ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΜΕΡΟΣ Ι
Κεφάλαιο α
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
1. Κολοσσαίς
Οι Κολοσσαίς βρισκόταν περίπου 160
χλμ. ανατολικά της Εφέσου σ’ ένα εμπορικό δρόμο προς την Ανατολή, κοντά στις
πόλεις Λαοδίκεια και Ιεράπολις.
Ο απόστολος Παύλος, χωρίς
αμφιβολία, είχε ταξιδέψει στις Κολοσσαίς, αλλά φαίνεται ότι δεν γνωριζόταν με
τους χριστιανούς εκεί (β:1).
Είναι πολύ πιθανό η εκκλησία αυτή να ιδρύθηκε από την εκκλησία της Εφέσου που ήταν αποτέλεσμα της διακονίας του Παύλου.
Η γυναίκα του Πετεφρή αντιπροσωπεύει ένα είδος ανθρώπου που ο Σατανάς μερικές φορές φυτεύει στην ζωή μας, ελπίζοντας να ανατρέψει τους σκοπούς του Θεού. Αυτοί οι άνθρωποι καλύπτουν τις αμαρτίες τους κατηγορώντας ψευδώς τους άλλους.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΜΕΡΟΣ ΙΙ
Κεφάλαια γ & δ
Α. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ
1. Προειδοποίηση κατά των Ιουδαϊζόντων
γ:1,2
Προφανώς μερικοί Ιουδαΐζοντες
είχαν έρθει στους Φιλίππους και δίδασκαν τους πιστούς ότι πρέπει να κρατάνε τις
Ιουδαϊκές παραδόσεις. Σ’ αυτά τα εδάφια, ο Παύλος δεν γράφει στους Φιλιππησίους
εναντίον τριών κατηγοριών ανθρώπων, αλλά για μια κατηγορία με τρία
χαρακτηριστικά: κύνες, κακοί εργάτες, κατατομή.
Στις μέρες του Παύλου, ήταν σπάνιο
φαινόμενο να έχει κάποιος σκύλο στο σπίτι του. Τα σκυλιά περιπλανιόταν σε
αγέλες σαν ακάθαρτα ζώα που έτρωγαν
οτιδήποτε. Πριν απ’ αυτό, οι εθνικοί ονομαζόταν σκυλιά, αλλά τώρα ο απόστολος
Παύλος το αντιστρέφει και ονομάζει έτσι τους Ιουδαίους που ήθελαν να γυρίσουν
τους χριστιανούς πίσω στις Ιουδαϊκές παραδόσεις. Ήταν μια έκφραση περιφρόνησης.
Αντί να χρησιμοποιήσει την λέξη «περιτομή», ο Παύλος χρησιμοποιεί τον όρο «κατατομή» που σημαίνει «αυτούς που ακρωτηριάζουν την σάρκα». Χρησιμοποιώντας αυτή την λέξη, ο Παύλος φανερώνει κάποια ειρωνεία σχετικά με τον θεσμό της περιτομής.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΜΕΡΟΣ Ι
Α. ΦΙΛΙΠΠΟΙ
Οι Φίλιπποι ήταν μια πόλη της Μακεδονίας πάνω στην Εγνατία οδό που ιδρύθηκε απ’ τον Αύγουστο. Το 356 π.Χ. ο Φίλιππος ο Μακεδόνας την αύξησε και την εξέτεινε λόγω της στρατηγικής της θέσης. Από Κρηνίδες που ονομαζόταν τη μετονόμασε σε Φιλίππους δίνοντάς της το δικό του όνομα. Η θέση της ήταν σε μια πολύ εύφορη πεδιάδα σε απόσταση περίπου 6 χλμ. από την θάλασσα και γι’ αυτό είχε σαν επίνειο την σημερινή Καβάλα. Τον καιρό του Παύλου ήταν Ρωμαϊκό στρατιωτικό κέντρο με πολύ λίγους Εβραίους ανάμεσα στον Εθνικό πληθυσμό.
Για να είμαι
πιο ακριβής, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά διδάσκουν «εξόντωση ψυχής». Δηλαδή,
πιστεύουν ότι όταν πεθαίνουμε, η ψυχή παύει να υπάρχει. Στη μελλοντική
ανάσταση, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά πιστεύουν ότι οι ψυχές των λυτρωμένων θα
αναδημιουργηθούν.
Οι Αντβεντιστές της έβδομης ημέρας διδάσκουν αληθινό «ύπνο της ψυχής», που σημαίνει ότι μετά τον θάνατο οι πιστοί δεν έχουν επίγνωση για τίποτα και οι ψυχές τους γίνονται εντελώς αδρανείς μέχρι την στιγμή της τελικής ανάστασης των νεκρών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου του ύπνου της ψυχής, η ψυχή κατοικεί στην μνήμη του Θεού.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ
Εφεσ.δ:16-ς:24
Α. ΚΕΦΑΛΑΙΟ δ:17-32
1. Σύγκριση ενός αμαρτωλού μ’ ένα άγιο του Θεού
Ξανά ο απόστολος Παύλος δείχνει
την έντονη διαφορά ανάμεσα στον μη αναγεννημένο κι αυτόν που έχει γεννηθεί απ’
το Πνεύμα του Θεού.
Ο άνθρωπος που δεν έχει σωθεί ζει
για να ικανοποιεί μόνο τις σαρκικές του επιθυμίες κι ό,τι μπορεί να καταλάβει
είναι σκοτάδι. Έχει αποχωριστεί απ’ την ζωή του Θεού εξαιτίας της άγνοιας κι
έχει επιδοθεί στην αχαλίνωτη ικανοποίηση των ακάθαρτων επιθυμιών του.
Αντίθετα, το παιδί του Θεού είναι ένας νέος άνθρωπος που έχει κτισθεί κατά Θεό με δικαιοσύνη και αγιότητα.
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΜΕΡΟΣ ΙΙ
Εφεσ.β - δ:1-16
Α. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β
1. Η μεγάλη αντίθεση.
Στο δεύτερο κεφάλαιο μας δίνεται η
αντίθεση ανάμεσα στον αμαρτωλό πριν σωθεί και τον άγιο του Θεού μετά την
απολύτρωσή του. Πριν τη σωτηρία ο άνθρωπος είναι:
α. Νεκρός εξ αιτίας των παραβάσεων
και των αμαρτιών. Αυτό σημαίνει απλά, ότι δεν έχει πνευματική, αιώνια ζωή. Σαν
νεκρός, δεν μπορεί να γνωρίζει όλες τις ευλογίες του Θεού και δεν μπορεί να
ζήσει μ’ ένα τρόπο που να ευαρεστεί Αυτόν.
β. Βαδίζει κατά το πολίτευμα του
κόσμου τούτου.
γ. Είναι υιός απειθείας. Αυτό αναφέρεται στο γεγονός ότι πατέρας του είναι ο διάβολος που είναι ο άνομος και δεν μπορεί να είναι καλύτερος απ’ τον πατέρα του.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΜΕΡΟΣ Ι
H Eφεσος ήταν μια ευημερούσα πόλη
της Δυτικής Μ. Ασίας, στην επαρχία της Λυδίας κι ήταν η πρωτεύουσα του διοικητή
της περιοχής. Η θέση της ήταν στις εκβολές του Κάϋστρου ποταμού, πάνω στον
“αυτοκρατορικό” δημόσιο δρόμο που ένωνε την Ρώμη με την Ανατολή κι ήταν ένα απ’
τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Ανατολικής Μεσογείου. Ήταν μια “ελεύθερη
πόλη” με δική της σύγκλητο και Βουλή.
Ένα από τα “επτά θαύματα του
κόσμου” βρισκόταν στην Έφεσο, ο ναός της Άρτεμης, το κέντρο κάθε ειδωλολατρικής
λατρείας στην περιοχή. Μέσα στον ναό υπήρχε ένα άγαλμα της θεάς που οι Εφέσιοι
έλεγαν (απαιτούσαν) ότι είχε πέσει απ’ τον ουρανό.
Οι κάτοικοι της Εφέσου ασχολούνταν πολύ με την μαγεία. Ήταν η πόλη της αστρολογίας, διαφόρων γοητειών, εξορκισμών και κάθε είδους μυστικισμού.
