο θαύμα των προφητειών, όταν τις βλέπουμε να πραγματοποιούνται, να επαλη­θεύονται στις μέρες μας μέχρι κε­ραίας.

Ανάμεσα σ' αυτά τα θαύματα της θεϊκής επέμβασης και ενέργειας στον κόσμο μας είναι σε ξεχωριστή θέση και το «θαύμα της Εκκλησίας του Ιησού χριστού». Είναι δημιούργημα του Κυρίου η Εκκλησία, που την περιφρούρησε και τη διατήρησε ανάμεσα στους αιώ­νες. Δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύ­ασμα ούτε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει πολλά στην Εκκλησία του Χριστού, παρά να είναι υπηρέτης πιστός και ταπεινός μέσα στο θέλημα του Κυρίου.

Έχει σημασία να συνειδητοποιή­σουμε αυτή την αλήθεια. Ο άνθρω­πος που θέλει να ενωθεί με το σώμα της Εκκλησίας, πρέπει να συνειδη­τοποιήσει ότι θα ανήκει στον Κύριο και θα επιστρατευ­θεί για την υπηρεσία των σχεδίων Του. Δεν μπαίνει ο πιστός σε σχήμα ανθρώπινο, αλλά σε ένα δοξασμένο θεϊκό δημιούργημα, την Εκκλησία, και αυτό έχει μοναδική σημασία και βαρύτητα.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης είναι κάτι αντίστοιχο με το λαό Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι στην ουσία μια πορεία, ένας λαός, ένα σώμα μέσα σε ένα κόσμο εχθρικό, με προορισμό την 'Ανω Ιερουσαλήμ.

Πόσο μεγαλείο χαράς πρέπει να πλημμυρίζει την καρδιά μας, όταν αναλογιζόμαστε ότι ανήκουμε σ' αυ­τό το θαύμα της Εκκλησίας, ότι εί­μαστε ζωντανό κομμάτι της! Πόσο ακριβός τίτλος τιμής και δόξας θεϊ­κής! Πρέπει να γεμίζει την ψυχή μας με καμάρι και αρχοντιά κάθε μέρα και σε κάθε βήμα της ζωής μας, α­φού αυτό το σώμα είναι ξεχωριστό και έχει αιώνια ζωή μέσα του.

2. ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Είναι αντιπροσωπευτικός ο ορισμός της Εκκλησίας που ανα­φέρεται στα εδάφια Β' Κορ.ς:14 - τέλος. Ταυτόχρονα, εκεί περι­γράφεται και το πώς τη σχεδίασε ο Κύριος, καθώς και ο σκοπός που την έπλασε: «Θέλω κατοικεί εν αυτοίς και περιπατεί και θέλω είσθαι Θεός αυτών και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου» «εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε και μη εγγίσητε ακάθαρτον».

Η Εκκλησία είναι ένας λαός ξεχω­ρισμένος, με μια άγια πορεία μέσα σε ένα κόσμο φθοράς, απ' όπου τον κάλεσε ο Κύριος να βγει για να φανερώσει τη δόξα Του και να γίνει ζωντανή μαρτυρία της αγά­πης Του και των σχεδίων Του στον κόσμο μας: «λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, δια να εξαγγείλητε τας αρετάς Εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν Αυτού φως» (Α' Πέτρ.β:9-10)

Ένα σημείο θαυμαστό που πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε είναι η πα­γκοσμιότητα της Εκκλησίας: Σαν εμάς, τους πι­στούς της Καινής Διαθήκης, υπάρ­χουν και άλλοι πολλοί σπαρμένοι σε όλο το πρόσωπο της γης. Η παγκο­σμιότητα της Εκκλησίας του Χρι­στού μας γεμίζει με χαρά και δύνα­μη, μας στηρίζει με ελπίδα και πα­ρηγοριά. 'Ασπροι, μαύροι, ερυθρόδερμοι, Ασιάτες, Ευρωπαίοι ανήκουν στο όμορφο σώμα της νύμ­φης του Ιησού Χριστού. Τόσοι πολ­λοί, τόσο διαφορετικοί, και όμως ενωμένοι και αδελφωμένοι πάνω στις υποσχέσεις του Ευαγγελίου.

Δυστυχώς τα όριά μας είναι πολύ μικρά και ο ορίζοντάς μας περιορι­σμένος. Συνήθως βλέπουμε τα 5-10 άτομα του στενού εκκλησιαστικού κύκλου μας και οπωσδήποτε είναι κι αυτό ευλογία Θεού. Πόσο όμως μας στηρίζει και γιγαντώνει την ελπίδα μέσα μας, όταν ξέρουμε πως κι άλ­λα αδέλφια μας αγαπούν και ζουν το ίδιο Ευαγ­γέλιο και υπηρετούν με άγια χέρια την αλήθεια που σώζει! Στο σημείο αυτό, πρέπει να υπογραμμίσουμε μια μεγάλη αλήθεια. Ο κόσμος λέει πως η Εκκλησία είναι χίλια κομμάτια, χωρισμένη, ο καθένας λέει το δικό του, ο καθένας υποστηρίζει το δικό του.

Ίσως φαίνεται πως είναι έτσι τα πράγματα, όμως η αλήθεια είναι άλλη. Ολόκληρο το σώμα του Ιησού Χριστού είναι πραγματικά ενωμένο με αγάπη και πίστη στο πρόσωπο Αυτού. Ο ίδιος ίδρυσε μια παγκόσμια Εκκλησία και όχι πολλές μικρές που δε μιλιούνται μεταξύ τους... Αυτά είναι ανθρώπι­να κατασκευάσματα.

Οι γνήσιοι πι­στοί του Χριστού είναι πραγματικά ένα, όποιοι κι αν είναι, όπου κι αν βρεθούν. Τους ενώνει το 'Αγιο Πνεύ­μα του Κυρίου που κατοικεί μέσα τους. Αυτό το ζήτησε ο Κύριός μας στην προσευχή Του προς τον Πα­τέρα (Iωάν.ιζ:21) και Του το χάρισε.

3. Η ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Αυτό που γνωρίζουμε εμείς είναι ένα μέρος, ένα κομμάτι ζωντανό της παγκόσμιας Εκκλησίας, είναι η μι­κρογραφία της επιμέρους τοπικής εκκλησίας. Ο στόχος της είναι να ε­ξυπηρετεί τις ειδικές γεωγραφικές ανάγκες των ανθρώπων που κατοικούν σε μια περιοχή. Όμως η τοπική αυτή μικρή συνάθροιση της επιμέ­ρους εκκλησίας πρέπει να διατηρεί τον παγκόσμιο χαρακτήρα της αναλλοίωτο, το παγκόσμιο όραμά της στον κόσμο της αμαρτίας, που ζούμε.

Στις μέρες μας διατρέχουμε ένα σοβαρό κίνδυνο. Επειδή πολλοί έχουν ποιοτικά φτωχή πνευματική ζωή, επειδή η αμαρτία πληθαίνει, η πίστη και η αγάπη υποχωρούν, κάποιοι λατρεύουν σαν είδωλο την εκκλησία που ανή­κουν και το δόγμα που πρεσβεύ­ουν, με καθαρά κομματικό ή παρα­ταξιακό χαρακτήρα, βάζοντας την εκκλησία πάνω από το Χριστό και την αλήθεια του Ευ­αγγελίου. Έτσι, δημιουργούνται χωρίσματα, στεγανά, και στήνονται δογματικές «οδομαχίες», που χωρί­ζουν, εναντιώνουν τις ψυχές και βλάπτουν την υπόθεση του Ευαγγελίου.

Στις μέρες μας είναι πιο συνηθισμέ­νο οι άνθρωποι να μιλούν για την εκκλησία που ανήκουν, παρά για το Σωτήρα τους και την αγάπη Του. Η παγίδα είναι να καλούμε τις ψυχές στην τοπική εκκλησία μας, σαν να τις καλούμε στο κόμμα ή την παράταξη, και όχι στην αγάπη και τη χάρη του Κυρίου.

Ας θυμόμαστε πάντοτε ότι η Εκκλη­σία δεν σώζει, μπορεί όμως να οδη­γήσει σε απώλεια ψυχές, όταν είναι σαρκική, γεμάτη με σκοπιμότητες, ανθρώπινες επιδιώξεις και εγωισμό. Παραδείγματα έχουμε στη συνο­πτική αλλά τόσο περιεκτική ιστορία της Εκκλησίας στα πρώτα κεφάλαια της Αποκάλυψης:
Εκκλησία Σάρδεων: το όνομα έχεις ότι ζεις και είσαι νεκρός. Εκκλησία Λαοδικέων: μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματός μου... είσαι ταλαίπωρος, και ελεεινός, και πτωxός, και τυφλός και γυμνός.

Τέτοιες εκκλησίες - που στις τελευταίες μέρες μας θα γεμίσει ο τόπος απ' αυτές - χωρίς πίστη, χωρίς α­γάπη, χωρίς τον Κύριο, θα δέχονται το ψέμα και την πλάνη του σατανά εύκολα και απροβλημάτιστα.

Οι εκ­κλησιαζόμενοι θα ευχαριστιούνται με τα όμορφα καλλίγραμμα κηρύγματα και θα μένουν χωρίς αναγέννηση, χωρίς σωτηρία, στο σκοτάδι της συμβιβασμένης ζωής. Αυτή είναι η εικόνα της Εκκλησίας των εσχάτων ημερών, που έχει κλεί­σει απ' έξω τον Κύριο και ζει για τον εαυτό της (Αποκ.γ:20).

4. ΣΩΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ

Η εικόνα που δίνει το 'Αγιο Πνεύμα μέσα στο λόγο του Θεού για τη ζωντανή Εκκλησία είναι η εικόνα ενός σώματος με πολλά λει­τουργικά μέλη (Α' Κορ.ιβ:12-27).

Είναι πολύ σοβαρά και κρίσιμα όσα μας αποκαλύπτει το Πνεύμα του Κυρίου στο σημείο αυτό του λόγου Του. Δεν μπορεί να υπάρξει πιστός του Χριστού με πραγματική αναγέν­νηση, με ζωντανή πίστη, χωρίς να ανήκει στο σώμα του Χριστού μιας επιμέρους τοπικής - μικρής ή μεγά­λης - εκκλησίας. Δεν θα αυξηθεί, δεν θα γυμναστεί, δεν θα ωριμάσει πνευματικά, δεν θα μορφωθεί πάνω του η εικόνα του Ιησού Χριστού.

Πολλοί ταυτίζουν την εκκλησία με τα κηρύγματα και έχουν στο μυαλό τους όταν ακούν τη λέξη εκκλησία μια αίθουσα που γίνονται κηρύγμα­τα. Μεγάλο λάθος και επικίνδυνη πλάνη, που χρειάζεται πολύ γρήγο­ρα να την αποβάλουμε.

Εκκλησία πραγματική και ζωντανή είναι ο τόπος όπου το Πνεύμα το 'Αγιο του Θεού εργάζεται ανάμεσα στους πιστούς Του.

Ας το ξεκαθαρίσουμε, όσο τολμηρό κι αν ακούγεται: Δεν είναι μόνον ο σταυρός του Χριστού, το αίμα το άγιο που έτρεξε, η συγ­χώρηση των αμαρτιών μας, τα πολύτιμα θεμέ­λια της σωτηρίας μας.

Είναι και η Εκκλησία, το ζωντανό σώμα, που μέλη της πιστά και ζωντανά είναι όλοι όσοι πέρασαν το μονοπάτι της ταπείνωσης, της αναγέννη­σης, της απελευθέρωσης που χαρί­ζει ο Κύριος.

Δεν μπορεί κανένας γνήσιος πιστός να ισχυριστεί ότι έχει το Χριστό, έχει τη σωτηρία Του και δεν χρειάζεται την Εκκλησία. Είναι επικίνδυνο λάθος, με αιώνιες προεκτάσεις και συνέπειες. Με απλά λόγια η σωτη­ρία του Ιησού Χριστού δεν απευθύ­νεται σε ανεξάρτητους και μεμονω­μένους που «δεν θέλουν άλλους δίπλα τους ή πάνω από το κεφάλι τους».

Εδώ είναι σκόπιμο να τονίσουμε μια μεγάλη αλήθεια. Το να ανήκεις σαν μέλος ζωντανό στην Εκκλησία του Χριστού έχει κόστος και αυτό είναι που θέλουν να αποφύγουν οι περισ­σότεροι. Είναι θυσία το να υπηρε­τείς τους άλλους, είναι κόστος το να χάσεις την ησυχία σου, την αυτο­νομία της προσωπικής σου ζωής, να υπομένεις, να αγαπάς, να περιθάλ­πεις.

Το κόστος αυτό ελάχιστοι είναι έτοιμοι να το καταβάλουν. Για το λόγο αυτό διαλέγουν ν' ανήκουν σε μια πεθαμένη ή ετοιμοθάνατη εκ­κλησία - η οποία μπορεί να είναι και τεράστια σε μέγεθος­ όπου κανέ­νας δεν ενδιαφέρεται για κανέναν, παρά μόνο για ν' ακούν ομιλίες. 'Αλλοι πάλι επιλέγουν να έχουν «ελευθερία κινήσεων», να πηγαί­νουν σε διάφορες εκκλησίες, να κά­θονται όπου θέλουν, όσο θέλουν, μετά να φεύγουν, χωρίς να ανήκουν πουθενά και χωρίς να ενδιαφέρο­νται για κανέναν. Αυτού του είδους η «ελευθερία» είναι σατανική εφεύ­ρεση και σημάδι εκφυλισμού. Αυτοί οι πιστοί δεν είναι ευλογημένοι του Κυρίου και αν σκύψεις στην προσω­πική τους πορεία και σχέση με τον Κύριο, θα το καταλάβεις αμέσως.

Εκκλησία σημαίνει ευθύνη, κόστος και θυσία. Δόγμα των σύγ­χρονων χριστιανών είναι μια ζωή χωρίς κόστος, ένας Χριστός που να μη ζητάει τίποτα, μόνο να δίνει, ένα Ευαγγέλιο χωρίς θυσίες

5. ΜΕΡΙΚΕΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Στην εκκλησία δεν πηγαίνουμε, αλλά ανήκουμε!

Έχει μεγάλη διαφορά το ένα από το άλλο. Στο σπίτι μας για παράδειγμα δεν κάνουμε επισκέψεις, ούτε βόλ­τες όποτε και όταν μας αρέσει. Στο σπίτι μας, στην οικογένειά μας ανή­κουμε και αυτή μας ανήκει. Είμαστε ενωμένοι, είμαστε ταυτισμένοι. Πό­σο μάλλον το σώμα μας, τα αδέλφια μας, τα μέλη μας, όπως μας αποκα­λεί όλους ο Κύριός μας. Όλοι όσοι αρνούνται να πειθαρχήσουν σ' αυτή την αρχή, θα χάσουν τις πλούσιες ευλογίες που στέλνει ο Θεός στην Εκκλησία Του, θα μείνουν αγύμνα­στοι, ανώριμοι και ακατέργαστοι. Η κατάληξή τους είναι γνωστή από δεκάδες παραδείγματα στις μέρες μας.

Αντί να μιλάμε για εκκλησία, πιο σωστή έκφραση είναι να λέμε «ζωή εκκλησίας». Είναι μια πλήρης ζωή, γεμάτη με εκδηλώσεις καθημερινές, με αύξηση, με μηνύματα και με ενέργειες του Αγίου Πνεύματος. Σ' αυτή τη ζωή της εκκλησίας, στις θυσίες, στους κινδύνους αλλά και στις χαρές της ο πιστός του Χρι­στού συμμετέχει ενεργά.

Όταν δού­με την παγκόσμια Εκκλησία του Χριστού σαν ένα πλήρη, λειτουργι­κό ζωντανό οργανισμό και την εκκλησία που ανήκουμε σαν ένα δραστήριο ζωντανό κύτταρο αυτού του οργανισμού, τότε έχουμε μια σωστή εικόνα του θαύματος της Εκκλησίας του Χριστού. Εάν θέλου­με, μπορούμε να συμμετέχουμε στη γεμάτη με ευλογίες Θεού ζωή αυτού του ζωντανού οργανισμού, όπως το Πνεύμα του Θεού μας οδηγεί.

Δεν είναι προαιρετική η συμμετοχή μας στη ζωή της εκκλησίας, ούτε εθελοντική. Είναι κομμάτι της σωτη­ρίας μας δια του Ιησού Χριστού. Είναι Εκείνος που μας φυτεύει στοργικά για την πνευματική μας αύξηση σε κάποιο συγκεκριμένο σώμα, για να ευλογηθούμε και για να μας χρησιμοποιήσει ο Ίδιος ο Κύριος στα ευρύτερα σχέδιά Του.

Στο Ευαγγέλιο του Λουκά, στο κεφάλαιο ι' διαβάζουμε την παραβο­λή του καλού Σαμαρείτη. Στο εδά­φιο 30 μας μιλάει για το πανδοχείο, που παρέδωσε τον πληγω­μένο από τους ληστές, για να τον περιποιηθεί και να γιατρευτεί. Είναι από τις πιο όμορφες απεικονίσεις της Εκκλησίας του Χριστού εδώ κά­τω στη γη.

Διάσπαρτα πανδο­χεία αγάπης, χάριτος και ελέους Θεού, για να δέχονται τους πληγω­μένους της αμαρτίας. Έτσι τα σχε­δίασε ο Κύριος και μας καλεί να τα ζήσουμε.

6. ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Όπως ήταν φυσικό, ο εχθρός του Κυρίου μας, που είναι και δικός μας εχθρός, δεν έμεινε αδρανής μπροστά στη δημιουργία και την πορεία της Εκκλησίας. Ξε­κίνησε με διωγμούς και άγριο πό­λεμο, όπως έχει καταγράψει η Ιστο­ρία. Έκανε όμως λάθος. Η Εκκλησία όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά φού­ντωσε, άπλωσε ρίζες και εξαπλώθη­κε.

Τότε, ο σατανάς άλλαξε πολιτι­κή που αυτή τη φορά απέδωσε θαυμά­σια. Μπήκε ο κόσμος μέ­σα στην Εκκλησία. Συμ­βιβασμός, ανθρώπινος τρόπος, λογική, ειδωλολατρία, επιδιώξεις σαρκι­κές, ανθρώπινες. Στις μέ­ρες μας είναι φανερό πως πολλές συναθροίσεις έχουν χάσει την πορεία τους προς τα επάνω και οδηγούνται στο συμβιβασμό και την κοσμικότητα. Αυτό που λέει ο λόγος του Θε­ού το βλέπουμε και το ζούμε:

  • Η αμαρτία θεριεύει
  • Η αγάπη παγώνει
  • Η πίστη υποχωρεί, χάνεται

Οι σημερινοί Χριστιανοί, το πρώτο που θυσιάζουν εύκολα και απροβλημάτιστα είναι η εκκλησία τους, οι ώρες της εκκλησίας, οι εκ­δηλώσεις της, το σώμα τους, τα αδέλφια τους. Και τούτο γιατί το βασικό δόγμα της ζωής τους είναι «Ο χωρίς κόστος Ιησούς Χριστός, το χωρίς θυσίες ευαγγέλιο». Αυτό κα­τάφερε να περάσει με επιτυχία ο σατανάς στις μέρες μας. «Και το Χριστό και τον κόσμο». Ο Ίδιος ό­μως ο Κύριος απορρίπτει αυτούς τους πιστούς όποιοι κι αν είναι, απ' οπουδήποτε κι αν προέρχονται.

Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως όπου βλέπω κακή πνευματική ζωή, είναι σίγουρο, πως συνοδεύεται και από μια ακατάστατη εκκλησιαστική ζωή και εγωιστική προσωπική ζωή. Πιστός που αρνείται ν' ανήκει στο σώμα του Χριστού και να του ανήκει το σώμα, αποκλείεται μόνος του, αποκομμένος και απομονωμένος, από του να αυξηθεί, να προοδεύσει, να ευλογηθεί.

7. ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟ

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το μεγάλο θέμα «παιδιά». Τα παιδιά που μεγαλώνουμε, τα παιδιά που φεύγουν από την Εκκλησία, τα παι­διά που χάνονται στην αμαρτία, τα παιδιά μας.

Η Εκκλησία παίζει σπουδαίο ρόλο στο σωστό μεγάλωμα των παιδιών μας. Η ζωή της υγιούς εκκλησίας θα επιδράσει καταλυτικά πάνω τους και θα τα επηρεάσει τόσο βαθιά, που δεν θα μπορέσουν να απαλλα­γούν από τις εικόνες, τα μηνύματα, τις παραστάσεις, όσο κι αν απομα­κρυνθούν, και μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Τα πρόσωπα των γλυκών πιστών ανθρώπων, τα υγρά τους μάτια, τα πονεμένα τους λόγια στην προσευχή, οι επισκέψεις, οι χαρές, τα γεγονότα στη ζωή της εκκλησίας γίνονται σιγά σιγά τα θεμέλια, αλλά και το περίγραμμα της ζωής που θα ζήσουν μαζί με το Χριστό στο στενό δρόμο προς τον Ουρανό.

Η ζωή της εκκλησίας θα πει στα παι­διά μας με τον τρόπο της ότι: «εδώ ανήκουμε, αυτό είναι το σπίτι μας, η οικογένειά μας, αυτά είναι τ' αδέλ­φια μας και μαζί τους συμπορευό­μαστε προς την 'Ανω Ιερουσαλήμ».

Το παιδί θα καταλάβει πως ανήκει μαζί με τους γονείς του σε σώμα ξεχωριστό πιστών ανθρώπων, που σέβονται και πιστεύουν τον μόνο αληθινό Θεό. Το υλικό που πέφτει μέσα στην ψυχή τους κυριολεκτικά ποτίζει τη στεγνή γη της, γράφεται ανεξίτηλα πάνω της το σχέδιο της σωτηρίας του Ιησού Χριστού και καρποφορεί όταν ο Κύριος επισκε­φθεί τη ζωή τους.

Πόσο όμορφη είναι η εικόνα των πιστών οικογενειών, που ολόκλη­ρες, γονείς και παιδιά, μαζεύονται σιγά σιγά και η εκκλησία γεμίζει με χαρούμενα, φωτεινά πρόσωπα, ώ­στε η λατρεία αρχίζει και όλοι μαζί υμνούν και δοξάζουν τον Κύριο!

Δεν θέλουμε εδώ να υποστηρίξουμε ότι αυτό είναι και το μόνο στοιχείο για τη σωτηρία τους. Θα χρειαστεί πολλή δουλειά του Πνεύματος του Θεού για να έρθουν στην επίγνωση της Αλήθειας.

Δυστυχώς, οι σημερινοί γονείς, θυσιάζουν πολύ εύκολα τη ζωή της εκκλησίας. Προτεραιότητα δί­νουν στα Γαλλικά, τα Αγγλικά, τη ζωγραφική, τη ρυθμική, τις διακοπές, τα Σαββατο­κύριακα, τις εκδρομές και ό,τι πε­ρισσέψει, αν περισσέψει, πηγαίνει στην εκκλησία.

Το πρόβλημα αρχίζει όπως είναι γνωστό από τους ίδιους τους γο­νείς. Δεν κατάλαβαν την αξία της ζωής της εκκλησίας. Δεν αγκάλια­σαν οι ίδιοι, προσωπικά, για τη δική τους ζωή αυτό το θαυμαστό δώρο του Κυρίου. Οι πρώτοι που αραιώ­νουν είναι οι γονείς και βάζουν άλ­λους στόχους στη ζωή τους και τα παι­διά ακολουθούν πιστά και πρόθυμα, όπως είναι φυσικό.

Έτσι φτάσαμε στις μέρες μας να έχουμε τους Χριστιανούς της «Κυ­ριακής το πρωί», που ζουν τη ζωή της εκκλησίας από την κοινωνική κυρίως πλευρά, σα μια λέσχη ας πούμε, μια ομάδα, μια κοινωνική α­σχολία χωρίς ίχνος υπερφυσικού και ζωής αγιασμού ή ουρανού.

Τα παιδιά των γονιών της «Κυριακής το πρωί» είναι βεβαιωμένο ότι δεν θα πατούν στην εκκλησία, ούτε τις Κυριακές, τα δε εγ­γόνια τους .....! Μέσα σε μια-δυο γενιές τελειώνει η ιστορία.

Τα ευλογημένα παιδιά των πιστών οικογενειών, που έμειναν στο Χρι­στό, κι αυτά με τη σειρά τους υ­πηρέτησαν στον αγρό του Κυρίου, ζούσαν τη ζωή της εκκλησίας μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, αγάπησαν τους αδελφούς, έμαθαν να θυσιάζουν και να προσφέρουν μέσα στην εκκλησία τους πρωταρχικά και έτσι τα κάλεσε ο Κύριος, σκεύη κατάλ­ληλα, να υπηρετήσουν τη δόξα Του και τον αγρό Του. Παιδιά της καλο­πέρασης και της εύκολης ζωής βρί­σκουν πολύ δύσκολο το δρόμο για τον ουρανό.