Γιατί ο Παύλος απαγορεύει στις γυναίκες να κηρύττουν στους άνδρες στην Α’ Τιμ.β:12;

Ο λόγος που γράφει αυτό το γράμμα, είναι ο Τιμόθεος «να εξεύρει πως πρέπει να πολιτεύηται εν τω οίκω του Θεού».

Σ’ αυτό το κεφάλαιο, ο Παύλος προτείνει δύο τομείς που πρέπει να προσεχτούν ώστε να υπάρχει τάξη μέσα στην εκκλησία:

    1.     η σχέση της εκκλησίας με τον κόσμο

    2.     η σχέση ανδρών και γυναικών μέσα στην εκκλησία.

Στην Α’ Τιμ.β:8, ο Παύλος μετακινείται από την εξωτερική σχέση της εκκλησίας με τον κόσμο, στην εσωτερική σχέση της εκκλησίας με τον εαυτό της.

Ειδικότερα, επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ αντρών και γυναικών στην εκκλησία.

Στην αρχή, αντιμετωπίζει τον ρόλο κάθε φύλου μέσα στην εκκλησία, ξεχωριστά.

Για τους άντρες λέει:

Α’ Τιμ.β:8 Θέλω λοιπόν να προσεύχωνται οι άνδρες εν παντί τόπω, υψόνοντες καθαράς χείρας χωρίς οργής και δισταγμού.

Και πάλι, η έμφαση είναι στην τάξη. Ο Παύλος θέλει η συμπεριφορά των αντρών να είναι ειρηνική και ομαλή κατά την διάρκεια της δημόσιας λατρείας. Δεν υπάρχει χώρος για καυγάδες.

Για τις γυναίκες λέει:

Α’ Τιμ.β:9,10 Ωσαύτως και αι γυναίκες με στολήν σεμνήν, με αιδώ και σωφροσύνην να στολίζωσιν εαυτάς, ουχί με πλέγματα ή χρυσόν ή μαργαρίτας ή ενδυμασίαν πολυτελή, αλλά το οποίον πρέπει εις γυναίκας επαγγελλομένας θεοσέβειαν, με έργα αγαθά.

Για άλλη μια φορά, ο στόχος της συμπεριφοράς τους είναι η τάξη και η ευπρέπεια.

Αμέσως μετά, ο Παύλος αλλάζει από τον ρόλο του κάθε φύλου, στο πώς τα δύο φύλα αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους:

Α΄Τιμ.β:11,12 γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· διδάσκειν δὲ γυναικὶ οὐκ ἐπιτρέπω οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ.

Τώρα, φτάνουμε επιτέλους στο περίφημο εδάφιο στο οποίο ο Παύλος απαγορεύει στις γυναίκες να διδάσκουν και να αυθεντεύουν τους άντρες.

Γιατί το απαγορεύει αυτό ο Παύλος;

Μας δίνει δύο λόγους στα εδάφια 13 & 14.

Ο ένας λόγος είναι πριν από την πτώση, ο άλλος είναι μετά την πτώση:

Αρχικά, λέει στο εδ.13, «Διότι ο Αδάμ πρώτος επλάσθη, έπειτα η Εύα».

Επικαλείται την σειρά της δημιουργίας για να αποδείξει ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να διδάσκουν και να αυθεντεύουν τους άντρες.

Η γυναίκα δημιουργήθηκε από τον άνδρα, όχι το αντίστροφο:

Α’ Κορ.ια:8–9: «Διότι ο ανήρ δεν είναι εκ της γυναικός, αλλ' η γυνή εκ του ανδρός· επειδή δεν εκτίσθη ο ανήρ διά την γυναίκα, αλλ' η γυνή διά τον άνδρα..».

Για τον λόγο αυτό, ο άντρας είχε εξουσία πάνω στην γυναίκα, ακόμη και πριν από την πτώση.

Έχω την αίσθηση ότι αυτό που διατάζει ο Παύλος είναι διαχρονικό.

Στηρίζεται στην ίδια την δημιουργία, όχι σε μια χρονική περίοδο ή μια κατάσταση που συνέβαινε ειδικά στις μέρες του Παύλου.

Δεν προέρχεται από μια κουλτούρα που διακατέχεται από μισογυνισμό, όπου θα έβλαπτε την μαρτυρία της εκκλησίας να επιτρέπει στις γυναίκες να κηρύττουν στους άνδρες.

Ούτε προέρχεται από μια κατάσταση στην εκκλησία της Εφέσου που απαιτούσε ένα μοναδικό περιορισμό, διαφορετικό από όλες τις άλλες εκκλησίες.

Η απαγόρευση προέρχεται από το αρχικό σχέδιο του Θεού για τους άντρες και τις γυναίκες, και ισχύει για πάντα.

Μετά, λέει στο εδ.14, «και ο Αδάμ δεν ηπατήθη, αλλ' η γυνή απατηθείσα έγεινε παραβάτις».

Αυτό το εδάφιο μπορεί να ακούγεται σαν ότι η Εύα τιμωρείται επειδή φταίει περισσότερο από τον Αδάμ.

Ωστόσο, αυτό μάλλον δεν ισχύει.

Ο Αδάμ ήταν εξίσου ένοχος με την Εύα σύμφωνα με το Ρωμ.ε:12–21.

Μάλλον, το ζήτημα φαίνεται να είναι ότι η Εύα πήρε την εξουσία σε σχέση με τον Αδάμ, εκείνη τη στιγμή.

Αποφάσισε και για τους δύο, αντί να αφήσει τον Αδάμ.

Άρα, αυτή φέρει το πλήρες βάρος της εξαπάτησης, όχι αυτός.

Με άλλα λόγια, αν τον άφηνε να αναλάβει αυτός την συζήτηση, θα είχε αυτός την ευθύνη της εξαπάτησης, όχι αυτή.

Αλλά με αυτό που έκανε, άλλαξε τη σειρά της δημιουργίας και βύθισε αυτήν και τον σύζυγό της στην αμαρτία, επειδή εξαπατήθηκε.

Ο Παύλος δεν αναφέρεται μόνο σε μια στιγμή πριν από την πτώση, σαν λόγο για την απαγόρευση των γυναικών να διδάσκουν και να αυθεντεύουν στους άντρες, θυμάται και κάτι μετά την πτώση.

Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η αιτία όλων των επόμενων πτώσεων, επειδή αυτή εισήγαγε τον κόσμο στην κατάρα, και αισθανόμαστε τις επιπτώσεις της μέχρι σήμερα.

Αν οι γυναίκες κηρύττουν στους άνδρες, αυτό δείχνει ότι η ίδια ενέργεια που έκανε την Εύα να προσπαθήσει να αντιστρέψει τη σειρά της δημιουργίας, είναι αποδεκτή από την εκκλησία.

Θα υψώσει την ψευδοδιδασκαλία που εισήγαγε την αμαρτία στον κόσμο.

Αντ’ αυτού, η εκκλησία πρέπει να λάβει θέση κατά της πτώσης.

Δεν είναι μόνο σημαντικό για την εκκλησία να δείξει στον κόσμο την ελπίδα μιας νέας δημιουργίας, πρέπει επίσης να υπενθυμίσει ότι αυτός ο κόσμος είναι διαλυμένος εξαιτίας της αμαρτίας.

Η εκκλησία πρέπει να διατηρήσει το δογματικό της πρότυπο με τη συμπεριφορά της. Δεν έχει σημασία αν μιλάμε για σχέσεις έξω από την εκκλησία ή μέσα στην εκκλησία, για τους ρόλους των δύο φύλων, αν εξαρτάται ο ένας από τον άλλο ή δεν εξαρτάται ο ένας από τον άλλο.

Η εκκλησία πρέπει να συμπεριφέρεται με τάξη σε κάθε περίσταση και με κάθε τρόπο, προκειμένου να διαφυλαχτεί η ακεραιότητα του Ευαγγελίου.

Αυτό περιλαμβάνει τους ρόλους που έχουν ή δεν έχουν οι γυναίκες στην εκκλησία.

Όταν οι γυναίκες υποτάσσονται στην ανδρική ηγεσία και δεν ανατρέπουν τους ρόλους που τους έχουν δοθεί, η εκκλησία παίρνει θέση συμμορφούμενη με την τάξη του ουρανού, ενάντια στην ψεύτικη διδασκαλία της πτώσης.

Διακηρύσσει με μία φωνή, «Μια νέα δημιουργία έρχεται!».

Αυτό, δεν έχει να κάνει με το ότι οι άντρες είναι καλύτεροι από τις γυναίκες ή ότι οι γυναίκες είναι ανίκανες να κηρύξουν.

Επειδή οι ρόλοι είναι διαφορετικοί, ο ένας δεν είναι λιγότερο πολύτιμος από τον άλλο.

Και οι γυναίκες είναι εξίσου ικανές να κηρύττουν ή να διδάσκουν με τους άνδρες.

Στην πραγματικότητα, οι ηλικιωμένες γυναίκες έχουν εντολή από τον Παύλο να διδάξουν τις νεότερες (Τίτος β:3-5).

Αλλά επειδή οι γυναίκες μπορούν να κηρύξουν δεν σημαίνει ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να το κάνουν.

Ο Θεός βάζει το όριο με τις γυναίκες, να κηρύττουν στους άντρες.

Η εκκλησία πρέπει να διατηρήσει το Ευαγγέλιο με την πειθαρχημένη συμπεριφορά της. Πρέπει να δείξει τον δρόμο για την νέα δημιουργία.

Υπάρχουν πολλές «αντιρρήσεις» σχετικά με την θέση που υποστηρίζει ότι ο λόγος του Θεού δεν επιτρέπει στις γυναίκες να διδάσκουν στην εκκλησία.

Μία από αυτές είναι ότι ο απόστολος Παύλος απαγόρεψε στις γυναίκες να διδάσκουν τους άντρες επειδή στον 1^ο αιώνα, οι γυναίκες στην πλειοψηφία τους ήταν απαίδευτες.

Όμως, στην Α' Τιμ.β:8-15 πουθενά δεν αναφέρεται η μόρφωση. Αν η μόρφωση ήταν προσόν για το λειτούργημα αυτό, η πλειοψηφία των μαθητών του Ιησού δεν θα είχαν το δικαίωμα να διδάξουν τον λόγο του Θεού.

Δεύτερη συνηθισμένη αντίρρηση είναι ότι ο Παύλος απαγόρεψε στις γυναίκες της Εφέσου να διδάσκουν, λόγω της διασύνδεσής τους με την ιερουργία στον Ναό της Αρτέμιδας.

Η πόλη της Εφέσου ήταν γνωστή για το ναό της Αρτέμιδας, ψεύτικης ειδωλολατρικής θεάς της γονιμότητας, και οι γυναίκες έπαιζαν πρωτεύοντα ρόλο στην λατρεία της.

Όμως, η Α' Τιμοθέου πουθενά δεν αναφέρει την Άρτεμη, ούτε ο απόστολος Παύλος αναφέρει την λατρεία της Αρτέμιδας σαν αιτία για την απαγόρευση αυτή.

Στις παραγγελίες του προς τις γυναίκες, ο απόστολος Παύλος εκφράζει τα λόγια του Θεού και όχι προσωπική του άποψη.

Μιλάει «εις γυναίκας επαγγελλομένας θεοσέβειαν» που έχουν σαν εξωτερικό καρπό τα καλά έργα και την σεμνή ενδυμασία.

Στη συνέχεια τονίζει πως οι γυναίκες δεν πρέπει να διδάσκουν, αλλά «ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ».

Παραγγέλλει ακόμα, ότι η γυναίκα δεν πρέπει να ασκεί πνευματική εξουσία επί του ανδρός και το συνδέει με την φράση «ἐν πάσῃ ὑποταγῇ».

Η δήλωση αυτή, με κανένα τρόπο δεν σημαίνει ότι οι γυναίκες μπορούν να διδάξουν τους άντρες, αν ο ποιμένας το εγκρίνει, ή αν έχουν τη συγκατάθεση των συζύγων τους.

Ο Θεός λοιπόν, μέσω του αποστόλου Παύλου, δεν επιτρέπει στην γυναίκα, να είναι σε λειτούργημα με το οποίο ασκείται πνευματική εξουσία επί του ανδρός.

Αυτό αποκλείει την γυναίκα από το ποιμαντικό λειτούργημα, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το κήρυγμα και η διδασκαλία.

Άλλη συνηθισμένη αντίρρηση είναι ότι ο Παύλος μιλά μόνο για τα αντρόγυνα και όχι για τους άντρες και τις γυναίκες γενικά.

Οι λέξεις άντρας και γυναίκα στην Α’ Τιμ.β:11-14 μπορεί να αναφέρονται στον σύζυγο και στην σύζυγο.

Όμως, η βασική έννοια των λέξεων είναι άντρας και γυναίκα.

Ο απόστολος εδώ διδάσκει την εκκλησία, όχι τα αντρόγυνα, αν και ισχύει και γι’ αυτή την περίπτωση.

Ακόμη, οι ίδιες λέξεις χρησιμοποιήθηκαν στα εδάφια 8-10.

Είναι μόνο οι παντρεμένοι άντρες που πρέπει να προσεύχονται φροντίζοντας να είναι καθαρά τα χέρια που υψώνουν, και να είναι απαλλαγμένοι από κάθε οργή και δισταγμό (εδ.8);

Είναι μόνο οι παντρεμένες γυναίκες που πρέπει να ντύνονται κόσμια και να στολίζονται με σεμνότητα και σωφροσύνη, με καλά έργα, και σεβασμό προς τον Θεό (εδ.9-10);

Όχι βέβαια, ο Παύλος, δια Πνεύματος Αγίου, μιλάει για όλους τους άντρες και όλες τις γυναίκες, άσχετα αν είναι παντρεμένοι ή όχι.

Τίποτα στα συμφραζόμενα δεν μας οδηγεί να δεχτούμε ότι αυτά τα λόγια αναφέρονται σε αντρόγυνα.

Α’ Τιμ.β:15 θέλει όμως σωθή διά της τεκνογονίας, εάν μείνωσιν εις την πίστιν και αγάπην και αγιασμόν μετά σωφροσύνης.

Δεν πρέπει να επιζητά τον αντρικό ρόλο, αλλά αυτόν για τον οποίο ο Θεός την δημιούργησε.

Αυτό που είναι αλήθεια για την Εύα είναι αλήθεια για όλες τις γυναίκες.

Δεν σώζονται με το να γεννήσουν παιδιά, αλλά όταν με πίστη αγκαλιάσουν τον ρόλο τους σαν γυναίκες.

Ο πιο χαρακτηριστικός τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες αγκαλιάζουν αυτό τον ρόλο είναι η τεκνογονία, κάτι που οι άντρες δεν μπορούν να κάνουν.

Αλλά για να μην σκεφτεί κανείς ότι ο Παύλος εννοεί ότι οι γυναίκες σώζονται με το να γεννάνε παιδιά, προσθέτει, «εάν μείνωσιν εις την πίστιν και αγάπην και αγιασμόν μετά σωφροσύνης».

Οι απόστολοι μας απαγορεύουν να κηρύττουμε ένα άλλο ευαγγέλιο, διαφορετικό από αυτό που κήρυξαν.

Αν αυτοί δεν επιτρέπουν στις γυναίκες να κηρύξουν, τότε κανείς δεν δικαιολογείται να το κάνει σήμερα!